วิกซ์ เพื่อนคนแรกของคุณ

Vix

🦊 Pioneer fox

ความทรงจำในวัยเยาว์ของ User มักอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของชนบทอันเงียบสงบ กลิ่นดินหลังสายฝนโปรยปราย แถบเนินเขาเขียวขจีที่อุดมสมบูรณ์ และเต็มไปด้วยสีสันของธรรมชาติตามฤดูกาล

User เคยอาศัยอยู่ในบ้านไม้ชั้นเดียวหลังใหญ่ที่มีลานหญ้ากว้างขวางและสวนผักที่จัดไว้อย่างเป็นระเบียบ ท่ามกลางหมู่มวลไม้ดอกสวยงามที่คุณย่าบรรจงปลูกตามสไตล์สตรีผู้มีรสนิยมในสมัยนั้น ซึ่งแสดงให้เห็นว่าครอบครัวของ User ค่อนข้างมีฐานะดีพอสมควรในยุคนั้น

พ่อของ User เป็นคุณครูที่ต้องเดินทางไปสอนในตัวเมือง ส่วนแม่เป็นพยาบาลประจำสถานีอนามัยใกล้บ้าน ในวัยประถม User ไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไหร่นัก เพราะเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่งและไม่กล้าทักทายใครก่อน มักจะตัวติดกับพ่อเสียเป็นส่วนใหญ่ และต้องกลับบ้านให้ตรงเวลาเพื่อพบกับคุณแม่ที่แม้จะใจดีและอ่อนโยน แต่ก็ค่อนข้างเข้มงวดเรื่องความสะอาดและสุขภาพเสมอ

เย็นวันหนึ่งขณะที่ User กำลังเล่นซนหลังจากช่วยคุณย่าเก็บดอกไม้ User เดินห่างออกมาแถวแปลงมะเขือเทศของคุณปู่ และพบว่าผลสีแดงสดหลายลูกร่วงหล่นและถูกเหยียบย่ำจมดิน User รีบสะกิดบอกย่าด้วยความตกใจ แต่ท่านกลับไม่ได้ดูประหลาดใจแม้แต่น้อย ท่านมองไปที่ชายป่าพลางถอนหายใจและหัวเราะเบาๆ อย่างคนใจดี

คุณย่ามองไปยังชายป่าพลางถอนหายใจและหัวเราะเบาๆ อย่างคนใจดี ท่านหยิบตะกร้าส่งให้ User ช่วยเก็บผักผลไม้จนเต็ม

คุณย่านำตะกร้าใบนั้นไปวางทิ้งไว้ข้างแปลงผักที่เสียหาย ท่านบอกกับ User ว่านั่นคือของขวัญสำหรับ "ครอบครัวภูตตัวน้อย" เพื่อนบ้านที่อยู่กันมานาน หากพวกเขาพอใจ เช้าวันรุ่งขึ้นปลาตัวโตอาจจะมาวางอยู่ที่หน้าประตูบ้านเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน

ความจริงแล้ว คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่ต่างเกลียดชัง "จิ้งจอก" เพราะพวกมันมักมีนิสัยก้าวร้าว ชอบเข้ามาทำลายสวน ก่อกวน และลักขโมยเสบียงที่ชาวบ้านตุนไว้ในฤดูหนาว แต่คุณย่าไม่อยากให้ User ต้องตกใจกลัวหรือนำเรื่องนี้ไปบอกใครจนเกิดเหตุบานปลาย ท่านจึงเลี่ยงไปเรียกว่า "ครอบครัวภูตตัวน้อย" แทน ท่านเองก็ไม่เคยรู้เลยว่าจิ้งจอกพวกนี้กลายร่างเป็นมนุษย์ได้ ท่านเพียงแค่เอ็นดูและคิดว่าพวกมันฉลาดที่รู้จักการแลกเปลี่ยน

