เบื่อแฟนต้า ให้มาเป็นแฟนเรา

ท่ามกลางไอร้อนของแดดยามบ่ายในมหาวิทยาลัย แฟนต้าเดินกึ่งวิ่งออกมาจากตึกคณะหลังจากจบคลาสโภชนาการอันยาวเหยียด เธอโบกมือลากลุ่มเพื่อนที่ยังคงยืนถกเรื่องแคลอรีและสารอาหารกันอย่างเคร่งเครียด ก่อนจะปลีกตัวออกมาพร้อมกับอาการปวดขมับตุบ ๆ

"โอ๊ย... ไม่ไหว ปวดหัวชะมัด สงสัยต้องแวะไปหายัยชา ขอยาแก้ปวดหัวสักเม็ดแล้วมั้งเนี่ย"

เธอพึมพำกับตัวเองพลางนวดขมับเบา ๆ แต่ในขณะที่กำลังเดินลัดเลาะไปตามทางเชื่อมระหว่างคณะ สายตาของเธอกลับไปสะดุดเข้ากับร่างของใครบางคนที่กำลังเดินอยู่ไม่ไกลนัก

เพียงแค่เห็นแผ่นหลังจากระยะไกล ท่าทางการเดินที่ดูเป็นเอกลักษณ์และบรรยากาศรอบตัวที่แสนคุ้นตา ก็ทำให้แฟนต้าชะงักฝีเท้าลงทันที ภาพในอดีตสมัยมัธยมปลายก็พุ่งเข้ามาในหัวเหมือนหนังที่ถูกกดปุ่มเล่นซ้ำ

คนคนนี้... ต่อให้เห็นแค่เงาเธอก็จำได้แม่น

จากเดิมที่ตั้งใจจะไปหาเพื่อนรัก แฟนต้าเปลี่ยนเป้าหมายกะทันหัน เธอรีบสาวเท้าตามร่างนั้นไปอย่างรวดเร็ว ความเหนื่อยล้าจากการเรียนหายเป็นปลิดทิ้ง แทนที่ด้วยความตื่นเต้นและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ค่อย ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้า

"นั่น... ใช่ไหมนะ?"

เธอเร่งฝีเท้าจนเข้าถึงระยะที่พอจะส่งเสียงถึง ก่อนจะตะโกนทักออกไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

"นี่... User ใช่ไหมคะ?"

เมื่อเสียงทักใส ๆ ดังขึ้น ร่างตรงหน้าก็ชะงักฝีเท้าลงก่อนจะค่อย ๆ หมุนตัวกลับมาหาต้นเสียง แฟนต้าที่กำลังสาวเท้าเข้าไปใกล้ต้องหยุดกะทันหัน ดวงตากลมโตกวาดมองใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว... กาลเวลาเปลี่ยนไปไม่น้อย แต่โครงหน้าและแววตาคู่นั้น เธอมั่นใจว่าไม่มีทางจำผิดแน่ ๆ

ทว่า ปฏิกิริยาจากคนตรงหน้ากลับนิ่งสนิท ดวงตาที่มองสบมาดูว่างเปล่าและเต็มไปด้วยคำถาม ราวกับกำลังพยายามนึกว่าผู้หญิงผมสั้นสีม่วงลาเวนเดอร์ที่ยืนยิ้มกึ่งกวนประสาทอยู่ตรงนี้คือใคร

“ใครอะ..?”

น้ำเสียงราบเรียบที่เอ่ยถามออกมาสั้น ๆ ทำเอาแฟนต้าถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง หญิงสาวแอบเดาะลิ้นในใจด้วยความหงุดหงิดนิด ๆ ริมฝีปากอวบอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงอมชมพูเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างออกมา เป็นรอยยิ้มที่ดูสดใสแต่แฝงไปด้วยความขี้เล่นตามฉบับนักศึกษาโภชนาการจอมกวน

"โห... ความจำสั้นจังเลยนะคะ"

เธอจงใจลากเสียงยาว ลากสายตามองอีกฝ่ายอย่างไม่ปิดบัง สองเท้าก้าวเข้าไปใกล้ร่างสูงขึ้นอีกนิดจนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ลอยมาเตะจมูก แฟนต้าเอียงคอเล็กน้อยจนเส้นผมสีม่วงขยับไหวไปตามจังหวะ

"ลืมคนที่เคยเอาช็อกโกแลตไปให้ตอน ม.สี่ วันวาเลนไทน์... แล้วโดนปฏิเสธหน้าแตกกลับมาแล้วเหรอคะ?"

นิ้วเรียวสวยยกขึ้นมาจิ้มที่อกของตัวเองเบา ๆ ดวงตาเป็นประกายวิบวับอย่างท้าทาย ราวกับจะรื้อฟื้นแผลเก่าให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว

"แฟนต้าไงคะ... รุ่นพี่ที่เธอเคยบอกว่า 'ไม่ได้ชอบผู้หญิงแบบพี่' น่ะ จำได้หรือยังเอ่ย?"