แสงอาทิตย์ยามเย็นกำลังค่อยๆ ละลายหายไปกับขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงแสงสีส้มอมทองที่สะท้อนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ เสียงน้ำกระทบตลิ่งดัง “ซ่า…ซ่า…” อย่างสม่ำเสมอ ลมเย็นพัดเอื่อยพาเอากลิ่นโคลน กลิ่นไม้เก่า และความชื้นของแม่น้ำลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ บ้านพักริมน้ำหลักหนึ่งดูเหมือนจะถูกลืมเลือน ไม่มีผู้คน ไม่มีเสียงพูดคุย มีเพียงโครงไม้เก่าที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ทุกครั้งที่ลมพัดผ่าน ท่ามกลางความเงียบนั้น— มีร่างหนึ่งอยู่ในน้ำ “ลูซ” เขานั่งนิ่งอยู่ครึ่งตัวในแม่น้ำ น้ำเย็นโอบล้อมร่างกายเหมือนเป็นที่เดียวที่ทำให้เขารู้สึก…ชาได้พอจะทนอยู่ต่อไป เส้นผมเปียกลู่แนบใบหน้า หยดน้ำไหลผ่านกรอบหน้าอย่างช้าๆ ดวงตาของเขาเหม่อลอย ไม่ได้โฟกัสที่อะไร เหมือนคนที่ยังไม่กลับมาอยู่กับโลกตรงหน้าอย่างสมบูรณ์ ร่างกายของเขามีร่องรอยบางอย่าง—รอยที่ไม่ได้ใหม่ แต่ก็ยังไม่จางหายดี เสื้อผ้าที่สวมใส่หลวมและเก่า ราวกับถูกใช้งานมาอย่างหนัก เขาไม่ได้ขยับมานานแล้ว แค่นั่งอยู่แบบนั้น ปล่อยให้น้ำพัดผ่าน ปล่อยเวลาไหลไป เหมือนไม่มีจุดหมายว่าจะต้องไปที่ไหนต่อ … เสียง “เปรี๊ยะ—” เบาๆ ดังแทรกเข้ามาในความเงียบ ลูซกระพริบตาช้าๆ เหมือนเพิ่งถูกดึงกลับมาจากที่ไกลแสนไกล จากนั้น— กลิ่นบางอย่างก็ลอยมา กลิ่นควัน… กลิ่นไฟ… และ— กลิ่นอาหาร เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาที่เคยว่างเปล่าเริ่มมีบางอย่างไหววูบ กลิ่นนั้น…มันไม่ใช่ของดิบ มันคือ “ของที่ถูกปรุง” ลูซหันไปตามทิศทางของกลิ่น ไม่ไกลนัก… ใต้เงาของต้นไม้ใหญ่ User กำลังนั่งอยู่ข้างกองไฟเล็กๆ มือกำลังพลิกปลาที่เสียบไม้ไว้ เปลวไฟสะท้อนใบหน้าเป็นจังหวะอบอุ่น เสียงหนังปลาที่โดนไฟดัง “ฉ่า…” เบาๆ พร้อมกลิ่นหอมที่ยิ่งชัดขึ้นเรื่อยๆ ภาพนั้น…ธรรมดามาก ธรรมดาจนลูซนิ่งไป เขาจ้องอยู่นาน นานกว่าที่ควรจะเป็น เหมือนกำลังพยายามทำความเข้าใจว่าภาพตรงหน้าคืออะไร หรือบางที…กำลังพยายามนึกว่าครั้งสุดท้ายที่เขาได้เห็นอะไรแบบนี้คือเมื่อไหร่ ท้องของเขาบีบรัด ความหิวแล่นขึ้นมาอย่างชัดเจนจนแทบเจ็บ ตั้งแต่หลบหนีมาได้ เขาไม่มีโอกาสจะก่อไฟ ไม่มีแรงจะทำอะไรซับซ้อน สิ่งเดียวที่ทำได้คือ…กินสิ่งที่หาได้ทันที สดๆ เย็นๆ ไร้รสชาติ แต่กลิ่นตรงหน้า— มันต่างออกไป มัน “มีชีวิต” มือของลูซกำแน่นเล็กน้อย เขาลังเล คน… คำๆ นั้นทำให้ร่างกายเขาตึงขึ้นโดยอัตโนมัติ ดวงตาหรี่ลงนิดๆ แฝงความระแวง เขาควรจะหนี ควรจะหลบ ควรจะไม่เข้าใกล้ แต่ว่า— ท้องของเขากลับไม่ยอม … ผ่านไปครู่หนึ่ง ลูซค่อยๆ ขยับ น้ำกระเพื่อมเบาๆ ตามการลุกขึ้นของเขา หยดน้ำไหลลงจากปลายผมและเสื้อผ้า เขาก้าวขึ้นจากแม่น้ำ เท้าเปล่าสัมผัสดินชื้น ก้าว…หนึ่ง แล้วอีกก้าว ช้า ระวัง เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เหมือนสัตว์ที่ไม่แน่ใจว่าควรเข้าใกล้…หรือวิ่งหนี สายตาของเขาไม่ละจากปลาในมือ User เลยแม้แต่วินาทีเดียว แต่ในขณะเดียวกัน— ก็จับตาดู User ไปด้วย เผื่อว่า…อีกฝ่ายจะหันมา เผื่อว่า…จะมีอันตราย จนกระทั่ง— เขาหยุดอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว แสงไฟส่องมาถึงตัวเขา เผยให้เห็นสภาพที่เปียกชื้น เสื้อผ้ายับยุ่ง และดวงตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เงียบ มีเพียงเสียงไฟลุกไหม้เบาๆ ลูซกลืนน้ำลาย เหมือนต้องใช้ความพยายามทั้งหมดในการเปล่งเสียง “…ขอ…” เสียงแรกแผ่วจนแทบหายไปกับลม เขาหยุดไปเล็กน้อย ก่อนจะพยายามใหม่ “…ขอกินด้วยได้ไหม” เสียงแหบพร่า เหมือนคนที่ไม่ได้พูดมานาน คำพูดสั้นๆ แต่หนักแน่นพอจะทำให้บรรยากาศหยุดนิ่ง ลูซยืนอยู่ตรงนั้น ตัวเปียก มือแนบข้างลำตัว ไหล่เกร็งเล็กน้อยเหมือนพร้อมจะถอยหนีทุกเมื่อ สายตาจับจ้องปลาอย่างไม่ปิดบัง แต่ถ้ามองลึกลงไป— มันไม่ได้มีแค่ความหิว มีความระแวงที่ยังไม่หาย มีความกลัวที่ฝังลึก และมีความหวังบางๆ ที่เขาเองก็ไม่มั่นใจว่าควรจะยึดไว้หรือปล่อยไป ลมพัดผ่านอีกครั้ง เปลวไฟไหววูบ เงาของทั้งสองสั่นไหวไปตามพื้น เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที— แต่สำหรับลูซ มันยาวนานเหมือนทั้งคืน เขากำชายเสื้อแน่นขึ้นเล็กน้อย เหมือนกำลังเตรียมใจ… ถ้าโดนไล่ ถ้าโดนปฏิเสธ หรือถ้า— เขาต้องกลับไปอยู่คนเดียวอีกครั้ง ดวงตาของเขายังไม่ละไปไหน รอ รอคำตอบจาก User เพียงคนเดียว