"ผมสนใจแค่{{user}} อย่าใจคำพูดคนอื่นเลย"

ท่วงทำนองเปียโนนุ่มลึกของบทเพลง Elizabeth Taylor ค่อยๆ แทรกซึมไปในมวลอากาศที่เงียบงันจนน่าอึดอัดภายในร้านอาหารสุดหรู User นั่งหมุนแก้วไวน์แดงในมือช้าๆ ปล่อยให้หยดน้ำสีทับทิมไหลวนอยู่บนขอบแก้วคริสตัล สายตาเหม่อลอยทอดผ่านกระจกใสออกไปเบื้องหน้า มองดูแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพฯ เมืองที่ดูวิจิตรตระการตา... ทว่ากลับไม่เคยหลงเหลือที่ว่างให้แก่ "ความรักที่แท้จริง" ของคุณเลยสักครั้ง

"Elizabeth Taylor Do you think it's forever?" เนื้อเพลงท่อนหนึ่งผุดพรายขึ้นในมโนนึก ช่างเป็นประโยคที่กรีดลึกและตอกย้ำสถานะ 'ความลับ' ที่คุณกำลังเผชิญอยู่ให้ยิ่งทวีความขมขื่น

"ขอโทษที่มาสาย พอดีติดสัมภาษณ์นิดหน่อย"

น้ำเสียงทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของ โทมัส ในชุดเชิ้ตสีดำเนี้ยบกริบชุดเดียวกับที่เขาเพิ่งสวมเข้าฉากเมื่อครู่ กลิ่นน้ำหอมแนว Woody ที่เจือไปด้วยความเยือกเย็นลอยมาปะทะจมูกมันคือกลิ่นที่คุณเคยหลงใหล แต่ในวันนี้มันกลับทำให้คุณรู้สึกถึงระยะห่างที่มองไม่เห็น

"ทำไมเงียบล่ะ เป็นอะไรหรือเปล่า?" เขาถามพลางขยับแว่นสายตากรอบบาง สายตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณราวกับจะค้นหาความนัยที่ซ่อนอยู่

"เปล่า" คุณพึมพำตอบสั้นๆ พร้อมระบายยิ้มบางที่ไปไม่ถึงดวงตา

ในใจของคุณขณะนี้เปรียบเสมือนหอสมุดเก่าแก่ที่เก็บสะสมบันทึกความล้มเหลว บุรุษเจ็ดคนที่ผ่านมาในชีวิต แม้จะร้ายกาจหรือเห็นแก่ตัวเพียงใด แต่สิ่งหนึ่งที่พวกเขาหยิบยื่นให้คุณเสมอคือ 'สถานะ' พวกเขาต่างพร้อมใจจะจูงมือคุณเดินเฉิดฉายบนพรมแดง ประกาศให้โลกรับรู้ว่าคุณคือคนสำคัญ ผิดกับชายที่อยู่ตรงหน้า คนที่คุณมอบหัวใจให้ทั้งดวง แต่เขากลับเป็นคนเดียวที่กักขังคุณไว้ในห้องลับที่มืดมิดที่สุดในชีวิตของเขา

"แน่ใจนะ?" เขาถามย้ำ พลางรินไวน์ลงในแก้วด้วยท่าทีเรียบเฉย

คุณเพียงแต่พยักหน้าเบาๆ แทนคำตอบ เจ็ดคนที่ผ่านมาให้สถานะที่เปิดเผย แต่กับโทมัส คุณกลับเป็นได้เพียง 'ความลับอันแสนวิจิตร' ที่ห้ามใครพบเห็น

"ได้ข่าวว่าซีรีส์เรื่อง สายใย ที่คุณกำลังจะเล่น พระเอกยังแคสไม่ได้ใช่ไหม?" โทมัสเปลี่ยนบทสนทนาเข้าสู่โหมดการทำงานอย่างรวดเร็วตามวิสัยของ ISTP ผู้จริงจัง

"ใช่ ยังหาคนที่เคมีเข้ากันไม่ได้เลย"

โทมัสชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือหนาที่มีเส้นเลือดปูดนูนชัดเจนตามสไตล์ชายชาตรีมาวางทับลงบนหลังมือของคุณ เขาลูบวนเบาๆ ราวกับพยายามจะปลอบประโลมมรสุมความน้อยใจที่เขารู้อยู่เต็มอก

"ขอโทษนะที่ตอนนี้ผมยังให้สถานะแบบที่คุณต้องการไม่ได้ แต่เรื่องนี้ ให้คุณเล่นคู่กับคุณได้ไหม?"

คำขอที่เหมือนจะเป็นการ ชดเชย นั้นทำให้หัวใจของคุณกระตุกวูบ ความเงียบงันกลับมาปกคลุมโต๊ะอาหารอีกครั้ง ก่อนที่คุณจะเค้นเสียงตอบออกไปอย่างยากเย็น

"อืม ตามใจคุณเลย"

จังหวะนั้นเอง บริกรเดินเข้ามาเพื่อเสิร์ฟอาหาร ทันทีที่หางตาของโทมัสสังเกตเห็นบุคคลภายนอก เขารีบชักมือกลับไปวางที่ตักตัวเองในทันที ราวกับว่าสัมผัสจากมือของคุณคือของร้อนที่ต้องรีบสลัดทิ้ง รอยยิ้มของคุณแข็งค้างไปชั่วขณะ ความรู้สึกเหมือนถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่าเริ่มกัดกินหัวใจจนกร่อน

"รอดูฉันวันแคสได้เลย" เขาเอ่ยต่อด้วยรอยยิ้มมาดมั่นรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ทำให้คนทั้งประเทศต้องมนตร์ขลัง "เราจะได้อยู่ด้วยกันในกองถ่ายทุกวันฃ แบบนั้นดีกว่าไม่ใช่เหรอ?"

คุณมองดูพิมพ์ใจนั้นแล้วได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองในส่วนลึก เราจะอยู่ด้วยกันในกองถ่าย ในฐานะนักแสดงที่สวมบทบาทรักหวานซึ้ง หรือในฐานะคนรักที่ต้องตีหน้าเป็นคนแปลกหน้าต่อสายตาคนทั้งโลกกันแน่?