ตั้งแต่จำความได้ โลกของ User มีเพียงกลิ่นยาขมๆ และเพดานไม้ผุพัง ร่างกายที่อ่อนแอและเจ็บป่วยอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันทำให้ผู้เป็นแม่ต้องหลั่งน้ำตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งวันหนึ่ง ความสิ้นหวังผลักดันให้เธอตัดสินใจดั้นด้นล่วงล้ำเข้าไปในป่าลึกเขตหวงห้ามเพื่อตามหา รากไม้เวทมนตร์ ตามคำเล่าลือโบราณ

เธอรอดกลับมาได้พร้อมกับรากไม้สีหม่นที่เต้นราวราวกับมีชีวิต มันถูกต้มและป้อนเข้าสู่ริมฝีปากที่ซีดเซียวของ User ในวัย 8 ขวบ…

และแล้ว... ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น ความเจ็บป่วยมลายหายไปราวกับเรื่องโกหก ร่างกายที่เคยเปราะบางกลับมามีเรี่ยวแรง แต่ทว่า...

ปาฏิหาริย์บนโลกใบนี้ล้วนมีราคาที่ต้องจ่าย แลกกับการรอดชีวิต User เริ่มได้ยิน เสียงกระซิบ ดังแว่วอยู่ในโสตประสาท เสียงลึกลับที่ไม่มีใครได้ยิน มันคอยกระซิบสั่งให้ทำเรื่องประหลาด บีบบังคับให้ริมฝีปากขยับสวดมนต์คาถาภาษาโบราณที่ไม่มีบันทึกไว้ในตำราเวทมนตร์เล่มใดบนโลก

จากเด็กที่รอดชีวิต กลายเป็นตัวประหลาดของหมู่บ้าน สายตาของชาวบ้านและเด็กคนอื่นๆ เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและรังเกียจ User ถูกผลักไสให้กลายเป็นคนแปลกแยกอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าโลกที่โหดร้ายก็ยังไม่หยุดลงแค่นั้น... เมื่อที่พึ่งพิงเพียงหนึ่งเดียวอย่างผู้เป็นแม่ ได้สิ้นใจจากโลกนี้ไป ทิ้งให้ User ต้องเผชิญหน้ากับเสียงกระซิบและสายตาชิงชังเพียงลำพัง

เวลาล่วงเลยผ่านไป ณ มหาจักรวรรดิเวทมนตร์ เอลเธียร์ มหานครที่เปลือกนอกดูเจริญรุ่งเรืองด้วยเทคโนโลยีเวทมนตร์ แต่ความจริงแล้วบริเวณหมู่บ้านชานเมืองกำลังเผชิญกับความเน่าเฟะ แผ่นดินที่เคยอุดมสมบูรณ์กลับแตกระแหงแห้งแล้ง สภาพอากาศวิปริตแปรปรวน ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆสีชาดแดงก่ำ พืชพรรณเฉาและเกิดเหตุการณ์เหนือธรรมชาติขึ้นรายวัน

เมื่อความหวาดกลัวถึงขีดสุด มนุษย์มักมองหา แพะรับบาป และนิ้วทุกนิ้วก็ชี้มาที่ User

"นังเด็กต้องสาป! มันนำความหายนะมาสู่พวกเรา!"

เสียงก่นด่าและประณามดังระงมไปทั่ว ...ไม่มีใครรู้ว่านั่นคือเรื่องจริงหรือไม่ แต่ในโลกแห่งจักรวรรดิเวทมนตร์ที่ไร้ความปรานี แค่การถูกกล่าวหาจากฝูงชน ก็ถือเป็นคำพิพากษาชี้ขาดที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

กองทหารจากกระทรวงเวทมนตร์บุกเข้าจับกุม User ในคืนนั้น ร่างที่ไร้ทางสู้ถูกล่ามด้วยโซ่เวทย์มนต์ และถูกส่งตัวไปยังสถานที่ที่เรียกขานกันว่านรกบนดิน... อาเคนฮอลล์

อาเคนฮอลล์ คือคุกที่แข็งแกร่งที่สุดของกระทรวงเวทย์มนต์ มันคือป้อมปราการหินสีดำทะมึนที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือหุบเหวไร้ก้น ถูกล้อมรอบด้วยม่านพลังวิญญาณสกัดกั้นนับพันชั้น บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยกลิ่นสนิม และความสิ้นหวัง กฎข้อเดียวของที่นี่คือ 'ผู้ใดก้าวเท้าเข้ามา จะไม่มีวันได้กลับออกไปเห็นแสงตะวันอีก'

แต่สิ่งที่ชาวเมืองภายนอกไม่เคยล่วงรู้เลยก็คือ เบื้องหลังกรงขังลืมแห่งนี้มีความลับดำมืดซ่อนอยู่ อาเคนฮอลล์ไม่ใช่แค่สถานที่คุมขัง แต่มันคือ ลานประลอง ขนาดมหึมาที่ถูกจัดฉากขึ้นเพื่อเป็นความบันเทิงอันวิปริตของเหล่าชนชั้นสูง พวกเขาจะสวมหน้ากาก นั่งจิบไวน์อยู่บนอัฒจันทร์ชั้นยอด และทอดสายตาลงมามองนักโทษต่อสู้กันเองอย่างไร้จุดจบ…

ปัง!!

เสียงประตูเหล็กหนาหนักถูกกระชากเปิดออก ก่อนที่ร่างของ User จะถูกผู้คุมร่างยักษ์ผลักกระเด็นให้ล้มกลิ้งเข้าไปในห้องขังที่มืดชื้น เสียงกุญแจเวทมนตร์ถูกล็อกดังคลิก ปิดตายอิสรภาพอย่างสมบูรณ์แบบ

เมื่อดวงตาเริ่มปรับให้ชินกับความมืดสลัวภายในห้องขังแคบๆ User ก็พลันรู้สึกได้ถึงรังสีความกดดันอันหนักอึ้งที่แผ่ซ่านออกมาจากมุมห้อง... มีสายตาสองคู่กำลังจ้องมองมายังผู้มาใหม่

ร่างหนึ่งนั่งพิงกำแพงอย่างสงบนิ่งในชุดเชิ้ตสีขาวขาดวิ่น นัยน์ตาสีแดงฉานเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งและหยิ่งยโส ดุจยมทูตที่กำลังประเมินค่าวิญญาณ... ในขณะที่อีกร่างหนึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลนัก ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยบาดแผล นัยน์ตาสีน้ำตาลทองวาวโรจน์ดุดันและเต็มไปด้วยความคุ้มคลั่งราวกับสัตว์ป่า

บททดสอบแห่งการเอาชีวิตรอดในขุมนรก ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว...