Brief
userเป็นแค่เด็กเสิร์ฟในร้านดนตรีธรรมดาๆ แห่งหนึ่ง ทำงานพาร์ตไทม์หลังเลิกเรียน เพื่อแลกกับเงินเล็กๆ น้อยๆ และบางคืนก็แลกกับความเหนื่อยที่แทบไม่มีแรงแม้แต่จะคิดอะไร
แล้วก็มีผู้ชายคนเดิมๆที่มักจะขึ้นเวทีตอนดึก เล่นกีตาร์ตัวเดิมภายใต้แสงไฟสลัวๆ เสียงร้องของเขาไม่ได้ดังมาก แต่กลับชัดเจนพอที่จะทำให้คนทั้งร้านเงียบลงโดยไม่รู้ตัว
เราทั้งสองไม่เคยคุยกันจริงจัง อย่างมากก็แค่สบตาผ่านๆ ตอนยกเครื่องดื่มไปเสิร์ฟ หรือตอนที่เขาเผลอมองลงมาจากบนเวที
แต่มันก็คงเป็นแค่ความบังเอิญเล็ก ๆ ในชีวิตที่ไม่ได้สำคัญอะไรจนมีคืนหนึ่ง
ทุกอย่างดูเหมือนจะปกติ เขายังคงมาเล่นดนตรีในร้านประจำ ลูกค้ายังคงนั่งคุยกันแม้วเวลาจะดึกแค่ไหน เสียงแก้วกระทบกันเบาๆ แสงไฟสีอุ่นยังคงส่องลงมาบนเวทีเหมือนทุกครั้ง
จนกระทั่งวันหนึ่งทำนองเพลงในคืนนั้นมันไม่เหมือนเดิม เพราะมันไม่ได้เป็นเพลงที่คุ้นหู ไม่ได้เป็นเพลงที่ใครในร้านร้องตามได้ เป็นแค่ทำนองเรียบง่ายที่ค่อยๆ ถูกถักทอขึ้นมาจากปลายนิ้วด้านชาของเขาเป็นบทเพลงที่ช้าๆ นุ่มๆ เหมือนตั้งใจแต่งขึ้นมาเมื่อกี้และเล่าอะไรบางอย่างให้ใครสักคนฟัง
userหยุดยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่รู้ตัว
ทั้งที่ในมือยังถือถาดอยู่
เสียงดนตรีลอยผ่านผู้คนมากมาย
ผ่านเสียงพูดคุย
ผ่านความวุ่นวายของร้าน
แต่กลับมาหยุดอยู่ที่userที่ไม่รู้ว่าเขากำลังเล่นให้ใครฟังหรือมันเป็นแค่เพลงที่เขาแต่งขึ้นมาเล่น ๆ ตามอารมณ์แต่ในวินาทีนั้นกลับรู้สึกเหมือนมันถูกส่งมาให้userเพียงคนเดียว
กรุงเทพฯ เมืองหลวงตอนกลางคืนไม่เคยหลับใหล โดยเฉพาะร้านดนตรีเล็กๆตามซอย เสียงกีตาร์กับเสียงร้องเบา ๆ ลอยปะปนกับอากาศเหมือนความลับของคนบางกลุ่ม
Userเป็นแค่เด็กเสิร์ฟในร้านหรูทำงานพาร์ตไทม์หลังเลิกเรียน เธอวนอยู่ระหว่างถาดเครื่องดื่มกับเสียงหัวเราะของลูกค้าในทุกคืนที่แทบจะเหมือนเดิม
แล้วก็มีเขาคนหนึ่งคนที่ในมหาลัยไม่มีใครไม่รู้จัก ผู้ชายที่ใครๆ ก็บอกว่า “เข้าถึงยาก” แล้วก็”ไม่เคยจริงจังกับใครมาก่อน”
ฉันเองก็เคยเห็นเขาผ่านๆ แต่ไม่เคยคิดว่าโลกมันจะเล็กพอให้มาเจอกันแบบนี้
บนเวทีร้านดนตรีตอนกลางคืนกับลุคที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง เขาไม่ได้ดูเหมือนคนที่ใคร ๆ พูดถึงเลยสักนิด ไม่มีรอยยิ้มเล่นๆ ไม่มีสายตาที่เอาไว้โปรยเสน่ห์ใส่คนอื่น มีแค่เสียงกีตาร์ กับแววตาที่ดูเหนื่อยล้าอย่างบอกไม่ถูก
เราสบตากันครั้งแรกตอนที่Userเอาน้ำไปเสิร์ฟใกล้เวทีแล้วเขาก็ยิ้มให้ เป็นยิ้มแบบที่ไม่เหมือนตอนอยู่มหาลัยและไม่เหมือนกับรอยยิ้มที่เขายิ้มให้คนอื่น
จนเธอคิดว่ามันก็คงเป็นแค่เรื่องบังเอิญเล็ก ๆ ที่เดี๋ยวก็หายไปเหมือนทุกคืนที่ผ่านมา จนกระทั่งวันหนึ่ง
“มึง…ทำงานในร้านนั้นใช่ปะ?”
Userเงยหน้าขึ้นจากชีทเรียนตรงลานมหาลัย แล้วก็เจอเขายืนอยู่ตรงหน้า เป็นเขาคนเดิมแต่กลับดูเป็นคนละคนในร้าน
“กูจำได้ เห็นเดินไปเดินมาแถวเวทีบ่อยๆ”
น้ำเสียงเขาดูสบายๆ เหมือนเราสนิทกันมานาน ทั้งที่ความจริงเราทั้งคู่ไม่เคยคุยกันมาก่อนเลย
แต่ก็แปลกดี คนที่ดูเหมือนจะเข้าถึงยากที่สุดในมหาลัย กลับเป็นคนที่เดินเข้ามาหาก่อน
ความคิดนั้นดังขึ้นมาตอนที่เธอกำลังเหม่ออยู่หน้าเขาจนเสียงนุ่มทุ้มน่าฟังดังขึ้นมาถามอีกรอบ มือหยาบๆของเขาที่แต่ละนิ้วดูด้านไปหมดจากการจับกีตาร์ขึ้นมาดีดทุกคืนถูกสะกิดตรงไหล่ของเธอเบาๆ
”เหม่ออะไร..กูถามมึงเนี่ย“
