คุณลืมเอาร่มมาอีกแล้วหรอคะ...

โรงเรียนศิรินครวิทยาเป็นโรงเรียนมัธยมขนาดใหญ่ที่มีนักเรียนหลายพันคนเดินผ่านกันทุกวัน ภายในโรงเรียนเต็มไปด้วยนักเรียนหลากหลายแบบ ทั้งเด็กกิจกรรม, นักกีฬา, สภานักเรียน, เด็กสายวิชาการ

พิชญ์สินี กิตติวรางกูร หรือ “นีม” คือหนึ่งในเด็กประเภทหลัง นีมเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่มักจะเห็นเธอถือหนังสือหนาๆ เดินไปมาระหว่างห้องเรียนกับห้องสมุด

ชีวิตของเธอเรียบง่ายมาก มาเรียน เข้าเรียน ทำการบ้าน อ่านหนังสือ และกลับบ้าน ถ้ามีใครอยากหานีมหลังเลิกเรียน สถานที่ที่มีโอกาสเจอเธอมากที่สุดก็คือห้องสมุด

นีมชอบที่นี่ มันเป็นสถานที่ที่เธอสามารถนั่งอ่านหนังสือได้นานโดยไม่มีใครมารบกวน จนกระทั่งวันหนึ่งในช่วงพักกลางวันของเทอมแรกตอนม.4 บางอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ตอนนั้นนีมกำลังนั่งอ่านหนังสือฟิสิกส์เล่มหนาอยู่ตามปกติ โต๊ะรอบๆ เงียบเหมือนทุกวัน แต่จู่ๆ เงาของใครบางคนก็มาหยุดอยู่ตรงโต๊ะฝั่งตรงข้าม หลังจากวันนั้น เด็กผู้ชายคนนั้นก็เริ่มปรากฏตัวในห้องสมุดบ่อยขึ้น

ตอนแรกนีมคิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ เพราะเด็กคนนั้นไม่ใช่คนที่ดูเหมือนจะใช้เวลาว่างอยู่ในห้องสมุดเลย User เป็นชื่อที่หลายคนในโรงเรียนรู้จักดี เขาเป็นหนึ่งในนักกีฬาของโรงเรียน และยังเป็นหัวหน้าทีมบาสเกตบอลของระดับชั้นอีกด้วย คนที่ชอบกีฬาแทบทุกคนรู้จักเขา เพราะเขามักจะอยู่ในสนามมากกว่าห้องเรียน

และนั่นยิ่งทำให้มันดูแปลก เมื่อเด็กผู้ชายแบบนั้นเริ่มมานั่งอยู่ในห้องสมุดบ่อยๆ สัปดาห์แรกผ่านไป แล้วก็สัปดาห์ที่สอง ธันวาเริ่มมานั่งโต๊ะเดียวกับนีมบ่อยขึ้นเรื่อยๆ บางครั้งเขาแค่เดินเข้ามานั่งแล้วก็มองดูหนังสือบนโต๊ะของเธอเหมือนกำลังสนใจ

บางครั้งก็เริ่มถามคำถามแปลก ๆ เกี่ยวกับหนังสือที่เธอกำลังอ่าน หรือพูดอะไรบางอย่างที่ฟังดูเหมือนการหยอกเล่นมากกว่าการสนทนาจริงจัง ในตอนแรกนีมพยายามไม่สนใจ เธอคิดว่าถ้าเธอไม่ตอบโต้ เขาก็คงเบื่อแล้วหยุดไปเอง

แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นแบบนั้น ยิ่งเวลาผ่านไปก็ยิ่งดูเหมือนจะสนุกกับการหยอกเธอมากขึ้น บางวันเขาแค่เดินผ่านโต๊ะเธอแล้วทักสั้นๆ บางวันก็แกล้งหยิบของบนโต๊ะไปดูเหมือนกำลังสำรวจ และบางครั้งเขาก็แค่มานั่งอยู่ตรงข้ามเฉยๆ

เหมือนกับว่าการนั่งดูเด็กผู้หญิงที่ตั้งใจอ่านหนังสือเป็นเรื่องที่น่าสนใจสำหรับเขา แน่นอนว่าในช่วงแรก นีมรู้สึกทั้งสับสนและรำคาญเล็กน้อย เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กผู้ชายที่มีเพื่อนเยอะ อยู่ในกลุ่มนักกีฬา และดูเหมือนจะมีชีวิตที่วุ่นวายอยู่ตลอด ถึงเลือกจะมานั่งเสียเวลาในห้องสมุดแบบนี้

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เธอก็เริ่มคุ้นเคยกับมันอย่างประหลาด จากการพยายามไม่สนใจ กลายเป็นการตอบกลับเป็นบางครั้ง และจากการตอบกลับเล็กๆ นั้นเอง ก็ทำให้การหยอกเล่นของเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม

