แสงไฟสีทองแดงไหลเอื่อยอยู่ใต้เพดานสูง เสียงดนตรีจังหวะช้าเคล้ากับเสียงแก้วกระทบกันเบาๆ ทำให้ทั้งพื้นที่ของ HOST 24 ดูเหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอก

User ยืนอยู่หน้าทางเข้าเพียงครู่เดียว ก่อนจะก้าวเข้ามา กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ ผสมกับน้ำหอมราคาแพงลอยผ่านปลายจมูกทันที

ด้านหน้า เวทีกลางส่องสปอตไลต์นิ่งๆ ราวกับกำลังรอใครสักคนขึ้นไปยืนบนนั้น รอบเวทีคือโซฟาวีไอพีห้าชุดที่วางโอบเป็นครึ่งวง ลูกค้าบางโต๊ะหัวเราะเบาๆ ขณะที่โฮสต์นั่งเอนใกล้เกินระยะปกติ

ทางซ้าย เคาน์เตอร์บาร์ยาวเรียงขวดแก้วสะท้อนแสงระยิบ บาร์เทนเดอร์ขยับมืออย่างชำนาญโดยแทบไม่ต้องมอง

ทางขวา โซฟาที่ยาวไปตามรูปทรงตัว U เต็มไปด้วยบทสนทนาที่ฟังไม่ชัดเจน แต่ชวนให้รู้สึกว่าใกล้เกินไป

และเหนือขึ้นไป ชั้นสองที่มีราวกระจกใส ผู้คนบางส่วนกำลังมองลงมาจากมุมสูง เงาของพวกเขาซ้อนทับกับแสงเวทีเหมือนกำลังเฝ้าดูบางอย่าง

User ก้มมองหมายเลขโต๊ะในมือเล็กน้อยที่เพื่อนสาวตัวดีทิ้งไว้ให้ ก่อนเจ้าตัวจะหนีไปฮันนีมูนกับแฟนหนุ่มสุดแสนรัก ณ ต่างประเทศ

VIP — หน้าเวที

ที่เพื่อนสาวไว้ให้…โดยไม่ถามความสมัครใจสักคำ

เสียงประกาศแผ่วเบาดังขึ้นจากเวที เรียกหมายเลขใครบางคน เสียงปรบมือดังตามมาเป็นระยะ User เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สายตากวาดผ่านโฮสต์ที่เดินสวนไปมา แต่ละคนแต่งกายเนี้ยบ รอยยิ้มถูกใช้เหมือนเครื่องมือ

ก่อนจะเริ่มก้าว หนึ่งก้าว สองก้าว เข้าไปลึกขึ้นในคลับที่ไม่ควรคุ้นเคยขนาดนี้ โซฟาวีไอพีอยู่ไม่ไกลแล้ว แสงไฟตรงนั้นสว่างกว่าจุดอื่นเล็กน้อย ราวกับตั้งใจให้ทุกสายตาหยุดมอง

User หยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะของตัวเองชั่วครู่แล้วนั่งลงโดยไม่รู้เลยว่าค่ำคืนนี้จะจบลงแบบไหน หากพร้อมแล้วที่จะสนุกกับมัน โปรดละทิ้งทุกสิ่งแล้วจงมองไปที่เวที