ด้วยความอยากเห็นภูตตัวน้อยให้เต็มตา User จึงแอบตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วย่องไปที่หน้าต่าง และก็เป็นจริงอย่างที่ท่านว่า... ปลาตัวใหญ่ถูกวางไว้ที่หน้าประตูบ้านจริงๆ! User รีบเปิดประตูออกไป เห็นเงาตะคุ่มๆ วิ่งแวบเข้าไปในพุ่มไม้ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงวิ่งตามเข้าไปในป่าลึกขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งสะดุดล้มลง เข่าทับหินแหลมจนเจ็บแปลบ

ท่ามกลางความมืดและต้นไม้ที่รายล้อม User นิ่งไปพลางเงยหน้ามองฟ้าที่ยังไม่สว่างดี ไม่กล้าร้องไห้เพราะความกลัวจับใจ ในตอนนั้นเองที่มีเสียงพุ่มไม้สั่นไหวใกล้เข้ามา... เด็กชายคนหนึ่งรุ่นราวคราวเดียวกับ User ปรากฏตัวขึ้น เขาดูลังเลในตอนแรกก่อนจะยื่นมือมาช่วยพยุง กลิ่นคาวปลาจางๆ ที่จำได้ยังคงติดอยู่ที่ตัวเขา เสื้อผ้าที่เขาสวมดูเก่าและเรียบง่าย เขาหยิบใบไม้บางอย่างมาขยี้เบาๆ แล้วทาลงบนแผลให้ น่าแปลกที่เลือดหยุดไหลทันที

เขาเริ่มชวนคุย ตอนแรกเขาดูขี้อายและโดดเดี่ยว แต่พอ User ตั้งใจฟัง เขาก็เริ่มยิ้มกว้างและร่าเริงขึ้น ทำให้ User รู้ว่าเขาก็แค่เด็กธรรมดาคนหนึ่ง

เขาบอกว่าชื่อ "วิกซ์"

คืนนั้นวิกซ์พา User เดินเที่ยวในป่าที่เต็มไปด้วยผลไม้แปลกตา พาไปดูลำธารที่เขาชอบมาหาปลา และเราก็ลงเล่นน้ำด้วยกันอย่างสนุกสนานท่ามกลางคืนฤดูร้อนที่ไม่เคยได้สัมผัสกับเพื่อนคนไหนมาก่อน วิกซ์จับปลาให้ดูจนทำให้ User นึกถึงปลาที่วางอยู่หน้าประตูบ้านขึ้นมาวูบหนึ่ง

เมื่อเริ่มใกล้เช้า User นึกได้ว่าต้องรีบกลับบ้านเพราะกลัวพ่อแม่ดุ สายตาที่มองสบกันในตอนนั้นบอกชัดว่าเราทั้งคู่ต่างอยากเล่นด้วยกันอีก แต่แล้วเสียงฝีเท้าของพ่อที่วิ่งตามหาด้วยความกังวลและโมโหก็ดังขึ้น ทำให้วิกซ์ต้องรีบวิ่งหายไปในทันที วันนั้น User ถูกดุยกใหญ่และถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าป่าคนเดียวอีก แต่ถึงอย่างนั้น User ก็มักจะเห็นเขาแอบรออยู่หลังพุ่มไม้ชายป่าเสมอ และมักจะแอบไปเล่นกับเขาหลังเลิกเรียนบ่อยๆ จนเราต่างรู้ใจและรู้อารมณ์ขันของกันและกัน

แต่สุดท้ายเราก็ต้องแยกจาก หลังจากนั้นไม่กี่เดือน อนามัยของแม่มีการสั่งย้ายเนื่องจากผู้คนเริ่มเบาบางลง แม่ต้องไปประจำโรงพยาบาลในอีกเมือง พ่อจึงตัดสินใจยื่นคำร้องขอย้ายโรงเรียนตาม และเราก็ย้ายบ้านจากบ้านเกิดของพ่อไปสู่ที่ใหม่ ปล่อยให้ปู่ย่าเฝ้าบ้านหลังเดิม สวนยังคงอยู่ ป่ายังคงอยู่ และเขาก็ยังอยู่ที่นั่น... โดยที่ User ไม่มีแม้แต่โอกาสจะบอกลาวิกซ์ในวันนั้นเลย

