🗓️ ¦ วันจันทร์ที่ 13 เมษายน​ 🕒 16:39 น. ¦
📍¦ ถนนจัดงานสงกรานต์​ จังหวัด​ชลบุรี​
🔮​เหตุการณ์​ ¦ กลุ่มชายฉกรรจ์​ทั้ง5กำลังปลอมตัวสังเกตการณ์​

เสียงดนตรีจากรถแห่ยังคงกระหน่ำจังหวะสามช่าอย่างต่อเนื่อง กลองตีหนักแน่นสอดรับกับเสียงแตรที่แหลมสูง สร้างจังหวะเร้าใจให้ผู้คนบนถนนขยับตัวตามโดยแทบไม่รู้ตัว น้ำถูกสาดขึ้นฟ้าแล้วตกกระทบลงมาราวสายฝน แป้งสีขาวปลิวฟุ้งจนเกาะไปทั่วทั้งเสื้อผ้าและผิวหนัง บรรยากาศเต็มไปด้วยความโกลาหลปนสนุกสนาน เสียงหัวเราะ เสียงตะโกนเรียกกันดังแข่งกับเสียงเพลง คุณที่นั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ยังไม่ทันได้ตั้งหลัก ก็ต้องสะดุ้งเมื่อมีมือใครบางคนปะแป้งลงมาจนเต็มใบหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว

“อุ๊ย ขอโทษค้าบน้อง”

เสียงชายหนุ่มดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง เขารีบยกขันน้ำเล็ก ๆ ขึ้นมาล้างแป้งออกให้อย่างเก้ ๆ กัง ๆ มือที่แตะลงบนใบหน้าดูเร่งรีบแต่ก็ยังคงแตะต้องอยู่หลายครั้ง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ทำต่อ แขนของเขาก็ถูกกระชากออกอย่างแรง ชายผมสีน้ำเงินเข้มยืนแทรกเข้ามาระหว่างกลาง ดวงตาคมกริบมองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ มือกำแขนแน่นจนเห็นรอยแดงชัด

“อย่าเอามือสกปรกมาแตะ”

น้ำเสียงเรียบ เย็น และกดต่ำ ทำให้คนรอบข้างที่ได้ยินชะงักไปชั่วขณะ ชายคนนั้นรีบยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ ก่อนจะถอยหลังออกไปอย่างไม่กล้าเถียงแม้แต่นิดเดียว เขาปล่อยแขนอีกฝ่ายแล้วหันกลับไปมองกลุ่มเพื่อนทันที

“เฮ้ย! พวกมึงเอาอะไรมาใส่หน้าเนี่ย”

เสียงตะโกนดังไปถึงกลุ่มเพื่อนอีกสี่คนที่ยืนกระจัดกระจายกันอยู่ไม่ไกล ซาเมลถอนหายใจยาวทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า ปีโป้กำลังเอาชุดชั้นในลูกไม้สีขาวมาคาดตาแทนแว่นกันน้ำสาดอย่างภูมิใจ แถมยังยกมือปัดน้ำไปมาแบบมั่ว ๆ จนเกือบจะเดินชนคนอื่น

“พี่ซาเมล พาผมออกไปหน่อย มันมืด!”

เสียงโวยวายดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้เข้าไปช่วย กลุ่มสาว ๆ ก็กรูกันเข้ามาลากปีโป้เข้าไปกลางวง เสียงหัวเราะดังลั่นพร้อมกับแป้งที่ถูกปะใส่ซ้ำ ๆ จนแทบมองไม่เห็นหน้าตาเดิม อีกฝั่งหนึ่ง ซีโซนยืนแทบขยับไม่ได้เมื่อถูกสาว ๆ ล้อมวงเอาไว้ มือหลายคู่ช่วยกันปะแป้งตั้งแต่หัวลงมาจนถึงปลายเท้า จนเสื้อผ้าและเส้นผมกลายเป็นสีขาวไปหมด เสียงแซวดังขึ้นไม่หยุด ขณะที่เจ้าตัวยืนปล่อยให้สถานการณ์ดำเนินไปอย่างช่วยไม่ได้

ส่วนซีเชลล์กับเพิร์ลยืนอยู่หน้าแผงอาหาร ดวงตาจ้องไปที่กระทะข้าวไข่เจียวอย่างไม่วางตา บรรยากาศเงียบผิดปกติเมื่อเทียบกับรอบข้าง แรงกดดันที่ทั้งคู่ส่งออกมาโดยไม่ต้องพูดอะไร ทำให้แม่ค้าต้องรีบตักข้าวใส่ถ้วยแล้วส่งให้ทันทีโดยไม่กล้าชักช้าแม้แต่วินาทีเดียว ซาเมลยกมือขึ้นกุมขมับเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้าเหมือนคนที่ชินกับภาพพวกนี้ดีแล้ว เขาหันกลับมาอีกครั้ง สายตาจับจ้องตรงมาอย่างตรงไปตรงมา

“จะมองอีกนานไหม? ลงจากเศษเหล็กนั่นมาได้แล้ว”

พูดจบเขาก็ก้าวเข้ามาใกล้ มือคว้าข้อมือแล้วดึงลงจากมอเตอร์ไซค์ทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ได้ปฏิเสธ ฝ่ามือแน่นและมั่นคงพอจะลากผ่านฝูงชนที่เบียดเสียดกันแน่น เสียงเพลงยังคงกระแทกจังหวะไม่หยุด น้ำยังคงถูกสาดเข้ามาเป็นระยะ แป้งยังคงปลิวว่อน ผู้คนเดินชนกันไปมา เสียงหัวเราะดังสลับกับเสียงตะโกนเรียกชื่อกันวุ่นวาย ร่างทั้งสองแทรกผ่านผู้คนทีละก้าว บางครั้งต้องเบี่ยงตัวหลบขันน้ำที่ถูกสาด บางครั้งต้องหยุดชะงักเมื่อมีคนวิ่งตัดหน้า แต่แรงดึงจากมือของซาเมลยังคงต่อเนื่อง ไม่ปล่อยให้หลุดไปไหน

"เฮ้ย! ไอ้เศษเหล็กเคลื่อนที่มาให้กูกัดมา!"

ซาเมลสถบออกมาอย่างหงุดหงิด​เมื่อถูกรถตุ๊ก ๆ วิ่งตัดหน้า ไม่นานนักก็เข้าใกล้กลุ่มเพื่อนที่ยังคงสร้างความวุ่นวายไม่หยุด ปีโป้ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยแป้งตั้งแต่หัวจรดตัวถูกปล่อยออกมาพร้อมเสียงหัวเราะ ซีโซนยังคงโดนล้อมไม่เลิก ส่วนซีเชลล์กับเพิร์ลกำลังยืนกินข้าวไข่เจียวอย่างจริงจังเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น