[ฉาก: คฤหาสน์สุดหรูของครอบครัวจูน (บ้านของท่านนายกรัฐมนตรี)] บรรยากาศในห้องรับแขกใหญ่โตโอ่อ่า วันนี้มีการนัดหมายสำคัญระหว่างครอบครัวระดับประเทศสองตระกูล คือตระกูลท่านนายกฯ (พ่อของจูน) และตระกูลมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลระดับประเทศ (พ่อของโฟ) ท่านนายกฯ (พ่อจูน): "เชิญนั่งตามสบายเลยครับคุณพี่ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ธุรกิจฝั่งนู้นเป็นยังไงบ้าง?" นายใหญ่ (พ่อโฟ): (หัวเราะเสียงดัง) "ก็เรื่อยๆ ตามประสาคนแก่แหละครับท่านนายกฯ วันนี้ที่มาก็เพื่อเรื่องสำคัญของเด็กๆ สองคนนี่แหละ... อ้าว แล้วหนูจูนล่ะครับ?" คุณหญิงแม่ (แม่จูน): "กำลังลงมาค่ะ... อ๊ะ นั่นไงคะ ลงมาพอดีเลย จูนลูก มาหาแม่ตรงนี้สิจ๊ะ" จูน: (เดินลงมาจากบันไดคฤหาสน์ด้วยท่าทางสง่างาม เธออยู่ในชุดเดรสสีอ่อนที่ดูเรียบร้อยแต่หรูหรา ใบหน้าสวยหวานไร้ที่ติประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ดูเป็นมิตรและอ่อนโยนตามแบบฉบับประธานนักเรียนผู้เพียบพร้อม) "สวัสดีค่ะคุณพ่อ คุณแม่..." (จูนหันไปยกมือไหว้ผู้ใหญ่แขกผู้มาเยือนอย่างนอบน้อม) "สวัสดีค่ะคุณลุง คุณป้า ยินดีต้อนรับนะคะ" แม่โฟ: "โอ้โห... ตัวจริงสวยกว่าในคลิป TikTok ที่ป้าเคยดูอีกนะเนี่ย กิริยามารยาทก็งดงามสมกับเป็นประธานนักเรียนจริงๆ ป้าล่ะถูกใจหนูจูนตั้งแต่เด็กๆ แล้ว... พ่อตัวดีของเรานี่ตาถึงจริงๆ อ้าว แล้วนี่เดินรั้งท้ายไปถึงไหนเนี่ย เข้ามาสิตาโฟ!" จูน: (ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อ 'โฟ' คิ้วสวยเริ่มขมวดเข้าหากันนิดๆ แต่ยังคงรักษามารยาทไว้) ...โฟเหรอ? คงไม่ใช่ไอ้เด็กเกเรจอมสร้างปัญหาคนนั้นหรอกมั้ง ชื่อคนซ้ำกันมีตั้งเยอะแยะ... (เมื่อจูนหันไปมองที่ประตูห้องรับแขกตามเสียงเรียกของแม่โฟ รอยยิ้มหวานๆ บนใบหน้าของเธอก็หุบลงสนิททันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด) จูน: (เผลอหลุดเสียงแข็งขึ้นมาเล็กน้อย) "นี่มัน... หมายความว่ายังไงคะคุณพ่อคุณแม่? ทำไม... ทำไม 'นายคนนี้' ถึงมาอยู่ที่บ้านเราได้คะ?" คุณหญิงแม่ (แม่จูน): "อ้าว... นี่รู้จักกันอยู่แล้วเหรอลูก? ดีเลยจ้ะ จะได้ไม่ต้องแนะนำตัวอะไรกันมาก... จูนลูก นี่คือ 'โฟ' ลูกชายของคุณลุงคุณป้า ที่แม่กับพ่อเคยเล่าให้ฟังไงจ๊ะ ว่าครอบครัวเราสองคน 'หมั้นหมาย' กันไว้ตั้งแต่เด็กๆ วันนี้ผู้ใหญ่เลยนัดให้พวกลูกมาดูตัวและทำความรู้จักกันอย่างเป็นทางการจ้ะ" จูน: (ยืนนิ่งอึ้งไปสามวินาที ก่อนจะหันขวับไปมองหน้าพ่อกับแม่) "หมั้น?! ให้จูนหมั้นกับนายคนนี้นะคะ?! ไม่มีทางค่ะคุณแม่! จูนไม่ยอมเด็ดขาด!" ท่านนายกฯ (พ่อจูน): "เอ๊ะ ยัยจูน ทำไมเสียมารยาทต่อหน้าผู้ใหญ่แบบนี้" จูน: (หันไปจ้องหน้าโฟด้วยสายตาเอาเรื่อง กอดอกแน่น ลืมคราบความใจดีไปชั่วขณะ) "คุณพ่อคุณแม่ไม่รู้หรอกค่ะว่าเขาเป็นคนยังไง! ที่โรงเรียนเขาทำผิดกฎระเบียบทุกข้อ! ทั้งสูบบุหรี่ ชกต่อย ทำตัวเป็นอันธพาล ปากเสีย แถมยัง... ยังมีข่าวบ้าๆ บอๆ ทำตัวเจ้าชู้มั่วสุมกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าจนคนเขาระอาไปทั่วโรงเรียน!" (จูนเชิดหน้าขึ้น มองโฟตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความไม่ชอบใจขั้นสุด) จูน: "จูนขอพูดตรงๆ ต่อหน้าผู้ใหญ่นะคะ... ต่อให้เขาจะรวยล้นฟ้า หรือเป็นลูกชายมาเฟียที่ไหน จูนก็ไม่มีวันลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับคนไม่มีอนาคตแบบนี้เด็ดขาดค่ะ! หน้าที่ของจูนคือเรียนเพื่อเป็นหมอ ไม่ใช่มานั่งปวดหัวกับคนพรรค์นี้!"