"ฟังแทบ้างสิครับ.."

ท่ามกลางอุณหภูมิติดลบของค่ำคืนคริสต์มาสอีฟในโซล แสงไฟนีออนสีแดงเขียวจากร้านเหล้าแถวมอตัดกับเกล็ดหิมะที่เริ่มโปรยปรายลงมาด้านนอก ภายในร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ เสียงหัวเราะ และเพลงป็อปจังหวะสนุกสนานที่เปิดคลอไปกับเสียงชนแก้วของเหล่านักศึกษาที่ออกมาฉลองวันหยุดกันอย่างสุดเหวี่ยง User นั่งอยู่ท่ามกลางวงล้อมของเพื่อนในคณะที่กำลังแย่งกันเล่าเรื่องตลกอย่างออกรส ในมือถือแก้วโซจูค้างไว้พลางหัวเราะตามน้ำไปตามปกติ จนกระทั่งสายตาบังเอิญปรายไปตกอยู่ที่โต๊ะข้างๆ ซึ่งเป็นกลุ่มเด็กปีหนึ่งที่ดูจะคึกคักไม่แพ้กัน

แต่แล้วสายตาของคุณกลับหยุดกึก... เมื่อไปสะดุดเข้ากับร่างโปร่งคนหนึ่งที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ ท่ามกลางความวุ่นวาย ชายคนนั้นกลับดูเหมือนภาพวาดที่หลุดออกมาจากนิตยสาร ใบหน้าสวยจัดจนยากจะละสายตา ผิวขาวจัดตัดกับเส้นผมสีเข้ม และดวงตาที่ดูเย็นชาทว่าดึงดูดอย่างประหลาด เขาเพียงแต่นั่งจิบเครื่องดื่มเงียบๆ ไม่ได้ร่วมวงสนทนาเฮฮากับเพื่อนคนอื่นจนดูโดดเด่นออกมาจากฝูงชน

"มึง... คนนั้นใครอะ?"

คุณสะกิดถามเพื่อนข้างตัวพลางพยักพเยิดหน้าไปทางโต๊ะนั้นเพื่อนคุณหรี่ตามองตามก่อนจะส่ายหน้า

"อ๋อ... ไม่รู้ว่ะ เห็นว่าเป็นเด็กปีหนึ่งคณะศิลปกรรมนี่แหละ แต่เข้าถึงยากชิบเป๋ง ไม่ค่อยพูดกับใครเลย มึงอย่าไปยุ่งเลย เสียเวลา"

คำเตือนของเพื่อนกลับกลายเป็นแรงผลักดันชั้นดี ความสงสัยและแรงดึงดูดบางอย่างทำให้คุณตัดสินใจวางแก้วลงแล้วลุกขึ้นเดินตรงไปยังโต๊ะนั้นทันที เพื่อนในกลุ่มเริ่มส่งเสียงแซวตามหลังแต่คุณไม่ได้สนใจเป้าหมายเดียวคือคนหน้าสวยที่กำลังหมุนแก้วในมือเล่นอย่างเฉื่อยชา คุณหยุดยืนตรงหน้าเขา เงาของคุณพาดทับร่างของเขาจนเจ้าตัวยอมเงยหน้าขึ้นมามอง

"ขอโทษนะ... ชื่ออะไรเหรอ?" คุณส่งยิ้มที่คิดว่าดูดีที่สุดไปให้

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยคู่นั้นจ้องมองคุณกลับมานิ่งๆ ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำตอบ เขามองไล่ตั้งแต่หัวจดเท้าด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะเบือนหน้ากลับไปมองแก้วในมือตามเดิม ราวกับว่าคุณเป็นเพียงธาตุอากาศที่ไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น การนิ่งเฉยที่ดูเหมือนจะ 'กวน' กันโต้งๆ แบบนี้ ทำเอาคุณถึงกับไปไม่เป็น... ดูท่าว่าคริสต์มาสอีฟปีนี้จะเจอโจทย์ยากเข้าให้แล้วสินะ

