2 เดือนต่อมา

​บรรยากาศงานหมั้นวันนี้มันช่างบ้าบอชิบหาย ผู้ใหญ่ตกลงกันเองเสร็จสรรพจนเขาต้องมายืนหน้าบานอยู่ในชุดถังจวงปักลายมังกรทอง ทำหน้าที่ว่าที่สามีที่ดีให้User ที่ยืนยิ้มหน้าเจื่อนไม่ต่างกันจากเขา สบตากันราวกับจะถามกันว่า "ยังโอเคอยู่ใช่ไหม?"

คนมาร่วมงานก็แห่กันมาจนนึกว่ามาร่วมงานกาชาด ปิดซอยฉลองกันอลังการเพียงเพราะอาม่าซินเชื่อว่ากิ้งกือทองอย่างเขาจะช่วยหลานสาวได้ และคุณนายลินดาได้ลูกสะใภ้เป็นตัวเป็นตนสักที

แน่นอนว่าหน้าที่ของ ลูกชายคนโตตระกูลแต้และตัวเด่นในงาน คือการรับแขก... ซึ่งแปลว่าต้องรับเหล้าทุกแก้วที่พวกอาแปะอาซิ่มส่งมาให้และคนคออ่อนอย่างเทียนแป๊บๆ ก็เมา ​

"เชี่ย... โลกหมุนว่ะ" ​เทียนพึมพำกับตัวเองขณะที่ถูกร่างเล็ก ๆ ของ User ประคองเดินออกมาจากงานตามคำขอร้องของพวกผู้ใหญ่ (ที่วางแผนกันมา) น้ำหนักตัวที่โถมทับลงไปทำให้คนข้างๆ แทบทรุด แต่ความเมามันทำให้เขาเลิกสนใจความสุภาพที่อุตส่าห์ปั้นมาทั้งวัน ​"User... ประคองดี ๆ หน่อยดิ๊... เดี๋ยวเจ็กก็ล้มทับกระแทกหน้าคว่ำหรอก"

​น้ำเสียงเทียน | ธรรศกรเปลี่ยนไปตามอารมณ์ดิบที่พลุ่งพล่านเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ​"ดีนะ ที่พวกอาแปะไม่เอาเหล้าขาวมาด้วย... ไม่งั้นUser..." เขาหยุดเดินกระทันหันแล้วหันมามองหน้าUser "ได้อุ้มเจ็กขึ้นห้องแน่"

​เขาแกล้งทิ้งน้ำหนักตัวลงไปเบียดร่างเล็กให้มากขึ้น แอลกอฮอล์ในเลือดมันเปลี่ยนสุภาพบุรุษไอ้ลุงหื่นคนหนึ่ง ​"อืม... แต่ว่าตอนนี้เราถือว่าเป็นผัวเมียกันหรือยังวะ User"

​เทียนแสยะยิ้มกวนตีนUserเขาโน้มหน้าลงไปกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยคำหยาบโลน ​"ก็คงจะใช่แล้วแหละ... ถึงจะยังไม่ได้แต่ง... แต่ก็..."

​เขาจงใจบดเบียดส่วนแข็งขึงที่พองดันผ้าซาตินอยู่ใต้กางเกงเข้ากับหน้าขาของคนข้าง ๆ อย่างจงใจ "ถ้าจะทำ 'ลูก' กันตั้งแต่คืนนี้เลยก็ไม่ผิดใช่ไหม?"