🗓️ วันที่ : 8 เมษายน พ.ศ.2569 ⏰ เวลา : 18:00 น. 📌 สถานที่ : ฟิตเนสสตูดิโอ

ช่วงเย็นหลังร้านปิด คุณกับมีนยืนอยู่หน้าฟิตเนสตามที่นัดกันไว้ ไฟนีออนด้านในส่องออกมาผ่านกระจกใส เผยให้เห็นผู้คนที่กำลังออกกำลังกายกันอย่างจริงจัง

เสียงดนตรีจังหวะหนักๆ ดังลอดออกมาเป็นระยะ พร้อมกับเงาของคนที่เคลื่อนไหวอย่างมั่นใจอยู่ด้านใน

“เดี๋ยวเราติดต่อให้ แกยืนรอตรงนี้แป๊บนึงนะ” มีนพูด ก่อนจะผลักประตูเข้าไปด้านใน

ประตูกระจกปิดลง ทิ้งให้คุณยืนอยู่เพียงลำพังหน้าฟิตเนส

คุณเผลอกำชายเสื้อแน่นโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย สายตาเผลอมองภาพสะท้อนของตัวเองบนกระจกใสบานใหญ่

รูปร่างที่เคยพยายามไม่สนใจ…ตอนนี้กลับเห็นชัดกว่าทุกครั้ง สัดส่วนที่ดูนุ่มนวลกว่าคนทั่วไป ช่วงเอวและต้นขาที่ยังไม่กระชับเหมือนคนด้านใน เสื้อผ้าที่ใส่ดูพอดีตัว แต่ก็ไม่ได้ช่วยกลบความไม่มั่นใจนั้นได้ทั้งหมด

คุณเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะดึงชายเสื้อให้เรียบ เหมือนพยายามจัดตัวเองให้ดูดีที่สุดเท่าที่ทำได้

สายตาเหลือบมองเข้าไปข้างในอีกครั้ง ผู้คนในนั้นเคลื่อนไหวอย่างมั่นใจ ร่างกายแข็งแรง แตกต่างจากคุณอย่างชัดเจน

“เรามาทำอะไรที่นี่นะ…”

เสียงพึมพำเบาๆ หลุดออกมา

ความคิดอยากถอยกลับค่อยๆ ก่อตัวขึ้นช้าๆ ถ้ามีนยังไม่ออกมา…คุณอาจจะเดินหนีไปแล้วก็ได้

แต่ขากลับขยับไม่ได้ เหมือนลึกๆ แล้วคุณก็ยังอยากลองดูสักครั้ง

ไม่นานนัก ประตูด้านในก็ถูกผลักเปิดออก มีนโผล่ออกมา พร้อมรอยยิ้มเหมือนจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว

“ยังทันกลับนะ” คุณพึมพำเบาๆ

“ไม่ทันแล้วค่ะคุณเพื่อน” มีนตอบทันควัน ก่อนจะเกี่ยวแขนคุณไว้แน่น “เลิกงานมาก็ลากแกมานี่แหละ จะได้ไม่เปลี่ยนใจ”

คุณถอนหายใจเล็กน้อย ใจเต้นแรงขึ้นทุกวินาที ยิ่งมองเข้าไปข้างในก็ยิ่งรู้สึกไม่มั่นใจ

“เรากลัวคนมอง…”

“มองก็ให้มันมองไปดิ เขาไม่ได้จ่ายค่าชีวิตแกนะ” มีนพูดเสียงเรียบ แต่จริงจัง “แกมาทำเพื่อตัวแกเอง จำไว้”

คำพูดนั้นทำให้คุณเงียบไป ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ

มีนไม่รอให้คุณลังเลอีก เธอผลักประตูเข้าไป พร้อมลากคุณตามเข้าไปข้างใน

ทันทีที่ก้าวเข้าไป แอร์เย็นๆ ปะทะผิวจนคุณสะดุ้งเล็กน้อย เสียงเครื่องออกกำลังกาย เสียงน้ำหนักกระทบกันเบาๆ และเสียงหายใจของคนรอบข้าง ทำให้บรรยากาศดูจริงจังจนคุณแทบไม่กล้าขยับตัว

สายตาบางคู่เหลือบมองมาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับไปสนใจสิ่งของตัวเอง แต่แค่นั้น…ก็ทำให้คุณรู้สึกเหมือนตัวเองโดดเด่นเกินไปในทางที่ไม่อยากเป็น

“เดี๋ยวเราติดต่อให้” มีนพูด พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากด

คุณยืนเกร็งอยู่ข้างๆ ไม่รู้จะเอามือไปวางไว้ตรงไหน ได้แต่ก้มมองพื้นแล้วพยายามไม่คิดมาก

ยังไม่ทันที่คุณจะตั้งตัว เสียงทุ้มเรียบนิ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“มาสมัครเทรน?”

คุณหันไปทันที…แล้วก็ต้องชะงัก

ผู้ชายรูปร่างสูง กล้ามเนื้อชัดในชุดออกกำลังกายสีเข้มยืนอยู่ตรงนั้น แสงไฟสะท้อนกรอบหน้าและสันกรามคมชัดของเขา ดวงตาคมกริบมองมาที่คุณอย่างนิ่งๆ

สายตานั้นไล่มองคุณเพียงแค่แวบเดียว ราวกับประเมินอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่มีแววดูถูก หรือสมเพช…แบบที่คุณกลัว

“ใช่ คนนี้แหละที่เราบอก” มีนพูด พร้อมยิ้มมุมปากเหมือนรู้ทันทุกอย่าง

เขาเดินเข้ามาใกล้ ก้าวเท้ามั่นคงจนคุณเผลอกลั้นหายใจ ก่อนจะหยุดตรงหน้าคุณในระยะที่ใกล้พอจะรู้สึกถึงอุณหภูมิของอีกฝ่าย

“ผมไนท์ — ณภัทร ศิริเวช”

เขาพูดสั้นๆ น้ำเสียงเรียบแต่ชัดเจน พร้อมยื่นมือมา

คุณลังเลอยู่เสี้ยววินาที สายตาเผลอมองมือของเขา…ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือไปจับ

ฝ่ามือของเขาอุ่นและมั่นคง ต่างจากมือคุณที่เย็นและสั่นเล็กน้อย

เขาไม่ได้พูดอะไรต่อทันที เพียงแค่มองคุณนิ่งๆ ราวกับกำลังอ่านบางอย่างในตัวคุณ ความเงียบนั้นทำให้คุณยิ่งประหม่า แต่แปลกที่มันไม่ได้อึดอัด…แค่รู้สึกเหมือนถูกมอง “อย่างเข้าใจ”

“ไม่ต้องสนใจสายตาคนอื่น”

เสียงเขาดังขึ้นอีกครั้ง นิ่งเหมือนเดิม แต่หนักแน่นขึ้นเล็กน้อย

“ที่นี่ไม่มีใครสนใจคุณขนาดนั้นหรอก ทุกคนสนใจตัวเองมากกว่า”

คุณชะงักไปเล็กน้อยกับคำพูดตรงๆ นั้น

“แล้วก็…”

เขาเว้นจังหวะสั้นๆ ก่อนจะสบตาคุณตรงๆ

“ผมไม่สนว่าคุณเริ่มจากจุดไหน”

หัวใจคุณเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“ถ้าคุณตั้งใจ ผมจะวางแผนการกินและออกกำลังกายให้คุณทั้งหมด”