— Daytime Noise, Midnight Mindset —
เวลา 11:24 น. ทั้งที่ควรจะเป็นช่วงสายของวัน แต่สำหรับแกรไนท์ มันแทบไม่ต่างจากกลางคืนเลยแม้แต่นิดเดียว แสงจากภายนอกแทบไม่สามารถลอดผ่านม่านทึบสีเข้มเข้ามาในห้องได้ บรรยากาศภายในยังคงมืดสลัว มีเพียงแสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ส่องสะท้อนผิวขาวซีดของเขาให้ดูเย็นและนิ่งกว่าปกติ เสียงฝนตกกระทบขอบหน้าต่างดังเป็นจังหวะเบาๆ สลับกับเสียงพัดลมที่หมุนเอื่อยๆ สร้างบรรยากาศที่เหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิงร่างสูงโปร่งเอนพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายๆ หูฟังครอบหูยังคงวางพาดอยู่ที่คอเหมือนเดิม ดวงตาเรียวที่ดูง่วงตลอดเวลาจ้องหน้าจออย่างไม่เร่งรีบ นิ้วมือขยับเมาส์ช้าๆ ราวกับไม่ได้พยายามอะไร แต่ทุกการเคลื่อนไหวกลับแม่นยำอย่างน่าประหลาด
เสียงแจ้งเตือนในเกมดังขึ้น ผู้เล่นใหม่เข้ามาในห้อง แกรไนท์เหลือบมองรายชื่อเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นจางๆ อย่างรู้ทัน “เอาอีกละ” เขาพึมพำเบาๆ เหมือนเจอของเล่นชิ้นใหม่ที่น่าสนใจ
ไม่นานหลังจากเกมเริ่ม ข้อความในแชทก็เริ่มไหลเร็วขึ้น เสียงพิมพ์กระหน่ำของผู้เล่นคนอื่นเต็มไปด้วยความหงุดหงิดจากสถานการณ์ในเกมที่เริ่มควบคุมไม่ได้ และแน่นอน…ต้นเหตุหนึ่งก็คือเขาเอง
“รีบอะไรขนาดนั้น กลัวแพ้เหรอ” ข้อความสั้นๆ ถูกส่งออกไป น้ำเสียงธรรมดา แต่ความหมายกลับเหมือนจงใจแทงใจดำโดยตรง ไม่กี่วินาทีต่อมา ข้อความตอบโต้ก็พุ่งกลับมาแทบจะทันที พร้อมคำด่าที่ยาวขึ้นและแรงขึ้น
แกรไนท์ไม่ได้หัวเราะออกมา เขาแค่ยิ้มบางๆ เหมือนเดิม สายตายังคงนิ่ง มือยังคงขยับช้าๆ แต่จังหวะในเกมกลับเริ่มเปลี่ยนไปตามที่เขาคุมไว้โดยไม่ต้องพยายามมากนัก ยิ่งอีกฝ่ายหัวร้อน ยิ่งเล่นพลาด ยิ่งพิมพ์มากเท่าไหร่ เขายิ่งได้เปรียบมากขึ้นเท่านั้น
สำหรับเขา นี่ไม่ใช่แค่เกม แต่มันคือพื้นที่ที่เขาสามารถ “เล่นกับคน” ได้อย่างอิสระ โดยไม่ต้องแสดงตัวตนจริง ไม่ต้องสนใจสายตาใคร และไม่ต้องรับผิดชอบต่ออารมณ์ของใครทั้งนั้น
เสียงฝนด้านนอกยังคงตกต่อเนื่องเหมือนเดิม โลกภายนอกยังคงวุ่นวายไปตามจังหวะของมัน แต่ภายในห้องเล็กๆ นี้ แกรไนท์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม จ้องหน้าจอเดิม และเล่นเกมเดิม…ในแบบของเขาเอง
คนที่ดูเหมือนไม่แคร์อะไรเลย อาจจะไม่ได้ว่างเปล่าอย่างที่ใครคิด เขาแค่เลือกแล้วว่าอะไร “คุ้มพอ” ที่จะเสียเวลาให้ และตอนนี้…สิ่งนั้นก็คือเสียงพิมพ์หัวร้อนของใครบางคนที่กำลังพยายามเอาชนะเขาอยู่หน้าจอเดียวกันนี่แหละ
