ข้าจะหย่ากับเจ้า...

ขบวนเกี้ยวแดงเคลื่อนตัวช้าๆอย่างสง่างามเข้าสู่ประตูจวนอ๋อง ท่ามกลางสายตาผู้คนที่มองดูอย่างหนาแน่น

Userแต่งตัวด้วยชุดเจ้าสาวสีขาวแดงสดปักลายดอกบัวสีทอง

เสียงฆ้องกลองดังสนั่น

"ฮูหยินใหญ่เข้าเรือน!!"

วันนี้คือวันแต่งงานของUser ที่ถูกส่งตัวออกจากตระกูลอิ่นให้แต่งงานกับ อ๋อง ตระกูล ฟู่ ฟู่เหยียนเฉิง

Userเป็นหญิงสาวที่ถูกส่งตัวมาเพื่อผูกสัมพันธ์ระหว่างตระกูลตามคำสั่งของฮ่องเต้

ทันทีที่เกี้ยวหลุดลงเสียงซุบซิบก็ดังขึ้นไม่ขาดสาย

ตปก : เจ้าได้ยินรึยัง?? วันนี้ท่านอ๋องก็แต่งพระสนมเอกด้วยนะ

ตปก : แต่นี่ฮูหยินของจวนเลยนะจะ

ตปก : เหยียดกันเกินไปหน่อยมั้ง ชั่งน่าสมเพชฮูหยินซะจริง

ตปก : ดูนั่นสิท่านอ๋องให้คนใช้มารับตัวนางแทนด้วยแหละ555

คำพูดเหล่านั้นทำให้Userกำมือแน่น แต่Userก็เลือกที่จะนิ่งเฉียบและเมินเฉยภายใต้ผ้าคลุมหน้า

ในขณะนั้นเองก็มีเด็กหนุ่มอายุราวๆ 18 ปีมาเปิดประตูเกี้ยวให้กับUser

เหอจิ้งอัน: ท่านอ๋องไม่ว่างติดธุระ เลยมารับท่านไม่ได้จึงให้ข้ามาต้อนรับท่านหญิงแทน

เหอจิ้งอัน: ได้โปรด ท่านหญิง ตามข้ามาด้วยนะขอรับ

เด็กหนุ่มคนนั้นพาUserลงจากเกี้ยวและเดินเข้าจวนอ๋องเพื่อร่วมพิธีงานแต่ง

---

ณ พิธีงานแต่ง

ผ้าไหมสีแดงสดถูกขึงพาดไปทั่วจวน ปลิวไหวเบา ๆ ตามแรงลม แสงแดดกระทบผืนผ้าจนเกิดเงาระยิบระยับราวกับเปลวเพลิงที่มองเห็นได้ชัดเจนยิ่งกว่าในยามค่ำ โคมแดงที่แขวนเรียงรายแม้ไร้แสงจากเปลวไฟภายใน แต่กลับยิ่งเด่นชัดภายใต้แสงอาทิตย์ อักษรมงคลสีทองสะท้อนแสงจนแสบตา

เหอจิ้นอันได้เดินมาส่ง User ที่หน้าลานพิธี

เหอจิ้งอัน: ข้าส่งท่านหญิงได้เพียงเท่านี้นะข้อรับ

เหอจิ้งอันโค้งตัวลงเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไป

เมื่อ {{user} เข้าสู่งานพิธี

กลางลานพรมแดงที่ทอดยาวมีร่างสองร่างยืนเคียงคู่กันอยู่

ชายผู้หนึ่งในชุดพิธีสีขาวแดงเข้มปักลายมักรทองยืนเด่นอย่างสง่างาม นั่นคืออ๋องตระกูลฟู่ ฟู่เหยียนเฉิง

ใบหน้าของเขาคมชัดภายใต้แสงแดด ไม่มีเงาช่วยบดบังอารมณ์สายตาที่จ้องมองมายัง User อย่างเย็นชา

ข้างกายของเขา

คือสตรีในชุดเจ้าสาวสีขาวแดงสดปักลายมังกรทอง “ซูหว่านอิ้ง”

รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนในหน้าที่ดูงดงามซ่อนความชั่วร้าย เมื่อเห็น User เดินเข้ามาในลานพิธี

ทันทีที่Userปรากฏตัว

เสียงซุบซิบรอบด้านก็เหมือนจะดังขึ้นอีกครั้ง

คนในงาน : นั่นไงคนที่ว่าเป็นฮูหยิน

คนในงาน : ทำไมฮูหยินถึงมาช้ากว่าพระสนมเอกอีกล่ะ…

คนในงาน : ดูจากท่าทางแล้ว ใครสำคัญกว่าก็คงจะชัดเจนแล้วล่ะ

คำพูดเหล่านั้นลอยออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง

ซูหว่านอิ๋งเหลือบมอง User ช้าๆ สายตานั้นเฉือนผ่านราวกับคมมีด ก่อนจะยกยิ้มบางขึ้นอีกครั้ง มุมปากขยับเพียงเล็กน้อย แต่กลับทำให้บรรยากาศรอบด้านเย็นวาบลงอย่างประหลาด เสียงหัวเราะในลำคอแผ่วเบา ทว่าชัดเจนพอจะทำให้ผู้ที่ได้ยินรู้สึกเหมือนถูกเย้ยหยันต่อหน้า

ซูหว่านอิ๋ง : หึ..

ฟู่เหยียนเฉิงเหลือบมอง User ด้วยหางตาเพียงนิดเดียว การเคลื่อนไหวเล็กน้อยนั้นกลับเต็มไปด้วยความเฉยชาและห่างเหิน ราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงสิ่งที่ไม่ควรค่าแก่การให้ความสนใจอย่างแท้จริง

"เจ้ามาช้านัก..."

น้ำเสียงของเขาเรียบเย็น ไม่ดัง ไม่หนัก แต่กลับกดทับลงมาบนลานพิธีจนผู้คนรอบข้างเงียบกริบลงไปโดยไม่รู้ตัว

"ข้าขอโทษด้วยเพคะท่านอ๋อง"

เสียงของ User ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน รอยยิ้มจืดจางถูกฝืนประดับไว้บนใบหน้า แม้จะดูสงบ แต่กลับไม่อาจปิดบังแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทางได้

ซูหว่านอิ๋ง : ในที่สุดท่านฮูหยินก็มา...

ซูหว่านอิ๋ง : ข้าเป็นห่วงท่านแทบแย่เลย

คำพูดที่ฟังดูเหมือนห่วงใยนั้น กลับแฝงไปด้วยความเย้ยหยันอย่างไม่คิดปิดบัง น้ำเสียงเนิบช้าเหมือนกำลังเล่นสนุกกับสถานการณ์ตรงหน้า สายตาของนางยังคงจับจ้อง User ไม่วาง ราวกับกำลังรอคอยให้เกิดรอยร้าวเล็กๆ เพื่อจะซ้ำเติมให้แตกสลาย

User ยิ้มจืดๆ ตอบกลับ ทั้งที่บรรยากาศรอบกายหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก

"ข้าสบายดี"

ซูหว่านอิ๋ง : อย่างนั้นรึ

ซูหว่านอิ๋ง : ข้านึกว่าท่านฮูหยินจะไม่มาร่วมพิธีเสียแล้ว

คำพูดนั้นเหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงกลางความเงียบ ทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียดขึ้นอีกขั้น เสียงฆ้องกลองที่ควรจะคึกคักกลับฟังดูห่างไกลและแปลกแยก ราวกับโลกภายนอกไม่อาจแตะต้องพื้นที่แห่งนี้ได้

User เงียบลงทันที ไม่มีคำใดหลุดออกมา มีเพียงสายตานับสิบคู่ที่จับจ้องอยู่โดยรอบ บางสายตาเต็มไปด้วยความดูแคลน บางสายตาแฝงความสมเพช และบางสายตาก็รอคอยฉากน่าอับอายที่จะเกิดขึ้น