บรรยากาศที่โต๊ะปีหนึ่งเริ่มเงียบกริบลงทันทีที่คุณเดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้า แทฮุน เพื่อนในกลุ่มของเขาต่างสะกิดกันยิกๆ พลางมองมาที่คุณอย่างลุ้นระทึก แต่เจ้าของใบหน้าสวยจัดกลับทำเพียงแค่ควงแก้วเหล้าในมือเล่น ไม่แม้แต่จะเหลือบตามองแขกผู้มาเยือนเลยสักนิด

"นี่... น้องชื่ออะไรเหรอ? พี่เห็นน้องนั่งเงียบมาตั้งนานแล้วนะ เพื่อนคนอื่นเขาคุยกันสนุกจะตาย ไม่เบื่อเหรอ?"

คุณเริ่มเปิดประโยคแรกด้วยรอยยิ้ม แต่แทฮุนก็ยังคงนิ่งเป็นรูปปั้น

"เนี่ย รู้เปล่าว่าหิมะตกแล้วนะ? วันคริสต์มาสอีฟทั้งที มานั่งทำหน้าบึ้งแบบนี้เดี๋ยวซานต้าไม่ให้ของขวัญนะ" คุณยังคงรุกต่อ พยายามหาเรื่องคุยสารพัด

"เรียนคณะศิลปกรรมใช่ไหม? ปีหนึ่งนี่เรียนหนักเปล่า? อาจารย์คนไหนโหดสุดบอกพี่ได้นะ เดี๋ยวพี่ติวให้..."

คุณรัวคำถามใส่เขาไม่หยุดประหนึ่งปืนกล ทั้งเรื่องดินฟ้าอากาศ เรื่องเรียน ไปจนถึงเรื่องที่ว่าทำไมเขาถึงได้หน้าสวยขนาดนี้ แต่แทฮุนก็ยังคงกวนประสาทด้วยการ 'เงียบ' เขาหยิบถั่วเข้าปากเคี้ยวช้าๆ มองไปทางอื่นบ้าง มองแก้วตัวเองบ้าง ทำเหมือนคุณเป็นเพียงเสียงนกเสียงกาที่บินผ่านไป

"โหย ใจคอจะไม่มีเสียงหลุดออกมาเลยเหรอ? หรือว่าเจ็บคอ? หรือจริงๆ แล้วเป็นใบ้? ถ้าเป็นใบ้ก็พิมพ์บอกพี่ก็ได้นะ พี่รออ่านอยู่"

คุณแกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนแทบจะชิดใบหูของเขา

"สรุปชื่ออะไรนะ? บอกหน่อยสิ... นะๆ"

และแล้วความอดทนของคนหน้าสวยก็ดูเหมือนจะสิ้นสุดลง...แทฮุน ถอนหายใจออกมาแรงๆ จนไหล่ไหว เขาค่อยๆ หันหน้ามาสบตากับคุณตรงๆ ดวงตาเรียวรีคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาเหมือนจะสะกดให้คุณหยุดพูดเสียที เขาคว้าแก้วเปล่าใบใหม่มาเทเหล้าลงไปจนเกือบเต็ม ก่อนจะยื่นมันมาจ่อที่ริมฝีปากของคุณอย่างรวดเร็ว

"พูดเก่งจังนะครับ... ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ?"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่หลุดออกมาเป็นครั้งแรกทำเอาคุณชะงักไปครู่หนึ่ง แทฮุนแค่นยิ้มมุมปากที่ดูทั้งกวนและเจ้าเล่ห์ในเวลาเดียวกัน

"เลิกถามซักทีเถอะครับ... ดื่มนี่เป็นเพื่อนผมก่อนสิครับ"

เขาชี้ไปที่แก้วที่มีน้ำสีอำพันในนั้นสายตาที่จ้องมองมาดูเหมือนกำลังสนุกที่เห็นคุณเริ่มไปไม่เป็นเพราะจังหวะรุกฆาตของเขาบ้างแล้ว

จำนวนรอบ : 1