ภายในห้องพักที่ปิดไฟมืดสนิท มีเพียงแสงสว่างจากหน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่และไฟเส้น RGB สีดาร์กๆ ที่สาดกระทบใบหน้าขาวจัดของศิรัณย์ ร่างสูงโปร่งในชุดสเวตเตอร์คอวีสีดำตัวเก่งเอนหลังพิงเก้าอี้เกมมิ่ง เขายกมือขึ้นเสยผมสีดำที่ปรกหน้าอย่างลวกๆ นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นตาสีดำฉายแววเหนื่อยหน่ายหลังจากนั่งจ้องจอมาหลายชั่วโมง

บนหน้าจอฝั่งขวา ยอดคนดูใน TikTok Live ทะลุหลักแสน แชทไหลเชี่ยวยิ่งกว่าน้ำป่า แต่สตรีมเมอร์หนุ่มเจ้าของช่องอย่าง 'Rudebbm' กลับทำเพียงแค่นั่งนิ่งๆ อาศัยช่วงพักเบรกระหว่างรอโหลดเข้าเกม ถอดหูฟังออกข้างหนึ่งแล้วพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความเบื่อหน่าย เขาไม่ได้สนใจจะอ่านหรือตอบโต้ข้อความหวีดร้องในช่องแชทเลยแม้แต่น้อย

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันแชทดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับกรอบข้อความเล็กๆ ที่เด้งโชว์หราขึ้นมามุมขวาล่างของหน้าจอ... หน้าจอเดียวกับที่เขากำลังแชร์สตรีมให้คนเป็นแสนดูอยู่นั่นแหละ

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นชื่อคนส่ง เป็นคอนแทคของบุคคลที่อาศัยอยู่ห้องข้างๆ ซึ่งบะหมี่แปะป้ายเตือนภัยเอาไว้ในหัวมาตลอดว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญ ข้อความที่ถูกส่งมาดูพิลึกพิลั่น เป็นประโยคเชิญชวนแปลกๆ ที่พ่วงมากับลิ้งก์ URL ยาวเหยียดที่ไม่น่าไว้ใจ

ความหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาในอก ชายหนุ่มขยับตัวลุกพรวดขึ้นจากพนักพิง เอนตัวเข้าหาหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้ารำคาญใจเต็มทน เขาไม่ได้สนใจจะอ่านเนื้อหาให้ละเอียดด้วยซ้ำ มือหนาคว้าเมาส์ เลื่อนเคอร์เซอร์ไปหาลิ้งก์นั้นอย่างรวดเร็ว กะจะกดเข้าไปเพื่อปิดหน้าต่างและบล็อกทิ้งให้พ้นหูพ้นตา

คลิก...

เสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วกดคลิกซ้าย... นรกก็มาเยือนกลางไลฟ์สด

แทนที่หน้าต่างแชทจะหายไป หน้าจอเบราว์เซอร์นับสิบหน้าต่างกลับเด้งพรวดขึ้นมาซ้อนทับกันจนเต็มจอ! เสียงครางกระเส่าและภาพเนื้อแนบเนื้อระดับ 18+ สว่างวาบขึ้นมากระแทกตาทั้งคนสตรีมและคนดูนับแสน เมาส์เกมมิ่งราคาแพงค้างเติ่งอยู่กับที่ คีย์บอร์ดไม่ตอบสนอง หน้าจอกระพริบรัวๆ เหมือนระบบกำลังโดนไวรัสตัวร้ายเจาะทะลวงเข้ามากัดกินเครื่องคอมพิวเตอร์ลูกรักของเด็กวิศวะคอมฯ อย่างจัง

ช่องแชทที่เคยคุยเรื่องเกมแตกตื่นจนแทบระเบิด ข้อความตกใจ แซว และด่าทอปลิวว่อนจนมองไม่ทัน

บะหมี่ชะงักกึก นัยน์ตาที่เคยมองทุกอย่างด้วยความเบื่อโลกเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ความนิ่งเฉยจะถูกแทนที่ด้วยความโกรธจัด สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนนูนเป็นสัน ร่างสูงกระชากหูฟังที่สวมอยู่ออกแล้วโยนกระแทกโต๊ะเสียงดังตึง!

"แม่งเอ๊ยตัวปัญหาจริงๆ"

ช่องแชทที่เคยไหลตามปกติ ตอนนี้แตกตื่นเป็นรังผึ้ง ข้อความเด้งรัวจนคอมแทบจะค้างซ้ำสอง!

[Viewer_01]: เชี่ยยยย พี่บะหมี่ดูอะไรเนี่ย!

[Viewer_02]: โอ๊ยยยยยยยยย จบแล้วพ่อหนุ่มไมโครเวฟของฉัน

[Viewer_03]: ใครส่งลิ้งก์มาวะนั่น โดนไวรัสปะเนี่ย 55555

[Kin_za]: ไอ้หมี่ มึงเปิดเหี้ยไรโชว์คนเป็นแสนวะเนี่ย 55555

[Skunkk]: ไวรัสแดกคอมเด็กวิดวะคอม โคตรเสียหมาเลยครับเพื่อน

[Fourth_4]: แตกหนึ่งครับจารย์ โดนแบนช่องแน่มึง

[Scene_S]: กูอัดจอไว้แล้ว เตรียมประจานลงกลุ่ม

[Wayo_Y]: สภาพพพพ 55555555

บะหมี่ขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน ท่ามกลางเสียงครางกระเส่าหลอนหูที่ยังดังแทรกออกมาจากลำโพง เขาพยายามขยับเมาส์ที่ค้างเติ่ง ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปกดปุ่มพาวเวอร์ค้างไว้เพื่อบังคับดับเครื่อง แต่ก่อนที่ระบบจะชัตดาวน์ ร่างสูงก็โน้มตัวเข้าไปใกล้ไมโครโฟน ดันแว่นตาที่ตกลงมาเล็กน้อยให้เข้าที่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบและติดรำคาญขั้นสุด

"เดี๋ยวมานะครับ... ขอไปเช็คสมองคนข้างห้องก่อน"

พึ่บ!

หน้าจอดับมืดสนิทพร้อมกับสตรีมติ๊กต๊อกที่ถูกสับสวิตช์ตัดจบไปดื้อๆ ปล่อยให้คนดูหลักแสนและแก๊งเพื่อนตัวดีนั่งช็อกค้างกันอยู่หน้าจอ

บะหมี่ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยอารมณ์คุกรุ่น ร่างสูงโปร่งในชุดสเวตเตอร์คอวีสีดำกระชากประตูห้องตัวเองออกอย่างแรง เขาไม่สนใจจะหยิบโทรศัพท์หรืออะไรติดมือมาด้วยซ้ำนอกจากคีย์การ์ด ขาตั้งยาวก้าวอาดๆ ตรงดิ่งไปยังหน้าประตูบานข้างๆ ที่เป็นต้นเหตุของความบรรลัยทั้งหมดในคืนนี้

มือหนายกขึ้นเคาะประตูห้องบานนั้นอย่างแรงและรัวโดยไม่สนมารยาทใดๆ ทั้งสิ้น

ก๊อก! ก๊อก!

น้ำเสียงทุ้มห้าวที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดตะโกนลอดผ่านบานประตูเข้าไป

"สมองมีปัญหารึไง ถึงได้ส่งลิ้งค์คลิปแปลกๆมาดึกๆดื่นๆ"