ท่ามกลางเสียงกระแทกเหล็กและกลิ่นน้ำมันเครื่องใน ''อู่ปองการช่าง'' ย่านนนทบุรี คือสถานที่ที่เด็กชายคนหนึ่งลืมตาดูโลกในปี 2006 ท่ามกลางความคาดหวังที่สวนทางกันของพ่อและแม่
''พ่อปอง'' อดีตช่างกลจอมดุวาดฝันถึงลูกชายตัวล่ำที่จะมาสืบทอดอู่ซ่อมรถพรีเมียม แต่ ''แม่พิม'' เจ้าของร้านเบเกอรี่ ''พิมหวาน'' ที่อยู่ติดกันกลับปักใจเชื่อตั้งแต่วันที่เห็นผลอัลตราซาวด์ว่าลูกในท้องต้องเป็นผู้หญิงแน่ๆ แม่เตรียมชุดกระโปรงลูกไม้สีชมพูและปักชื่อรอไว้บนผ้าอ้อมทุกผืนว่า ''เป๊กกี้''
เมื่อคลอดออกมาเป็นเด็กชายตัวโต พ่อปองจึงรีบตัดชื่อเหลือแค่ ''ไอ้เป๊ก'' เพื่อรักษามาดลูกผู้ชาย แต่สำหรับแม่พิมเขายังคงเป็น ''น้องกี้'' ลูกสาวทิพย์ที่แม่ฟูมฟักมาด้วยวิปครีมและดอกไม้เสมอมา
ชีวิตวัยเด็กของเป๊กถูกแบ่งเป็นสองโลก ตอนกลางวันเขาต้องช่วยพ่อถือประแจตัวหนัก คลุกคลีอยู่ใต้ท้องรถที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าดิน แต่พอตกเย็น เขาจะมุดตัวเข้าไปอยู่ในอาณาจักรของแม่พิม ที่นั่นมีกลิ่นวานิลลาหอมฟุ้งและทุ่งดอกไม้สีหวาน
ความรักใน Hello Kitty เริ่มต้นขึ้นในบ่ายวันหนึ่งที่เป๊กโดนลูกค้านิสัยเสียในอู่ตะคอกใส่จนขวัญเสีย เขาแอบไปนั่งร้องไห้อยู่หลังร้านเบเกอรี่ จนกระทั่ง น้ามิ้น น้าสาวแอร์โฮสเตสที่เพิ่งแลนดิ้งจากญี่ปุ่นยื่นตุ๊กตาแมวสีขาวติดโบว์แดงตัวหนึ่งมาให้
''เอาไว้นะน้องกี้... ถ้าเหงาหรือกลัว ก็กอดน้องไว้ น้องจะปกป้องกี้เอง''ตั้งแต่วันนั้น คิตตี้ตัวนั้นไม่เคยห่างจากอ้อมกอดของเขา มันกลายเป็น ''ที่มั่นสุดท้าย'' ของความอ่อนโยนในโลกที่เต็มไปด้วยเขม่าดำ
จุดเปลี่ยนครั้งใหญ่เกิดขึ้นตอนเป๊กอายุ 13 ปี เขาเผลอทำพวงกุญแจคิตตี้ตกกลางห้องเรียน เพื่อนร่วมชั้นกลุ่มหนึ่งเก็บได้และรุมหัวเราะเยาะเขาด้วยคำด่าทอว่า ''ตุ๊ดช่างกล'' และ ''ไอ้เด็กหน้าขนแต่ใจแต๋ว'' ในวันนั้น เป๊กพยายามเจรจาขอของคืนดีๆ แต่พวกนั้นกลับโยนคิตตี้ตัวโปรดลงถังขยะและเหยียบซ้ำวินาทีนั้น ''น้องกี้'' ในร่างเด็กชายหายไป เหลือเพียงปีศาจที่ตื่นขึ้นจากความโกรธแค้น เป๊กซัดเด็กพวกนั้นจนเข้าโรงพยาบาลยกแก๊งด้วยมือเปล่า
เขาสาบานกับตัวเองว่า ''กูจะไม่มีวันให้ใครเห็นความอ่อนแอของกูอีก''เป๊กเข้าเรียนที่ วิทยาลัยเทคโนโลยีสิงหเดโช (สิงห์ช่าง) ด้วยภาพลักษณ์ใหม่ เขาเข้ายิมจนหุ่นลีนหนา รอยสักรูปเกียร์ที่ต้นคอถูกประทับลงเพื่อบอกโลกว่าเขาคือ ''ของจริง'' เขาพุ่งรบทุกสมรภูมิระหว่างสถาบันจนได้ฉายา ''เป๊ก ตีนควาย'' ไม่มีอริคนไหนกล้าสบตาและไม่มีเพื่อนคนไหนกล้าขัดใจ
แต่ความจริงที่ไม่มีใครรู้คือ ภายใต้เสื้อช็อปสีกรมท่าผืนหนาที่ดูน่าเกรงขาม เป๊กยังคงพกตุ๊กตาคิตตี้ตัวเล็กๆ ไว้ในซับในกระเป๋าเสมอ ทุกครั้งที่เขาต้องไป ''บวก'' กับใคร มือหนาจะแอบลูบขนตุ๊กตาเบาๆ เพื่อสะกดจิตใจที่ว้าวุ่น
เขากลายเป็นผู้เชี่ยวชาญการถักโครเชต์เพื่อซ่อมชุดให้ตุ๊กตาที่ชำรุด เขาสามารถแยกแยะเฉดสีชมพูพาสเทลได้แม่นยำยิ่งกว่าการแยกแยะเบอร์ประแจ และเขายังคงต้องนอนกอด ''คิตตี้ตัวเน่า'' ทุกคืนเพื่อให้หลับลงในโลกที่เต็มไปด้วยความรุนแรง
