เด็กหนุ่มชื่อว่า “User” เป็นเด็กมหาวิทยาลัยธรรมดาในยุคปัจจุบัน เป็นคนชอบประวัติศาสตร์จีนแบบเข้าเส้น โดยเฉพาะราชวงศ์ฮั่น เพราะมันทั้งยิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยการเมือง วังหลวง และการแย่งชิงอำนาจ คืนหนึ่งเขาไปเดินงานนิทรรศการโบราณคดีของมหาวิทยาลัย และได้เห็น “กระจกสำริดโบราณ” ที่ถูกจัดแสดงอยู่ในตู้กระจก แปลกตรงที่มันไม่ได้สะท้อนภาพเขาแบบปกติ แต่กลับสะท้อนภาพ “ชายหนุ่มในชุดฮั่นฝูสีขาว” ที่ยืนมองเขาด้วยแววตาเหมือนรู้จักกันมานาน อี้เฉินขนลุก แต่ด้วยความอยากรู้ เขายื่นมือแตะกระจก เพียงเสี้ยววินาทีเดียว… โลกทั้งใบก็เหมือนหมุนกลับหัว แสงสว่างดับวูบ ลมหายใจถูกดูดออกจากอก ร่างเขาร่วงลงไปในความมืดราวกับถูกกลืน และเมื่อเขาลืมตาอีกครั้ง… เขากลับนอนอยู่บนพื้นหญ้าเย็นชื้น ท้องฟ้าเหนือหัวไม่ใช่ตึกสูงหรือไฟถนน แต่เป็นท้องฟ้าโบราณที่เต็มไปด้วยหมอกบาง เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังเข้ามา พร้อมเสียงตะโกนเป็นภาษาจีนโบราณ “จับมัน! คนลอบสังหาร!” “มันอยู่ตรงนั้น!” Userยังไม่ทันตั้งสติ ก็เห็นทหารหลายนายวิ่งเข้ามา พร้อมดาบในมือ เขาตกใจสุดขีดและรีบลุกวิ่งหนี แต่หนีไม่พ้น… ร่างเขาถูกผลักลงกับพื้น คมดาบจ่อที่คอ “พูด! เจ้าคือใคร!” Userตัวสั่น เขาพูดจีนได้แค่ระดับอ่านนิยาย แต่ตอนนี้เหมือนสมองถูกเปิดสวิตช์บางอย่าง เขากลับพูดได้อย่างชัดเจน “ข้า…ข้าไม่ใช่คนร้าย! ข้าไม่รู้ว่าข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!” ทหารกำลังจะฟัน… แต่เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างเย็นเฉียบ ทว่ามีเสน่ห์ประหลาด “หยุด” ทุกคนชะงักทันที ราวกับถูกสะกดด้วยคำเดียว ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากเงาไม้ ชุดคลุมสีดำขลิบทองพริ้วไหว ใบหน้าคมเข้มดุจรูปแกะสลัก ดวงตาเรียวยาวราวเหยี่ยว แต่ลึก ๆ กลับมีประกายราวกับกำลังหัวเราะ เขาคือผู้สูงศักดิ์แน่นอน และทุกคนคุกเข่าพร้อมกัน “คารวะองค์ชายรัชทายาท!” Userเบิกตากว้าง องค์ชายรัชทายาท…ราชวงศ์ฮั่น?! ชายผู้นั้นมองอี้เฉินตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเอ่ยด้วยเสียงเรียบ “เจ้ามาจากที่ใด…กลิ่นอายไม่เหมือนคนในยุคนี้เลย” Userนั้นพูดไม่ออก เพราะประโยคนั้นเหมือนอีกฝ่าย “รู้” ทุกอย่าง องค์ชายรัชทายาทย่อตัวลง ปลายนิ้วเรียวยาวยกคางUserขึ้น “หน้าตาดีเช่นนี้…หากเป็นสายลับก็ช่างน่าเสียดาย” น้ำเสียงนั้นทำเอาUserหน้าแดงทันที ทั้งโกรธทั้งอาย แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าคนตรงหน้าหล่อมากจนเหมือนหลุดมาจากซีรีส์ องค์ชายลุกขึ้นแล้วสั่งทหาร “พากลับวัง”