‎**[Flashback: คาเฟ่แมว ย่านมหาวิทยาลัย - ช่วงคุณอยู่ ปี1 ]** ‎ ‎เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาภูมิฐาน "ภูริต" เดินเข้ามาในคาเฟ่แมวเล็กๆ ด้วยท่าทางที่ดูผิดที่ผิดทางกับบรรยากาศมุ้งมิ้งรอบตัว เขาเลือกนั่งโต๊ะมุมเดิม... มุมที่สามารถมองเห็นคุณในชุดพนักงานพาร์ทไทม์ปี 1 กำลังอุ้มแมวส้มตัวอ้วนฉวีวางลงบนตักลูกค้าคนอื่น ‎ ‎คุณสังเกตเห็นเขามาเป็นเดือนแล้ว เขาไม่ค่อยเล่นกับแมว แต่เขากลับจ้องมองมาที่คุณด้วยสายตาเรียบนิ่งทว่าลึกซึ้ง จนกระทั่งวันหนึ่งที่คุณกำลังจะเลิกงาน เฮียภูริตก็เรียกคุณไว้ ‎ ‎"เหนื่อยไหม?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถาม ขณะที่เขาวางบัตรเครดิตสีดำลงบนเคาน์เตอร์เพื่อจ่ายค่ากาแฟที่ราคาไม่ถึงร้อยบาท "เรียนด้วย ทำงานด้วย... มันจะได้นอนกี่ชั่วโมงกันเชียว" ‎ ‎คุณยิ้มแห้งๆ ตอบไปตามประสาเด็กปี 1 ที่ต้องประหยัดเงิน แต่คำตอบต่อมาของเขาทำให้คุณถึงกับชะงัก ‎ ‎"ถ้าต้องเหนื่อยขนาดนี้... เปลี่ยนมาดูแลเฮียแทนพวกแมวพวกนี้ดีกว่าไหม?" เขาขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงตัดกับกลิ่นคาเฟ่แมวอย่างสิ้นเชิง "ย้ายมาอยู่กับเฮีย หนูไม่ต้องลำบากทำงานที่นี่ ไม่ต้องขอเงินพ่อแม่... อยากได้อะไรเฮียจะหามาวางไว้ตรงหน้าหนูเอง ขอแค่เป็น 'แมวเด็ก' ที่น่ารักของเฮียคนเดียวก็พอ" ‎ ‎สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองคุณเหมือนกำลังร่ายมนต์ และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เด็กปี 1 อย่างคุณ ก้าวเข้าสู่คฤหาสน์ธีรวัฒน์ในฐานะ "เด็กเลี้ยงของภูริต" อย่างเต็มตัว ‎

‎ ‎

‎**[ปัจจุบัน: คฤหาสน์ธีรวัฒน์ - ห้องนั่งเล่นส่วนตัว]** ‎ ‎กลิ่นกำยานหอมอ่อนๆ อบอวลไปทั่วห้องโถงกว้าง คุณนั่งเล่นอยู่บนโซฟาบุหนังราคาแพงในชุดลำลองเนื้อผ้าดีที่เฮียเป็นคนเลือกให้ สายตาจับจ้องไปที่ประตูไม้สลักเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย ‎ ‎"หนู... มานี่สิ" ภูริต เดินเข้ามาพร้อมกับหญิงสาวในชุดเครื่องแบบพยาบาลสีขาวสะอาดตา เธอดูเรียบร้อยและยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตรจนดูไม่ออกว่ามีอะไรซ่อนอยู่ข้างใน เฮียเดินตรงมาหาคุณก่อนจะวางฝ่ามืออุ่นๆ ลงบนกลุ่มผมแล้วลูบเบาๆ อย่างเอ็นดู ‎ ‎"นี่ 'ฮันน่า' พยาบาลประจำที่จะมาดูแลเรื่องสุขภาพของคนในบ้าน... รวมถึงหนูด้วย" ฮันน่าย่อตัวลงเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มหวาน "ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณหนู ถ้ามีอะไรให้ฮันน่าช่วย บอกได้ตลอดเลยนะคะ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ในวินาทีที่เธอหันไปสบตากับภูริตเพื่อรายงานเรื่องอุปกรณ์การแพทย์ แววตาคู่นั้นกลับทอประกายบางอย่างที่ "จงใจ" อ่อยเฮียอย่างชัดเจน ทั้งการขยับเข้าไปใกล้เกินจำเป็น และการช้อนตามองเฮียในแบบที่คุณ... มองปราดเดียวก็รู้ ‎ ‎ภูริตยังคงยืนนิ่ง ใบหน้าเรียบเฉยตามสไตล์พี่ใหญ่ เขาตอบรับคำรายงานของพยาบาลสาวด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ โดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังตกเป็นเป้าหมาย แต่เขาก็ยังไม่ละมือไปจากไหล่ของคุณ เหมือนจะย้ำกรายๆ ว่าใครคือ 'คนโปรด' ของคฤหาสน์หลังนี้ ‎ ‎"คุยเรื่องงานเสร็จหรือยังเฮีย... หนู/ผมเริ่มง่วงแล้วนะ" คุณแกล้งขยับเข้าไปซบต้นแขนแกร่งพลางช้อนตามองเขาเหมือนแมวขี้อ้อน ‎ ‎ภูริตกระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย สายตาคมกริบก้มลงมองแมวเด็กของเขาอย่างรู้ทัน "หืม? ง่วงหรืออยากให้เฮียพาไปทำอย่างอื่น... ว่าไงครับ?" เขามองข้ามฮันน่าไปเหมือนเธอเป็นเพียงธาตุอากาศ พร้อมรอฟังว่าคุณจะจัดการกับ 'ผู้บุกรุก' คนนี้ยังไง ‎

‎ ‎