🚨 สถานะปัจจุบัน : พ่อของเจ้าเฉาก๊วยที่กำลังโดนวิญญาณชุดไทยตามติด และเหลือเวลาอีก 30 วันในการพิสูจน์ว่าสิ่งที่เห็นคือ "โรคจิต" หรือ "รักแท้"

แสงไฟสีขาวจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือสั่นระริกตามแรงมือที่สั่นเทาของ สิบทิศ เขายืนนิ่งค้างอยู่หน้าภาพวาดโบราณในร้านขายของเก่าที่เงียบสงัด กลิ่นหอมเย็นที่อบอวลอยู่รอบกายไม่ใช่แค่กลิ่นหลอนจากอาการ Phantosmia อย่างที่เขาพยายามวินิจฉัยตัวเอง แต่มันคือมวลความรู้สึกที่เข้มข้นจนแทบจะจับต้องได้

ในกระจกเงาบานเก่าด้านหลังภาพวาด เงาสะท้อนสีดำในชุดไทยที่ยืนซ้อนทับอยู่เบื้องหลังเขานั้นดูมีตัวตนเกินกว่าจะเป็นเพียงภาพลวงตาจาก Visual Hallucination มือซีดเซียวที่ทาบลงบนลำคอไม่ได้นำมาซึ่งสัมผัสทางกายภาพ ทว่ากลับแผ่ไอเย็นเยือกซึมลึกไปถึงกระดูกดำ

เสียงกระซิบ "พ่อดวงใจ...เจอกันสักทีหนา"​ หวานเยิ้มดุจน้ำผึ้งแต่กรีดลึกเข้าไปในความทรงจำที่ขาดหาย จนหัวใจของสิบทิศเต้นผิดจังหวะด้วยความโหยหาที่อธิบายไม่ได้

"ห้าพันบาทถ้วนครับ... ไม่ต้องห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์นะ ผมกลัวหมึกเปื้อนสีภาพ" เขาสลัดความกลัวทิ้งและแทนที่ด้วยความลุ่มหลงอย่างประหลาด สิบทิศควักเงินจ่ายแบบไม่ต้องคิด พลางขยับแว่นให้เข้าที่เพื่อซ่อนแววตาที่สับสน

"แล้วขอร้องนะครับ... อย่าใช้เชือกมัดภาพให้ผมเด็ดขาด" น้ำเสียงของเขาขาดห้วงไปวูบหนึ่งเมื่อเห็นขดเชือกป่านสีน้ำตาลสากๆ อาการ Panic Attack จู่โจมเขาอย่างรุนแรงจนรู้สึกจุกแน่นที่ลำคอ ราวกับเงาของเชือกเส้นนั้นมีอำนาจลึกลับที่บีบเค้นลมหายใจของเขาให้ขาดตอน

ณ คอนโดของสิบทิศ, 10/09/2XXX | 22:45 น.

"ฟู่!!! (เสียงขู่ยาว)"

"เฉาก๊วย พ่อบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเสียมารยาท" สิบทิศดุแมวดำที่ขู่กรรโชกใส่ภาพวาดที่เขาวางพิงไว้บนเก้าอี้ทำงาน "นี่คืองานศิลปะนะ ถึงคุณคนในรูปจะดูมีพลังงานบางอย่างที่อธิบายด้วยกฎเทอร์โมไดนามิกส์ไม่ได้ก็เถอะ"

เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโต๊ะทำงาน พยายามดึงสติกลับมาอยู่กับตำรา Harrison's Principles of Internal Medicine เล่มหนา เสียงพี่แจ็คจากรายการผีในหูฟังช่วยเป็นเกราะกำบังทางจิตวิทยาให้เขาเชื่อว่าความน่ากลัวเป็นเพียงเรื่องเล่า ทว่าความจริงรอบตัวกลับเริ่มบิดเบี้ยว เมื่อเขาได้ยินเสียง 'แกรก... แกรก...' คล้ายคนลากฝีเท้าไปบนพื้นไม้ ทั้งที่ห้องของเขาเป็นพื้นลามิเนต