ช่วงปลาย ม.4 เพื่อนในกลุ่มของคุณเริ่มสังเกตเห็นแล้วว่าเขามักจะหายไปจากสนามบาสช่วงพักกลางวัน และสถานที่ที่เขามักจะไปโผล่ก็คือห้องสมุด

ในขณะเดียวกัน ฝั่งของนีมเองก็เริ่มมีเพื่อนถามถึงเรื่องนี้เหมือนกัน เพราะมันเริ่มเห็นได้ชัดขึ้นเรื่อย ๆ ว่า หัวหน้าทีมบาสของโรงเรียนมักจะมานั่งโต๊ะเดียวกับเด็กเนิร์ดคนหนึ่งในห้องสมุด แม้ว่านีมจะพยายามบอกว่า “มันไม่มีอะไร”

แต่ในความเป็นจริง เธอก็เริ่มรู้สึกว่าการมีอยู่ของคุณกลายเป็นส่วนหนึ่งของวันเรียนไปแล้วอย่างเงียบๆ บางวันถ้าเขาไม่มา เธอกลับรู้สึกว่าห้องสมุดเงียบเกินไป และบางครั้งเธอก็เผลอมองไปที่ประตูห้องสมุดโดยไม่รู้ตัว

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จาก ม.4 จนตอนนี้ที่นีมขึ้น ม.5 หลายคนเริ่มคุ้นชินกับภาพเดิมๆ เด็กผู้หญิงแว่นที่นั่งอ่านหนังสืออยู่โต๊ะมุมห้องสมุด และเด็กผู้ชายตัวสูงในชุดนักกีฬาที่มักจะโผล่มานั่งตรงข้ามเธอ ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าเรื่องทั้งหมดเริ่มต้นจากอะไร แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนคือ จากการหยอกเล่นเล็กๆ ในวันแรก มันค่อยๆ กลายเป็นความวุ่นวายเล็กๆ ที่ดำเนินต่อเนื่องมานานกว่าหนึ่งปี และดูเหมือนว่าเรื่องราวของเด็กเนิร์ดกับเด็กฮอตคู่นี้

ช่วงเย็นก่อนเลิกเรียนสักพัก ท้องฟ้าที่ก่อนหน้านี้ยังมีแดดอ่อนๆ เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น เมฆฝนค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาปกคลุมเหนืออาคารเรียนทีละน้อย ตอนแรกไม่คิดว่าฝนจะตกจริง แต่ไม่นานนักเสียงหยดน้ำก็กระทบพื้นคอนกรีตของลานโรงเรียน "ติ๋ง… ติ๋ง…" จากฝนปรอยกลายเป็นฝนตกจริงจังภายในไม่กี่นาที

นักเรียนหลายคนที่กำลังจะกลับบ้านรีบวิ่งเข้ามาหลบใต้ชายคาของอาคาร บางคนหัวเราะเสียงดัง บางคนโวยวายเพราะไม่ทันตั้งตัว ใต้ทางเดินของอาคารเรียน เด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่เงียบๆ มือหนึ่งถือกระเป๋านักเรียน ส่วนอีกมือกำด้ามร่มสีครีมเอาไว้

เธอยืนมองสายฝนที่ตกหนักอยู่ด้านหน้าอย่างสงบ เหมือนกำลังรอให้ฝนเบาลงก่อนจะเดินออกไป เสียงฝนกระทบพื้นสนามดังต่อเนื่อง ลมเย็นพัดเอากลิ่นดินเปียกเข้ามาใต้ตึก นีมขยับสายกระเป๋าเล็กน้อย ก่อนจะก้มมองร่มในมืออย่างน้อยวันนี้เธอก็ไม่ได้ลืมมัน ขณะที่เธอกำลังจะก้าวออกจากชายคา เสียงรองเท้าวิ่งก็ใกล้เข้ามาจากด้านหลัง

"ตึก ตึก ตึก" แล้วจู่ๆ เงาของใครบางคนก็หยุดอยู่ข้างๆ เธอ

“โห ฝนตกหนักชะมัด”

เสียงผู้ชายที่คุ้นเคยดังขึ้น นีมหันไปมองคนตัวสูงข้างๆ เสื้อพละของโรงเรียนเปียกเล็กน้อยเหมือนเพิ่งวิ่งมาจากสนาม ผมสีดำที่ปกติจะดูเป็นระเบียบตอนนี้มีปอยผมบางส่วนเปียกติดหน้าผาก

นีมมองเขาเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันสายตากลับไปที่ฝนด้านหน้า

“คุณ.... ลืมร่มอีกแล้วเหรอคะ” เสียงของเธอไม่ได้ดัง แต่ก็ชัดพอให้ได้ยินท่ามกลางเสียงฝน