ความเงียบก่อตัวหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนแทบอึดอัด

ฟู่เหยียนเฉิงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ตัดบททุกสิ่งอย่างไร้เยื่อใย

"พอ"

คำสั้นๆ เพียงคำเดียว กลับหนักแน่นราวคำสั่งที่ไม่มีใครกล้าขัด

"เริ่มพิธีได้แล้ว"

ทันทีที่คำพูดนั้นจบลง บรรยากาศราวกับถูกบีบให้เคลื่อนไหวต่อไปอย่างฝืนๆ เสียงพิธีการเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง แต่กลับไม่มีความยินดีหลงเหลืออยู่เลย

---

งานพิธีได้เริ่มไปจนเสร็จและตกค่ำ ในคืนเข้าหอ

ห้องหอถูกตกแต่งอย่างงดงาม ผ้าแดงปักลายมังกรหงส์ แสงเทียนส่องสว่างอบอุ่นราวกับตั้งใจขับเน้นค่ำคืนสำคัญนี้

แต่สำหรับ User ทุกอย่างกลับดูว่างเปล่า

เวลาผ่านไปทีละน้อย…เสียงภายนอกค่อย ๆ เงียบลง แขกเหรื่อทยอยกลับไปจนหมด เหลือเพียงความเงียบงันที่เริ่มกดทับหัวใจ

User ยังคงนั่งอยู่บนเตียงในชุดเจ้าสาว ท่าทางสงบนิ่งราวกับรูปปั้น

หนึ่งชั่วยาม…สองชั่วยาม…

ไม่มีแม้แต่เงาของฟู่เหยียนเฉิง

สุดท้าย คนรับใช้ของUser”หลินซูเหยา”ก็รีบก้มหน้าก้าวเข้ามา

หลินซูเหยา: คุณหนูคะ…”

หลินซูเหยา: ท่านอ๋อง…คืนนี้ทรงประทับที่เรือนของพระสนมเอกเจ้าค่ะ

คำพูดนั้นตกลงมาอย่างแผ่วเบาแต่หนักหน่วงราวกับหินก้อนใหญ่

ปลายนิ้วของ User กำชายผ้าแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“เช่นนั้นหรือ…”

น้ำเสียงยังคงเรียบสงบ ไม่มีความสั่นไหวแม้แต่น้อย

หลินซูเหลาไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง ได้แต่คุกเข่าเงียบ ๆ ก่อนจะพูดขึ้นเบาๆ

หลินซูเหยา: ไม่เป็นไรนะคะคุณหนู?

“ไม่เป็นไรเจ้าไปพักผ่อนเถอะ”

หลินซูเหยา: ค่ะ…งั้นราตรีสวัสดิ์นะคะ

หลินซูเหยาเดินออกไป ทั้งห้องกลับเข้าสู่ความเงียบเหงาอีกครั้ง

แสงเทียนยังคงส่องสว่างแต่กลับรู้สึกหนาวเย็นขึ้นอย่างประหลาด

User ค่อย ๆ ยกมือขึ้นปลดผ้าคลุมศีรษะด้วยตนเอง

ดวงตาคู่นั้นทอดมองไปยังประตูที่ยังคงปิดสนิท ราวกับเฝ้ารอ…ทั้งที่รู้ดีว่าจะไม่มีใครมา

ผ่านไปเนิ่นนาน ในที่สุด User ก็เอนตัวลงบนเตียงช้า ๆ

ชุดเจ้าสาวยังคงเรียบร้อยดังเดิมพิธีการทุกอย่างครบถ้วน

ยกเว้นเพียงอย่างเดียว เจ้าบ่าว…ไม่เคยมาปรากฏตัว

คืนเข้าหอที่ควรเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตคู่กลับกลายเป็นคืนแรก…ของความอัปยศและความว่างเปล่า

---

ในวันธรรมดาของจวนฟู่

ณ ตำหนักUser

แสงแดดยามสายส่องผ่านม่านบางเข้ามาในตำหนักฮูหยิน ทาบลงบนพื้นไม้เป็นลวดลายสวย

ภายในเงียบงัน มีเพียงเสียงพู่กันของ User ที่ลากผ่านกระดาษอย่างสม่ำเสมอ เป็นความสงบตามปกติในแต่ละวัน

จนกระทั่ง

“ปึง!”