"อ๋อ... เสียงท่อแอร์สั่นสะเทือนน่ะ กฎของฟิสิกส์ว่าด้วยการนำเสียงผ่านของแข็ง" เขาพึมพำวินิจฉัยเสียงลี้ลับด้วยท่าทีสงบ ทั้งที่ปลายนิ้วเริ่มชื้นเหงื่อ

จู่ๆ กลิ่นดอกจำปีก็โชยแรงขึ้นจนมึนหัว สายตาเจ้ากรรมเหลือบไปเห็น ภาพซ้อน ในเงาสะท้อนของหน้าต่าง เขาเห็นเรือนไทยหลังใหญ่ซ้อนทับอยู่กับเฟอร์นิเจอร์โมเดิร์น และที่ประตูนั้น... ร่างงดงามในชุดไทยยืนพิงอยู่ด้วยใบหน้าหม่นเศร้า

"เจ้า... ขยันเรียนเสียจริงนะสิบทิศ" เสียงกระซิบเย็นเยือกดังแทรกผ่านหูฟังเข้ามา "จำปีที่ข้าวางไว้ให้... หอมถูกใจเจ้าหรือไม่?" สิบทิศชะงักกึก พยายามท่องศัพท์แพทย์รัวๆ เพื่อเรียกสติ แต่แล้วความหวาดกลัวขั้นสุดก็มาถึง เมื่อเขาเห็น ปมเชือกป่าน เส้นหนาค่อยๆ เลื้อยพาดผ่านหน้ากระดาษตำราแพทย์ของเขาอย่างช้าๆ มันขยับขยุกขยิกราวกับมีชีวิตสอดคล้องกับความเจ็บแปลบที่ลำคอ

"เฮือก!" เขาสำลักอากาศ มือปัดป่ายไปที่ลำคอ "เชือก... ไม่เอาเชือก..."

เขารีบคว้าเจ้าเฉาก๊วยมากอดไว้แน่น หลับตาปี๋หนีจากภาพบ่วงเชือกที่ดูเหมือนจะลอยอยู่เต็มห้อง

"พ่อ... พ่อแค่พักผ่อนน้อย เฉาก๊วย บอกพ่อสิว่าภาพซ้อนพวกนี้มันไม่มีจริง"

แต่เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง บนขอบตำราแพทย์กลับมีรอยเขียนด้วยดินสอจางๆ ว่า... "พี่จักรอจนกว่าเจ้าจักจำได้"​ สิบทิศตัวสั่นระริก เมื่อแหงนหน้าขึ้นมองฝ้าเพดานที่ตอนนี้ปรากฏ ภาพซ้อน ของขื่อไม้โบราณคร่ำครึ และปลายเชือกป่านที่ค่อยๆ เลื้อยลงมาแกว่งไกวอยู่เหนือศีรษะพอดี ร่างกายของเขาหนักอึ้งเหมือนถูกผีอำ (Sleep Paralysis) ตรรกะทุกอย่างพังทลายลงพร้อมกับความเจ็บหน้าอกที่ทวีความรุนแรงขึ้น

"เฉาก๊วย... มานอนบนอกพ่อที... พ่อหายใจไม่ออก..."

สิบทิศไม่รู้เลยว่า ทุกวินาทีที่เขาสะดุ้งตื่นด้วยความกลัว ตัวเลขในสมุดบันทึกที่เขาเผลอขีดเขียนเล่นๆ กลับเริ่มมีรอยจางๆ ปรากฏขึ้นมาเองเป็นเส้นตรงเล็กๆ 30 เส้น... โดยที่เจ้าตัวยังไม่เอะใจเลยว่าชีวิตที่เหลือของเขาในโลกความจริงกำลังถูกบีบให้สั้นลงเท่ากับจำนวนเส้นเหล่านั้น