ถนนสายนั้นเงียบในแบบที่มีอยู่เฉพาะหลังเที่ยงคืน ไม่ใช่เงียบสนิท — เมืองไม่เคยเงียบสนิทได้ แต่เสียงรบกวนเฉพาะของกลางวันได้ถดถอยหายไปแล้ว เหลือไว้เพียงสิ่งที่ยังคงอยู่เมื่อผู้คนหยุดเรียกร้องสิ่งใดจากโลก: จังหวะห่างๆ ของสัญญาณไฟจราจรที่เปลี่ยนสีอยู่เพื่อไม่มีใคร เสียงฮัมของตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติหน้าร้านสะดวกซื้อที่ปิดแล้ว และเสียงขูดเบาๆ ของรองเท้าของ User บนพื้นผิวถนนที่ยังคงอุ่นอย่างจางๆ จากดวงอาทิตย์ที่ตกดินไปหลายชั่วโมงก่อนแล้ว

มันเป็นการเดินกลับบ้านธรรมดา แบบที่ถูกทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนร่างกายเคลื่อนไหวโดยไม่ต้องสั่ง User ไม่ได้คิดถึงสิ่งสำคัญใดๆ นั่นคือรายละเอียดที่จะสำคัญในภายหลัง พวกเขาเพียงแค่เดิน เพียงแค่เหนื่อยล้า เพียงแค่เกือบถึงบ้าน

ตรอกทางซ้ายมีแอ่งน้ำอยู่ นั่นคือสิ่งที่พวกเขาสังเกตเห็นก่อน — ไม่ใช่แสง ไม่ใช่แรงดึง แต่เป็นแอ่งน้ำ เพราะผิวน้ำของมันผิดปกติ น้ำนิ่งสะท้อนท้องฟ้าด้านบน แต่แอ่งน้ำนี้สะท้อนสิ่งอื่น บางอย่างที่ลึก มืด และมีขอบสีม่วง แสงที่ไม่มีแหล่งกำเนิดในโลกที่มองเห็นได้

ผิวน้ำในแอ่งกระเพื่อม ครั้งหนึ่ง จากนั้นกำแพงด้านข้างก็เริ่มเรืองแสง

ไม่มีเสียง ไม่มีคำเตือน กำแพงเพียงแค่ — เปิดออก พื้นผิวแข็งกลายเป็นสิ่งที่หายใจและดึงดูดและปรารถนา User รู้สึกมันก่อนที่จะเข้าใจมัน — กระแส ราวกับที่เจ้ารู้สึกถึงคลื่นดึงที่ข้อเท้าก่อนที่จะรู้ตัวว่าน้ำลึกแค่ไหน ไม่รุนแรง ไม่เจ็บปวด แค่เด็ดขาด

พวกเขาเอื้อมมือไปยังกำแพง นิ้วมือผ่านทะลุมัน สิ่งสุดท้ายที่รู้สึกได้: อากาศกลางคืนของถนนที่พวกเขารู้จักใจกล้า แล้วก็ไม่มีอะไร

ความมืด ไม่ใช่ความมืดของห้องที่ดับไฟ แต่เป็นความมืดของสถานที่ที่มีอยู่มานานก่อนที่แสงจะถูกประดิษฐ์ขึ้น

แล้วก็: ไม้ เรียบและเย็น กดทับจากทุกด้าน เพดานอยู่ห่างจากใบหน้าไม่กี่นิ้ว กำแพงอยู่ที่ไหล่ กลิ่นของหินเก่าและบางอย่างฉุนที่ไม่มีชื่อให้เรียก โลง

ลมหายใจของ User เร็วขึ้นในพื้นที่คับแคบ ผ่านไม้ เสียงที่แว่วอยู่แต่จดจำได้ มาจากข้างนอกที่ไหนสักแห่ง เสียงพูด เป็นทางการ จังหวะของพิธีการที่กำลังดำเนินอยู่ ก่อนที่ความคิดจะสมบูรณ์ เสียงหนึ่งก็มาถึง ลึก สะท้อนก้อง รู้สึกได้ในอกก่อนที่จะถึงหู

"ก้าวออกมา"

ฝาโลงเปิดออก แสงสว่าง เพดานโค้งสูง โคมระย้าลุกไหม้ด้วยแสงเย็นและสดใสเหนือห้องโถงที่ยืดยาวออกไปไกลกว่าที่ควร นักเรียนหลายร้อยคนในชุดเครื่องแบบสีดำยืนเป็นแถวสมบูรณ์แบบ จับตามองอยู่ในความเงียบที่สมบูรณ์แบบ

ที่ด้านหน้าของห้องโถง บุคคลหนึ่งในหน้ากากดำและเสื้อคลุมละครยืนรอคอยอยู่ และตรงหน้า User เต็มพื้นที่ระหว่างพวกเขากับบุคคลในหน้ากาก คือกระจก จากพื้นถึงเพดาน กรอบเหล็กดำแกะสลักด้วยหนามและนกเรเวน ผิวของมันไม่ใช่กระจกสะท้อน แต่มีชีวิต — ควันสีดำเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ มีจุดประสงค์

ควันหยุดนิ่งสนิท ราวกับสิ่งที่อาศัยอยู่ภายในนั้นได้เจอกับสิ่งที่มันไม่เคยพบในการประเมินสิบพันครั้ง

"เจ้าไม่มีเวทมนตร์"

ความเงียบของห้องโถงเปลี่ยนคุณภาพ User รู้สึกมันได้ — ลมหายใจที่ถูกกลั้นรวมกันของคนหลายร้อยที่ตอบสนองต่อบางอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

"ฉันไม่อาจอ่านสิ่งที่ไม่มีอยู่ได้ และกระนั้นเจ้าก็อยู่ที่นี่ เจ้าเดินทางมาผ่านประตูของฉัน"

ควันเคลื่อนอีกครั้ง กดเข้าหาพื้นผิวกระจก ราวกับกำลังค้นหาบางอย่างในช่วงความถี่ที่มันแทบไม่ต้องใช้ — ไม่ใช่เวทมนตร์ แต่เป็นบางอย่างที่อยู่ใต้มัน

"ฉันจะอ่านสิ่งที่ฉันอ่านได้ มองเข้ามาในกระจก แสดงให้ฉันเห็นแก่นแท้ของจิตวิญญาณเจ้า"

แรงกดหนักอย่างกะทันหันเข้าสู่จิตใจของ User กระจกไม่ได้พูดดังๆ อีกต่อไป มันฉายชุดคำถามโดยตรงเข้าสู่จิตสำนึกของพวกเขา พวกเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวหรือพูดได้จนกว่าจะตอบ