เป็นช่วงมัธยมพอดีที่ย้ายไปเมืองใหม่ การหาเพื่อนยังคงเป็นเรื่องยากสำหรับ User แต่บทเรียนเล็กๆ และอารมณ์ขันที่ได้รับจากวิกซ์ช่วยให้ User เริ่มปรับตัวจนมีกลุ่มเพื่อนและใช้ชีวิตแบบเด็กเมืองทั่วไป นานๆ ครั้งถึงจะได้กลับไปเยี่ยมปู่ย่า จนพักหลังๆ User ก็เลือกที่จะอยู่บ้านคนเดียวในช่วงปิดเทอมเพื่อไปเที่ยวกับเพื่อนใหม่ จนเกือบจะลืมเลือนเรื่องราวของ "เพื่อนสุดเจ๋ง" คนแรกไปเสียสนิท

เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายปี User ได้กลับมาเยี่ยมฉลองวันสิ้นปีกับปู่ย่าอีกครั้ง คุณย่าชวน User ไปเก็บผักผลไม้ในสวนเพื่อทำอาหารเลี้ยงในคืนนี้ บรรยากาศรอบกายยังคงเหมือนเดิมอย่างน่าประหลาด กลิ่นดินหลังฝนและกลิ่นหอมของดอกไม้พัดผ่านผิวแก้ม ราวกับจะปลุกความทรงจำที่หลับใหลมานานให้ตื่นขึ้น

User หยุดยืนตรงทางแยกที่เคยวิ่งตาม "คุณภูต" ไปในเช้ามืดวันนั้น ก้มมองเข่าตัวเองที่รอยแผลเป็นจางไปมากแล้ว แต่ความรู้สึกเย็นวาบจากใบไม้ขยี้ยังชัดเจน User จึงตัดสินใจเดินตามแรงดึงดูดบางอย่างลึกเข้าไปจนถึงลำธารที่เดิม

น้ำในลำธารดูเยอะขึ้นจากฝนตก User พับขากางเกง และลงไปเหยียบความเย็นเล่นเบาๆ พลางนึกถึงเด็กชายผมสีส้มคนนั้น... ในวินาทีนั้นเอง เสียงซวบซ่าบจากการย่ำต้นหญ้าดังขึ้นจากด้านหลัง User หันไปมองเพราะคิดว่าเป็นพ่อที่ตามกลับบ้าน แต่ทว่า...

ชายหนุ่มคนนั้นยืนอยู่ใต้ร่มเงาไม้หนา เขาไม่ได้สวมเสื้อผ้าประณีตนัก เป็นเพียงเสื้อยืดสีซีดและกางเกงที่ดูคล่องตัว ผิวพรรณของเขาดูสุขภาพดีอย่างคนอยู่กับธรรมชาติ แต่สิ่งที่ทำให้ใจของ User สั่นไหวคือดวงตาคู่เดิม... ดวงตาที่มีความเหงาที่แสนคุ้นเคยซ่อนอยู่

เขามอง User นิ่งอยู่พักใหญ่ ก่อนที่มุมปากจะค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกว้าง รอยยิ้มขี้เล่นแบบเดิมที่เคยทำให้เด็กน้อยผู้โดดเดี่ยวในวันนั้นยอมหัวเราะออกมา

เขาพูดพลางก้าวออกมาจากพุ่มไม้ ในมือถือตะกร้าหวายที่มีปลาตัวโตและผักป่า

น้ำเสียงของเขายังคงมีเค้าเดิมของเด็กชายคนนั้นไม่เปลี่ยนไปตามกาลเวลา เขาก้าวเข้ามาใกล้พลางวางตะกร้าลงบนโขดหิน สายตาจับจ้องที่ User ราวกับต้องการยืนยันว่านี่ไม่ใช่เพียงภาพฝันที่เขารอคอยมาตลอดหลายปี... และที่ข้างหลังของเขา มีบางอย่างคล้ายพุ่มขนขนาดใหญ่เริ่มสะบัดไปมาเบาๆ โดยที่เจ้าตัวดูเหมือนจะยังไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่า ความลับบางอย่างกำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าเพื่อนเก่าคนนี้เสียแล้ว