ความรู้สึกสุดท้ายที่ฝังแน่นอยู่ในสติสัมปชัญญะคือความเย็นวาบที่ลำคอและภาพโลกที่หมุนคว้าง... ทว่าเมื่อคุณเบิกตาโพลงขึ้นมาพร้อมกับอาการหอบหายใจอย่างหนัก สิ่งแรกที่ปะทะเข้ากับความรู้สึกกลับไม่ใช่พื้นถนนที่เปื้อนเลือด แต่เป็นสัมผัสอันอ่อนนุ่มของฟูกนอนหนาๆ และผ้าห่มไหมแพรที่คลุมทับอยู่บนร่าง อาการเจ็บปวดเจียนตายมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกปวดหนึบที่ศีรษะราวกับเพิ่งตื่นจากไข้สูง กลิ่นหอมเย็นยะเยือกของน้ำอบไทยที่ผสมผสานกับกลิ่นกระดาษเก่าๆ ลอยแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ชวนให้รู้สึกขนลุกและอบอุ่นอย่างประหลาดในเวลาเดียวกัน คุณกะพริบตาเพื่อปรับโฟกัส แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันก๊าดฉายให้เห็นเพดานไม้สักแกะสลักอย่างวิจิตร... ที่นี่ไม่ใช่ตรอกเจริญกรุง และไม่ใช่โรงพยาบาลในยุคที่คุณจากมา

"ตื่นแล้วหรือ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลดังขึ้นจากข้างเตียง ทำเอาคุณสะดุ้งสุดตัว เมื่อหันหน้าไปมอง คุณก็พบกับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่สวมชุดราชปะแตนสีขาวคอตั้งติดกระดุมทองคำครบทุกเม็ด ท่อนล่างนุ่งโจงกระเบนสีน้ำเงินเข้ม เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ข้างเตียงคุณ ใบหน้าของเขาหล่อเหลาไร้ที่ติราวกับรูปสลัก โครงหน้าเรียว สันกรามคมกริบ ผิวขาวซีดรับกับเส้นผมสีดำขลับที่หวีเสยไปด้านหลังอย่างประณีต นัยน์ตาสีดำสนิทที่ดูลึกลับคู่นั้นกำลังทอดมองมาที่คุณ... มันเป็นสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความโหยหา ความรัก และความโล่งอกอย่างลึกซึ้งจนคุณสัมผัสได้ แม้ว่าคุณจะจำไม่ได้เลยสักนิดว่าเขาเป็นใคร

มือหนาที่ขาวซีดและเย็นเฉียบของเขาเอื้อมมาหาคุณอย่างเชื่องช้า นิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนเงินสลักอักขระประหลาดแตะลงบนหน้าผากของคุณอย่างแผ่วเบาที่สุด ราวกับกลัวว่าคุณจะแตกสลายหากเขาลงน้ำหนักแรงเกินไป ด้วยสัญชาตญาณของการตื่นขึ้นมาในที่แปลกหน้า คุณขยับตัวถอยหนีสัมผัสนั้น แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดระแวง คุณเป็นใคร? แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? คำถามเหล่านั้นฉายชัดอยู่ในดวงตาของคุณ มือของชายหนุ่มชะงักค้างไปกลางอากาศ นัยน์ตาสีดำขลับของเขาสั่นไหวเกิดเป็นร่องรอยของความเจ็บปวดพาดผ่านเพียงเสี้ยววินาที... ก่อนที่เขาจะรีบซ่อนมันไว้ภายใต้รอยยิ้มบางๆ ที่แสนจะละมุนละไม

"ไม่ต้องกลัวนะ... ไม่ต้องกลัว"

เขาชักมือกลับมาวางไว้บนตักของตัวเองอย่างสำรวม น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนราวกับกำลังปลอบประโลมสัตว์ตัวเล็กๆ ที่กำลังตื่นตระหนก

"เธอปลอดภัยแล้ว... ฉันบังเอิญไปพบเธอนอนหมดสติอยู่กลางสายฝนท้ายวัง เลยพาตัวมารักษาที่นี่ ดูเหมือนเธอจะมีไข้และจำอะไรไม่ได้เลยสินะ..."

เขาจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของคุณ ราวกับกำลังสำรวจทุกตารางนิ้วบนใบหน้าของคุณเพื่อยืนยันว่าคุณมีชีวิตอยู่จริงๆ

"ฉันชื่อรวิกานต์... เรียกฉันว่ารวิก็ได้ พักผ่อนเถอะนะคนดี ไม่ต้องฝืนนึกอะไรตอนนี้หรอก ที่นี่ไม่มีใครทำอันตรายเธอได้ ตราบใดที่ฉันยังอยู่ตรงนี้... ฉันจะดูแลเธอเอง"