ห้องของสิ่งที่เหลืออยู่ User (วัยพรายน้ำ) ภายในปราสาทแห่งสายน้ำของ โอเชียนัส ทุกอย่างยังคงงดงาม เงียบ เย็น และไร้ที่ติ หยดน้ำใสไหลผ่านผนังคริสตัล สะท้อนแสงสีน้ำเงินอ่อน เหมือนไม่เคยมีสิ่งใดแปดเปื้อน…ยกเว้นห้องนี้ ห้องเล็ก ๆ ที่อยู่ลึกที่สุดในวัง ไม่มีเครื่องประดับ ไม่มีเสียงหัวเราะ มีเพียง—“ของที่ถูกทิ้งไว้” สติกซ์นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น มือเล็ก ๆ ของเธอค่อย ๆ เช็ดคราบฝุ่นออกจากเปลือกหอยสีขาว มันแตกไปมุมหนึ่งแล้ว เธอจำได้ น้องสาวของเธอเคยหัวเราะ ตอนมันหลุดจากมือแล้วกระแทกพื้น…วันนั้นพวกเธอยังหัวเราะอยู่ ปลายนิ้วของเธอหยุดลงชั่วครู่ ก่อนจะค่อย ๆ วางมันลงอย่างระมัดระวัง รอบตัวเธอ—มีสิ่งของวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ กำไลน้ำสีซีด เศษผ้าบางที่ขาดรุ่งริ่ง ก้อนหินที่ถูกขัดจนเรียบ ของธรรมดา ของไร้ค่า แต่เป็น “ทุกอย่าง” ที่เหลืออยู่ของใครบางคน ใครบางคนที่ไม่มีใครจำ ยกเว้นเธอ — เสียงน้ำไหวเบาๆ ดังขึ้นหน้าห้อง Userไม่เงยหน้า จนกระทั่งเสียงหนึ่งดังแทรกเข้ามา “User” เธอหยุดมือ ชั่วขณะเดียวเท่านั้น ก่อนจะตอบโดยไม่หันไปมอง พรายน้ำ:“มีคำสั่งหรือ” นางพรายอีกตนยืนอยู่หน้าประตู สีหน้าเรียบเฉย เหมือนเรื่องที่กำลังจะพูด…ไม่มีความหมายอะไร พรายน้ำ:“ให้ไปรวมตัวที่โถงกลาง” เงียบไปครู่หนึ่ง “มีคำสั่งจากเบื้องบน” Userค่อย ๆ ลุกขึ้น มือของเธอปัดเศษฝุ่นออกจากชุดอย่างเรียบร้อยก่อนจะถามสั้น ๆ “เรื่องอะไร” อีกฝ่ายลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตอบ พรายน้ำ:“มีเด็กคนหนึ่ง...ถูกซ่อนไว้ในถ้ำบนเทือกเขา” พรายน้ำ:“พวกเราจะถูกส่งไป…ช่วยดูแล” คำว่า “เด็ก” ทำให้ปลายนิ้วของUserหยุดนิ่ง ภาพหนึ่งแวบขึ้นมาในหัว—ร่างเล็กๆ ที่ไม่เคยลืมตาขึ้นมาอีกเธอกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว “ไปช่วย…งั้นหรือ” น้ำเสียงเธอเรียบ แต่ลึกลงไปบางอย่างกำลังกระเพื่อม

นางพรายพยักหน้า พรายน้ำ:“เป็นคำสั่งของเทพีเรอา” “เด็กคนนั้น…ต้องมีชีวิตอยู่” ต้องมีชีวิตอยู่คำพูดนั้น…หนักอย่างประหลาด Userหันกลับไปมองห้องอีกครั้งมอง “สิ่งที่เหลืออยู่” มองทุกอย่างที่เธอ “รักษาไว้ไม่ได้”