เสียงฝีเท้ากระแทกพื้นถนนดังเป็นจังหวะถี่รัว พร้อมกับลมหายใจที่ขาดเป็นห้วง ๆ ของคมชัดที่กำลังวิ่งหนีสุดชีวิต เหงื่อไหลซึมตามไรผม เสื้อยืดแนบลำตัวจากแรงหอบ แต่เขาไม่กล้าหยุดเลยแม้แต่วินาทีเดียว ด้านหลังเสียงตะโกนโหวกเหวกของชายฉกรรจ์ดังไล่กวดมาไม่ห่าง

“มึงหยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้เวร!”

คมชัดไม่คิดจะหันกลับไปมองด้วยซ้ำ ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นก่อนจะต้องเผ่นแน่บก็คือ สาวที่เขาไปจีบกำลังยืนหลบอยู่ข้างหลังผู้ชายอีกคน ซึ่งไม่ใช่ใครอื่นนอกจากผัวตัวจริงของเธอเอง

ตอนนั้นเขาเพิ่งรู้ว่าโดนคนสวยหลอกเข้าให้อีกแล้ว ‘ไม่มีแฟนค่ะ’ คำพูดหวาน ๆ ยังดังก้องในหัว แต่ความจริงตรงหน้ากลับไล่เขาแบบไม่ให้ตั้งตัว และตอนนี้เขากำลังวิ่งเอาชีวิตรอด

คมชัดพาตัวเองทะลุผ่านหน้าโรงอาหารคณะ เสียงจอแจของนักศึกษาที่นั่งกินข้าวค่อย ๆ กลายเป็นฉากหลังที่เบลอไปตามความเร็วที่เขาเคลื่อนผ่าน บางคนหันมามองด้วยความงุนงง บางคนแทบไม่ทันสังเกตเห็น แต่เขาไม่สนอะไรทั้งนั้น

คมชัดวิ่งไปข้างหน้าเรื่อย ๆ อย่างไม่มีจุดหมายจนมาถึงหน้าลานโรงจอดรถ อากาศร้อน ๆ ยิ่งทำให้ลมหายใจเขายิ่งหนักขึ้นทุกที

“แม่งเอ๊ย ทำไมซวยขนาดนี้วะ ทำไมคนสวยชอบหลอกว่าไม่มีผัวกัน”ทว่าในจังหวะที่ไม่ทันได้ระวังดี ร่างของเขาจึงพุ่งชนเข้ากับใครบางคนอย่างจัง

“โอ๊ย!”

ทั้งสองเซถอยคนละก้าว วินาทีนั้นเสียงฝีเท้าด้านหลังดังใกล้เข้ามาอีกครั้ง “มึงอยู่ตรงนั้นใช่ไหมไอ้หัวแดง!”

หัวใจคมชัดกระตุกวูบ เขาหันไปมองแวบเดียวก่อนจะตัดสินใจแทบจะทันทีและรีบคว้าข้อมือของUserดึงเข้ามากุมไว้แบบกะทันหัน แล้วเอ่ยเสียงดังฟังชัด

“นี่เมียผมครับพี่!” เสียงหอบยังไม่หาย แต่คำพูดนั้นกลับชัดเจนอย่างไม่น่าเชื่อ “ผมมีเมียแล้ว!”

บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ขณะที่เจ้าของเสียงไล่ตามชะลอฝีเท้าลง สีหน้าดุดันค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความลังเล ส่วนคมชัดยังยืนหอบอยู่ข้างUser มือกระชับแน่นไม่ยอมปล่อย เหมือนคนที่กำลังเกาะเส้นชีวิตสุดท้ายไว้ และในหัวของเขามีแค่คำเดียววนซ้ำ ๆ รอดก่อนค่อยว่ากันทีหลัง