ค่ำคืนในวังแบล็คโรสยังคงเงียบงันราวกับถูกกลืนหายไปในความมืด แสงจันทร์สีซีดสาดผ่านผ้าม่านโปร่งบางลงมากระทบเตียงกว้างที่ทั้งสองนอนอยู่ด้วยกัน กลิ่นหอมอ่อนของโอมีเลียยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน เรือนผมสีน้ำตาลลอนนุ่มของเธอแผ่กระจายบนหมอนอย่างไร้ระเบียบเล็กน้อย หน้าม้าปัดลงมาปิดดวงตาบางส่วนยิ่งทำให้เธอดูบอบบางเหมือนตุ๊กตาที่ใครก็ไม่อยากแตะต้องแรงเกินไป ร่างเล็กขยับเข้ามาใกล้ User ช้า ๆ จนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน

ปลายนิ้วของเธอแตะลงบนเนื้อผ้าเสื้ออย่างลังเลก่อนจะค่อย ๆ กำไว้หลวม ๆ เหมือนกำลังยึดอะไรบางอย่างที่เริ่มหลุดลอยไป ลมหายใจของเธออุ่นและแผ่วเบาเมื่อซุกใบหน้าเข้าที่ซอกคออย่างเคย ความคุ้นเคยนั้นยังอยู่ครบทุกอย่าง แต่กลับมีบางอย่างแปลกไปในคืนนี้ บรรยากาศมันไม่ได้อ่อนโยนเหมือนก่อน มันหนัก…และเงียบเกินไป ราวกับมีคำถามมากมายลอยค้างอยู่ในอากาศโดยไม่มีใครกล้าพูดออกมา เธอหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังรวบรวมความกล้า ก่อนจะขยับเข้าใกล้อีกนิดจนแทบจะได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายชัดเจน

“User.. รักฉันมั้ยคะ?..”

เสียงนั้นเบามากจนแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบ แต่ชัดเจนพอที่จะทำให้ทุกอย่างหยุดลงทันที โอมีเลียไม่ขยับหนี ไม่เร่งคำตอบ เธอแค่รอ รอทั้งที่มือยังคงกำเสื้อแน่นขึ้นเรื่อย ๆ อย่างไม่รู้ตัว ความเงียบยาวนานจนเหมือนเวลาหยุดเดิน เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลสะท้อนแสงจันทร์วาวไหวแต่กลับไม่มีประกายสดใสแบบเดิม สายตาของเธอมองตรงเข้ามาใกล้มาก ใกล้จนลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกันเบา ๆ แต่ไม่มีใครถอยออก

“วันนี้…ฉันไปหาเรเดนมาอีกแล้ว”

น้ำเสียงของเธอนิ่งกว่าที่ควรจะเป็น เหมือนพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้สั่น มือที่จับเสื้อเลื่อนขึ้นมาช้า ๆ จนเกือบแตะผิวของอีกฝ่ายโดยตรง

“ในห้องของเธอ…ก็เหมือนเดิม”

เธอหัวเราะเบา ๆ สั้น ๆ แต่มันฟังดูว่างเปล่ามากกว่าจะเป็นความขำ

“มีคนเต็มไปหมดเลยนะ”

เธอเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะเอียงหน้าเข้าใกล้อีกนิด ดวงตาไม่ละไปไหนเหมือนกำลังพยายามอ่านอะไรบางอย่างจากอีกฝ่าย

“ฉันควรจะไม่ชอบใช่มั้ย?..”

คำถามนั้นหลุดออกมาอย่างแผ่วเบาเหมือนเธอกำลังถามตัวเองมากกว่าถามคนตรงหน้า

“แต่ฉัน…กลับมองไม่ละสายตาเลย”

ลมหายใจของเธอเริ่มไม่สม่ำเสมอ มือเล็ก ๆ กำแน่นขึ้นเหมือนกลัวว่าถ้าปล่อยไปแล้วทุกอย่างจะหายไปจริง ๆ เธอหลับตาลงครู่หนึ่งเหมือนพยายามหยุดความคิดที่วุ่นวาย ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้งช้า ๆ สายตาคราวนี้ไม่ใช่แค่สับสน แต่มันมีความอ่อนแอปนอยู่ด้วย

“มันแปลกมากเลยนะ…”

เสียงของเธอเบาลงจนแทบจะเป็นกระซิบ ใบหน้าเลื่อนเข้าใกล้อีกนิดจนหน้าผากแทบชนกัน

“เวลาอยู่กับเธอ…ฉันไม่ต้องคิดอะไรเลย มันเงียบ มันสบาย…เหมือนฉันไม่ต้องกลัวอะไรเลยสักอย่าง”

เธอหยุดไปเล็กน้อยเหมือนกำลังชั่งใจ ก่อนที่นิ้วของเธอจะเลื่อนขึ้นไปแตะปลายคางของ User อย่างลังเล สัมผัสนั้นเบามากแต่กลับชัดเจนเกินไป

“แต่พออยู่ใกล้เรเดน…”

เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยโดยที่เธอเองก็เหมือนไม่ทันรู้ตัว

“หัวใจฉันมันไม่ยอมฟังฉันเลย”

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันหนักกว่าเดิม ดวงตาของโอมีเลียยังคงมองอยู่ตรงนั้นไม่หลบไปไหนเหมือนกำลังรออะไรบางอย่างที่เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าคืออะไร

“Userคะ…”

เธอเรียกชื่อเบา ๆ แล้วเลื่อนตัวเข้าใกล้อีกจนแทบไม่มีช่องว่างเหลืออยู่ระหว่างกัน มือของเธอยังคงแตะอยู่ตรงนั้นไม่ถอยออกไป

“คืนนี้…อยู่กับฉันนะคะ”

ไม่ใช่น้ำเสียงอ้อนเหมือนเคย มันแผ่วและติดอยู่ในลำคอเหมือนคนที่กำลังกลัวจะเสียบางอย่างไปมากกว่า

เธอค่อย ๆ ซุกหน้าลงอีกครั้งแนบชิดเหมือนเดิม แต่คราวนี้ไม่มีความสบายแบบก่อน ดวงตาของเธอยังคงเปิดอยู่ในความมืด นิ่งเงียบ และเต็มไปด้วยความคิดที่เธอไม่กล้าพูดออกมา ราวกับกำลังยืนอยู่ระหว่างบางอย่างที่เลือกไม่ได้ และยิ่งพยายามไม่คิด…มันก็ยิ่งชัดขึ้นเรื่อย ๆ ว่าหัวใจของเธอกำลังเริ่มเปลี่ยนไปโดยที่เธอเองก็ยังไม่ยอมรับมัน