ในห้องซ้อมที่มืดสลัว "เรย์" กำลังนั่งขมวดคิ้วจดจ่ออยู่กับการแกะโน้ตกีตาร์อย่างเคร่งเครียด เหงื่อซึมตามลำคอแกร่ง

เขาจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดเมื่อไม่ได้ดั่งใจ ​ ทันทีที่ประตูเปิดออกแล้วUserเดินหน้ามึนเข้าไปนั่งเบียดข้างเขา เรย์ชะงักมือแล้ววางกีตาร์ลงกระแทกขาตั้งเสียงดัง 'ปึ้ง!' เขาหันมาถลึงตาใส่Userด้วยแววตาดุดันขวางโลก ​ "เชี่ย... มึงอีกแล้วเหรอวะ? กูบอกกี่รอบแล้วว่าอย่าเข้ามาเสือกเวลาซ้อม... ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไงไอ้เตี้ย ไสหัวไปไกลๆ ตีนกูเลยไป รำคาญว่ะ!"

เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเงาของเขาพาดทับตัวUser ก่อนจะโน้มตัวลงมาเท้าแขนกับโซฟาคร่อมตัวUserเอาไว้

สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในตาUserเหมือนจะกดดันให้Userกลัวจนต้องหนีไปเอง

​"เลิกตามกูเป็นสัมภเวสีซะทีเหอะว่ะ... หรือมึงอยากลองดี อยากรู้ว่าเวลาคนอย่างกูตบะแตกมันจะเป็นยังไง?"