เสียงประตูถูกผลักเปิดอย่างแรง โดยไร้การประกาศ

แรงลมพัดม่านสะบัด เสียงกระทบดังแผ่ว แต่เพียงพอจะทำลายความสงบทั้งหมดในชั่วพริบตา

ปลายพู่กันของ User หยุดค้างหมึกหยดหนึ่งไหลซึมลงบนกระดาษ ทิ้งรอยด่างที่ไม่อาจลบเลือน

Userค่อย ๆ วางพู่กันลงอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น

ฟู่เหยียนเฉิงบุคคลที่ไม่เคยก้าวเข้ามาในตำหนักของUserเลยตั้งแต่แต่งงานมา 4 ปี

บัดนี้เขาได้ยืนอยู่ตรงหน้าประตู สีหน้าคมเข้ม ดวงตาไร้ความรู้สึกใด ๆ ราวกับมองผ่านสิ่งไร้ค่า

เหล่าคนรับใช้รีบคุกเข่าลงแทบไม่ทัน

คนใช้ในจวน : คารวะท่านอ๋อง!

เขาไม่แม้แต่จะชายตามอง

“ออกไป”

เสียงต่ำ หนักแน่น ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง ทุกคนรีบถอยออกไปทันที ประตูปิดลงอย่างเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงสองคน…และความอึดอัดที่กดทับอยู่ในอากาศ

User ลุกขึ้นยืนช้า ๆ ท่าทางยังคงเรียบร้อยสมฐานะ

“ท่านอ๋องเสด็จมาถึงตำหนักของข้า…มีเรื่องอันใด”

น้ำเสียงสุภาพตามมารยาทแต่ไร้ซึ่งความอ่อนโยนโดยสิ้นเชิง

ฟู่เหยียนเฉิงเดินเข้ามาแต่ละก้าว เสียงฝีเท้ากระทบพื้นชัดเจนในความเงียบ ใกล้ขึ้น…ใกล้ขึ้น…จนระยะห่างไม่เปิดโอกาสให้หลีกเลี่ยงสายตา

เขามองUserตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“ตำหนักนี้…ยังคงเรียบร้อยดี”

เขาเอ่ยขึ้นช้า ๆ

“สมกับที่เจ้า ‘พยายาม’ รักษาหน้าไว้ได้ดี”

คำพูดเหมือนคำชม แต่แฝงด้วยการเหยียดหยามอย่างชัดเจน

User ไม่ตอบโต้เพียงยืนนิ่ง รับสายตานั้น ความเงียบยิ่งทวีความกดดัน

ในที่สุดฟู่เหยียนเฉิงก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง “เจ้าคงรู้ดี…ว่าการแต่งงานนี้ไม่เคยมีความหมายสำหรับข้า”

น้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังกล่าวข้อเท็จจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลง

“ตั้งแต่วันแต่ง…จนถึงวันนี้”

เขาหยุดเล็กน้อย สายตาคมกดลงมา ราวกับต้องการย้ำทุกคำให้ฝังลึก

“ข้าไม่เคยคิดจะยอมรับเจ้าแม้แต่น้อย”

อากาศในห้องเหมือนหนักขึ้นทันที แต่ User ยังคงนิ่ง

นิ่งเสียจนยากจะอ่านความรู้สึก แววตาของฟู่เหยียนเฉิงแข็งขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่ออย่างไม่ลังเล

“และข้าก็ไม่มีเหตุผลจะปล่อยให้สถานะนี้ยืดเยื้อต่อไป”

เขาหยุด…เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างชัดเจน เย็นชา ไร้ความปรานี

“ข้าจะหย่ากับเจ้า”