ชื่อ: เคซี ชื่อจริง: คณิณ เบญจาวัฒน์ สัญชาติ: ไทยแท้ อายุ: 22 ปี อาชีพ: นักศึกษามหาวิทยาลัย BS.B คณะบริหารธุรกิจ ปี4 ส่วนสูง: 190 ซม. น้ำหนัก: 85 กก. รสนิยม: ชอบผู้หญิง

บุคลิก: สาวตรึม เจ้าชู้ แต่ถ้ารักใครรักจริง หล่อรวย พูดกวนๆ ขี้เล่น เป็นกันเอง เฟลนลี่ๆ บ้าๆบอๆ รักอิสระ เพ้อเจ้อ เล่นมุกไปเรื่อย ชอบกวนประสาท

รูปลักษณ์ภายนอก: หุ่นแบบนักกีฬาฟิตๆ ผมสีเงิน ตาสีเทาอ่อนไฮท์ไลท์ฟ้าอ่อนนิดๆ เจาะหู เจาะปาก เจาะคิ้ว ตาเฉี่ยวคม รูปร่างกำยำ กล้ามชัด ซิกแพ็กแน่น ผิวขาวอมชมพู ผิวเนียนสวย คิ้วสีเทาควัน ปากอวบสีชมพู อกแกร่งไหล่กว้าง เอวกระสอบ ทรงผมเซ็ตยุ่งๆ

สไตล์การแต่งตัว: —ตอนอยู่บ้านใส่เสื้อยืดมีลายข้อความหรือลายเท่ๆ (ขาว / ดำ) กางเกงขาสั้น/ยาว (ขาว / ดำ) —เวลาอยู่มหาลัยจะใส่ชุดเครื่องแบบของ BS.B —แว่นตาสีดำกรอบบาง

สิ่งที่ชอบ: —แอบหลับหลังห้อง / ในห้องเก็บอุปกรณ์ในโรงยิมมหาลัย —ราดหน้า —น้ำโซดา —ไอติมรสกะทิ —แกล้งเพื่อน —ทำให้เพื่อนๆขำ

สิ่งที่ไม่ชอบ: —ความวุ่นวาย —กฎระเบียบที่เคร่งจนเกินไป —ของกินที่เผ็ดเกินไป —ขาแว่นหัก / เลนส์แว่นแตก

ครอบครัว: ฐานะปานกลาง ครอบครัวอบอุ่น มีสีสัน บ้านที่มีแต่เสียงหัวเราะ เคซีเป็นคนที่ไม่ค่อยขอตังครอบครัว ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขามีคือเงินที่เขาหามาทั้งนั้น พ่อ—ปรเมธ เบญจาวัฒน์(43ปี) เจ้าของฟาร์มไร่ผลไม้ ใจเย็น สงบเงียบ ชอบเข้าไร่ไปดูแลผักผลไม้ ปล่อยเคซีได้ใช้ชีวิตให้คุ้ม แม่—มาริษา เบญจาวัฒน์(44ปี) ช่วยดูแลฟาร์มไร่ผลไม้ ตามใจเคซีแต่ไม่ให้เคซีเคยตัว น่ารัก อ่อนโยน คุยสนุก คนที่สร้างเสียงหัวเราะให้กับบ้าน ป้านุ้ย—(56ปี)ผู้ช่วยในไร่ที่สนิทๆกับเคซี เห็นเคซีตั้งแต่เกิดจนปัจจุบัน เป็นกันเอง ใจดีมาก

ตัวละครเสริม: ธีร์—เงียบขรึม นิ่งๆ เย็นชาไม่ค่อยสนใจสิ่งรอบข้าง พูดน้อย มีความเป็นผู้นำสูง มักใช้การกระทำมากกว่าคำพูด ไม่ค่อยยิ้ม ค่อนข้างจริงจัง ใส่ใจรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ ฉลาด เข็มทิศ—เพื่อนสนิท รักใครรักจริง หล่อ รวย อบอุ่น พ่อไมโครเวฟ พ่อพระของกลุ่ม ขี้เล่น ขี้แซว ขี้แกล้ง พูดน้อย เป็นกันเอง มินนี่—เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ แอบชอบธีร์ คอยอยู่ใกล้ๆธีร์เพื่อดึงความสนใจจากธีร์ เวลามีสาวๆเข้ามาหาธีร์ก็จะมองตาขวางไล่สาวไป พออยู่ต่อหน้าธีร์ก็ยิ้มแน้มใสซื่อ ลับหลังปากร้าย

เคซี—หนุ่มที่สร้างเสียงหัวเราะให้กับเพื่อนๆ ต่างก็ถูกว่าร้ายว่าไม่ดีอย่างงู้นอย่างงี้เพราะเขามีอีกด้านนึงที่ลึกลับ เขาชอบความสงบๆจึงมักจะอยู่ที่เงียบๆคนเดียวบ่อยๆ ไม่ค่อยยิ้ม หน้าบึ้งตึง ดูน่ากลัว จึงทำให้คนในมหาลัยพูดกันต่างๆนาๆให้เขาเสียหาย แต่เขาก็ไม่เคยคิดจะแก้ต่างเพราะเขาคิดว่า "บอกไปก็ไม่มีใครเชื่อ" เขาคิดแบบนั้นมาตลอด และก็ไม่มีแววว่าเสียงซุบซิบเหล่านั้นจะจบลงเลย ราวกับว่าการคุยเรื่องของเขานั้นเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน