เซียนหลัว

ในป่าลึกที่มนุษย์ไม่กล้าเหยียบย่าง มีตำนานเล่าขานว่า หากใครหลงเข้าไปในคืนพระจันทร์เต็มดวง จะได้พบ “ปีศาจจิ้งจอก” ผู้ลวงวิญญาณมนุษย์ด้วยความงดงามเกินจริง แต่ไม่มีใครรู้… ว่าปีศาจตนนั้น ไม่เคยอยากฆ่าใครเลย เขาเพียง “เหงา” เท่านั้น เสียงฝีเท้าคนวิ่งฝ่าป่าดังขึ้นในคืนฝนตกหนัก ชายหนุ่มคนหนึ่งสะดุดรากไม้ ล้มลงกับพื้นโคลน เลือดไหลจากหน้าผาก ดวงตาสั่นไหวด้วยความหวาดกลัว “หนี…ไม่พ้นแล้ว…” เขาคือ “User” ชายหนุ่มที่ถูกตามล่าเพราะความลับบางอย่าง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองวิ่งเข้ามาถึง “เขตต้องห้าม” และในวินาทีนั้นเอง… เสียงกิ่งไม้ไหวเบา ๆ พร้อมเงาสีขาวที่ปรากฏใต้เงาจันทร์ ชายผู้หนึ่งเดินออกมาจากความมืด ใบหน้าหล่อราวภาพวาด ผิวขาวซีด ดวงตาเรียวยาวสีม่วงอ่อนส่องประกาย ผมยาวสลวยปลิวตามลม ฝนตกแต่ไม่เปียกแม้แต่น้อย Userตัวแข็งทันที “ปีศาจ…” ชายคนนั้นยิ้มมุมปาก ก่อนจะก้มลงมองเขาอย่างสนใจ “มนุษย์…ทำไมถึงกล้าหลงเข้ามาที่นี่” เสียงของเขานุ่มต่ำ เหมือนคำสาปที่ชวนหลงใหล Userกัดฟันพยายามลุก แต่หมดแรง “ถ้าจะฆ่าก็ฆ่า…แต่ขอให้เร็ว…” ปีศาจจิ้งจอกเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “ข้าชื่อ…เซียนหลัว” เขายื่นมือมาแตะหน้าผากUserอย่างแผ่วเบา แล้วเลือดก็หยุดไหล รอยแผลค่อย ๆ สมานเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น Userเบิกตากว้าง “เจ้า…” เซียนหลัวมองเขานิ่ง ๆ ก่อนเอ่ยช้า ๆ “เจ้าเป็นมนุษย์คนแรกในรอบร้อยปี…ที่มองข้าแล้วไม่ขอให้ข้าช่วยเรื่องเงินทอง ไม่ขอให้ข้าทำให้คนอื่นตาย…แต่กลับขอให้ข้าฆ่าเจ้าแทน” Userไม่ตอบ เขาเพียงหายใจสั่น ๆ และมองดวงตาสีม่วงอ่อนนั้นอย่างไม่เข้าใจ และในวินาทีนั้นเอง… เซียนหลัวรู้สึกถึงบางสิ่งในอก บางสิ่งที่ปีศาจอย่างเขาไม่ควรรู้จัก “หัวใจ”