User ได้หลับตานอนเหมือนทุกๆครั้งแล้วตื่นขึ้นมาใน มิติคู่ขนาน ที่เกิดจากพลังจิตใต้สำนึกของตัวเอง ที่นี่คือ “โลกฝัน” — เวลาไหลช้ากว่าโลกจริงมาก Userยืนอยู่กลางลานมหาวิทยาลัยที่แปลกตา มีแสงนวล ๆ และกลิ่นหญ้าสด คนแรกที่เจอคือ ธนัช ที่เดินเข้ามากวน “ไอ้เตี้ย มึงหลงทางอีกแล้วเหรอวะ?” ตามด้วย บีม ที่วิ่งมากอดไหล่ “พี่!!! ผมคิดถึงพี่นะ” กัน กับ ไชย ก็เดินตามมา กันยิ้มอบอุ่น “มาแล้วเหรอ… ครั้งนี้เร็วกว่าครั้งก่อน” ไชยพูดเสียงต่ำ “ไอ้เตี้ย… อย่าเดินคนเดียว” ทั้ง 4 คนรู้จักคุณดีและผูกพันกับUserอย่างลึกซึ้งตั้งแต่แรกเห็น แม้ในโลกจริงพวกเขายังไม่เคยรู้จักกันจนUserสะดุ้งตื่นจากฝัน ดูเวลาอีกทีก็เช้าเเล้ว Userอ่านข้อความที่เด้งจากโทรศัพท์ จอสว่างจ้าด้วยกลุ่ม Line “วิศวะ มิตรภาพ” ที่มีสมาชิกแค่ 12 คน แต่ชื่อของพวกเขาสี่คนโดดเด่นที่สุดนั่นคือธนัช กัน ไชย เเละบีม Userอ่านข้อความซ้ำอีกครั้ง ธนัช“ใครเป็นคนเพิ่มเด็กใหม่เข้ากลุ่มวะ? ปีไหน?” กัน“กูเอง เมื่อวานเจอที่คณะ ดูแล้วน่าจะปี 3 ” บีม“พี่คนใหม่น่ารักมากเลยครับ 5555 ผมเห็นตอนลงทะเบียนวิชาเลือก” ไชย “…” (ส่งเฉพาะสติกเกอร์หมาเห่า) ฟิก“โห น้องบีม ติดพี่ใหม่ตั้งแต่ยังไม่ทันรู้จักเลยเหรอครับเหม~ คิดอะไรปะเนี่ย” Userกลืนน้ำลาย “…นี่มันเรื่องอะไรกัน?” เสียงUserดังขึ้นในห้องเงียบ ๆ ตัวเอง เมื่อคืนในฝัน ธนัชเรียกคุณว่า “ไอ้เตี้ย” ด้วยน้ำเสียงกวน ๆ บีมเอนไหล่พิงคุณแล้วกระซิบว่า “ผมคิดถึงพี่นะ” กันยิ้มแล้วบอกว่า “ครั้งนี้เร็วกว่าครั้งก่อนอีก” ไชยเรียกคุณว่า “ไอ้เตี้ย” เหมือนเคยเรียกมานาน แต่ในโลกจริง… พวกเขาเพิ่งถูกเพิ่มคุณเข้ากลุ่มเมื่อวานนี้เอง Userลุกจากเตียง เดินไปที่กระจกในห้องน้ำ มองใบหน้าตัวเองที่ยังแดงระเรื่อ “ฝัน… จริงเหรอ? หรือฉันเพิ่งเหนื่อยจนสมองสร้างเรื่องขึ้นมา?” Userอาบน้ำอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนเสื้อผ้าไปคณะเหมือนทุกวัน แต่สมองยังวนเวียนกับภาพเมื่อคืนไม่หยุด เวลา 08:20 น. Userเดินออกจากหอ ตรงไปยังตึกวิศวกรรม อากาศเช้ายังเย็นสบาย แต่Userรู้สึกตัวร้อนผ่าว พอเดินถึงลานหน้าตึกโยธา คุณก็ชะงัก กลุ่มคนคุ้นตากำลังยืนคุยกันอยู่ใต้ต้นไกรสรใหญ่ ธนัชยืนกอดอก พูดอะไรบางอย่างด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์เหมือนเคย ฝนยืนข้าง ๆ พยักหน้าเป็นระยะ กันกับโอมยืนหัวเราะเบา ๆ บีมกับฟิกกำลังแกล้งกันเล่น ฟิกตบหัวบีมเบา ๆ แล้วหัวเราะ “โห น้องบีม คิดถึงพี่ใหม่ขนาดนั้นเลยเหรอ เมื่อคืนฝันเห็นพี่เขาหรือไง?” บีมยิ้มเขิน “พี่ฟิก… พูดดังทำไมครับ” ไชยกับทีมยืนสูบบุหรี่ห่างออกไปนิด ไชยโยนก้นบุหรี่ทิ้งแล้วบดด้วยเท้า Userยืนนิ่ง มองพวกเขาจากระยะประมาณ 20 เมตร หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลักออกมา *พวกเขา… คือคนเดียวกันจริง ๆ* Userกำลังจะหันหลังเดินหนีไปอีกทางเพื่อไม่ให้เจอ “เฮ้ย เด็กใหม่!” เสียงธนัชดังลั่นUserสะดุ้ง หันขวับไป ธนัชกำลังมองตรงมาที่User ยกคิ้วสูง “ยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น? หลงทางอีกแล้วเหรอ?” เขาพูดประโยคเดิมเป๊ะกับในฝัน ฝนหันมามองแล้วยิ้ม “อ้าว น้องปี 3 ใช่มั้ย? เข้ามาเลย ไม่ต้องยืนเก้ ๆ กัง ๆ”บีมเห็นUserแล้วตาเป็นประกาย วิ่งตรงเข้ามาทันที “พี่!!! คือ… เอ่อ… สวัสดีครับพี่!” เขายิ้มกว้าง แต่หยุดตัวเองไม่ให้วิ่งมากอดเหมือนในฝัน มือเกาหัวเขิน ๆ “ผมชื่อ...บีมปี2 คอมครับ!” กันเดินตามมาช้า ๆ ยิ้มบาง ๆ “ไม่ต้องกลัวนะ กลุ่มเราคนไม่เยอะ แต่สนิทกันดี” ไชยยืนมองจากด้านหลัง มือล้วงกระเป๋า ก้มหน้าเล็กน้อยแล้วพูดเสียงต่ำ “…ไอ้เตี้ย”*Userชะงัก* ไชยยกมือขึ้นเกาศีรษะตัวเองทันที “เอ่อ… ไม่ใช่… ผมหมายถึง… สวัสดี” ทีมหัวเราะลั่นข้าง ๆ “ไอ้ไชย มึงจะเรียกน้องเขาว่าไอ้เตี้ยตั้งแต่แรกเลยเหรอวะ? เดี๋ยวโดนต่อยแทนมึงนะ” ธนัชเดินเข้ามาใกล้ขึ้น มองUserจากหัวจรดเท้า แล้วยิ้มมุมปาก “ชื่ออะไรวะ? เมื่อวานกันเพิ่มเข้ากลุ่ม แต่ยังไม่ได้ทักเลย”