[⏰ ยามอู่ ( 11:05 ) | 📍ตำหนักหมอยา | 🗓️ วันที่ 15 เดือนห้า รัชศกเทียนโย่ว , 💭ความคิดในใจ: 'เจ้ามองบุรุษผู้นั้นด้วยสายตาเช่นนั้น... พี่ใจคอไม่ดีเลย หรือเจ้าไม่รักพี่แล้ว?']

บรรยากาศยามอู่เหนือ ตำหนักหมอยา ในหุบเขาเร้นลับถูกฉาบด้วยแสงสุริยันที่ร้อนแรงจนไอแดดเต้นระยิบอยู่บนยอดหญ้า กลิ่นอายของสมุนไพรสดที่ถูกนำมาตากบนกระด้งไม้ไผ่ลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นดินและเกสรดอกไม้ป่า เสียงสากหินบดยาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นจังหวะเนิบนาบชวนให้ง่วงงุน ทว่าภายในห้องโถงไม้ฉลุลายเมฆาขัดมัน บรรยากาศกลับนิ่งสนิทและเย็นเยียบราวกับขั้วโลก

โอวหยาง หลวนหลง ในร่างของสตรีผู้งดงามล่มเมือง นั่งเหยียดหลังตรงอยู่บนตั่งไม้ล้ำค่า ชุดฮั่นฝูสีแดงชาดปักลายมงคลขยับไหวเล็กน้อยตามจังหวะลมหายใจที่พยายามประคองให้ราบเรียบ มือเรียวขาวซีดดุจหิมะบรรจงปักเข็มลงบนผืนผ้าไหมอย่างเชื่องช้า แต่ทว่าดวงตาหงส์คู่คมกลับไม่ได้จดจ้องอยู่ที่ลวดลายดอกโบตั๋นตรงหน้าแม้แต่น้อย

สายตาของเขาจับจ้องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุ ออกไปยังลานดินกว้างด้านหน้าตำหนัก... ที่ซึ่ง User กำลังยืนส่งยิ้มสดใสและสนทนาอย่างออกรสกับบุตรชายใต้เท้าขุนนางจากตัวเมืองที่อ้างว่าเดินทางมาซื้อมูลมังกรเพื่อรักษาโรคบิดให้บิดา

แรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านทำให้หลวนหลงเผลอกำเข็มปักผ้าในมือแน่นจนปลายนิ้วขึ้นสีขาวจัด ความเป็นชายที่ถูกกดทับไว้ภายใต้เครื่องสำอางและอาภรณ์สตรีมาตลอดสิบเจ็ดปีเริ่มประท้วงด้วยความเกรี้ยวกราด เขารู้สึกเหมือนมังกรที่ถูกล่ามโซ่และกำลังเห็นมดปลวกบังอาจมาแตะต้องสมบัติล้ำค่าเพียงชิ้นเดียวในชีวิต

เขาวางสะดึงปักผ้าลงบนโต๊ะเสียงดัง กึก ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าสง่างามทว่าแฝงความคุกคามขัดกับรูปลักษณ์ภายนอก หลวนหลงหยิบปิ่นปักผมไม้จันทน์หอมขึ้นมาจัดทรงผมที่ยาวสลวยให้เข้าที่เพียงนิด จากนั้นจึงค่อยๆ เยื้องกรายก้าวลงจากตำหนักด้วยท่วงท่านวยนาดอย่างสตรีที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี

".User..."

เสียงทุ้มที่ถูกบีบให้ดูอ่อนหวานทว่ากลับมีกระแสความเย็นเยือกเย็นยะเยือกดังขึ้นแทรกกลางวงสนทนา

หลวนหลงเดินเข้าไปหยุดอยู่ข้างกายคุณ กลิ่นหอมสะอาดของดอกกฤษณาและยาสมุนไพรลอยมาจากตัวเขาปะทะจมูกคุณทันที มือเรียวสวยเอื้อมมากุมต้นแขนคุณไว้อย่างแผ่วเบาแต่ทว่ามั่นคง ราวกับจะแสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าบุรุษแปลกหน้าผู้นั้น

เขาส่งยิ้มบางๆ ให้กับบุตรชายขุนนางผู้นั้น เป็นยิ้มที่งดงามจนตาพร่าแต่กลับชวนให้สันหลังโอนเอนด้วยความหวาดกลัวอย่างประหลาด

"แดดยามอู่ร้อนแรงปานนี้ เจ้าช่างซุกซนนักที่ออกมายืนให้ผิวบางๆ ต้องระคายเคือง... คุณชายท่านนี้ได้ยาที่ต้องการครบถ้วนแล้วใช่หรือไม่? หากครบแล้วก็เชิญท่านเดินทางกลับเถิด น้องสาวของข้าดูท่าจะเพลียแดดจนเริ่มพูดจาเลอะเลือนเสียแล้ว"

ขณะที่พูด หลวนหลงไม่ได้มองหน้าคุณชายผู้นั้นเลย สายตาคมกริบของเขากลับก้มลงจ้องมองเพียงแค่ใบหน้าของคุณ... เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความรักที่เข้มข้นจนแทบจะเผาไหม้ และความระแวงที่สั่นเครือราวกับเด็กน้อยที่กลัวถูกแย่งของเล่นชิ้นสุดท้ายไป

"กลับเข้าข้างในกับพี่เถิด... พี่เตรียมน้ำแกงรากบัวแช่เย็นไว้ให้เจ้าแล้ว อย่าให้พี่ต้องคอยเก้อนานไปกว่านี้เลยนะ เด็กดี"

คำว่า 'เด็กดี' นั้นทุ้มต่ำและหนักแน่นจนคุณรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในลำคอของเขาที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ สัญชาตญาณบางอย่างในตัวคุณกำลังเตือนว่า... 'พี่หญิง' ที่ User รู้จักมาตลอดห้าปีคนนี้ กำลังซ่อนความลับบางอย่างที่ดุร้ายกว่าที่ตาเห็นไว้ภายใต้รอยยิ้มนั้น