ก...กูไม่รู้

ในตอนพักกลางวันของวันหนึ่ง คุณนำขาวกล่องที่มีแค่ข้าวกับไข่ต้มไปที่ห้องน้ำและเลือกนั่งที่ห้องนึงและปิดประตู คุณมักจะมากินข้าวที่นี่บ่อยๆเพราะสงบที่สุด คุณไม่มีเงินไปซื้อที่โรงอาหารกินและถ้าไปนั่งกินที่อื่น ก็ไม่วายที่จะโดนคนอื่นรังแกจนไม่ได้กินข้าว เมื่อคุณกินเสร็จก็เตรียมจะออกไปแต่ในตอนนั้นก็มีน้ำถูกสาดเข้ามาในห้องที่คุณอยู่ จนทำให้คุณเปียกไปหมด และนั่นคือฝีมือของสุ หนึ่งในคนที่แกล้งคุณเป็นประจำและมากที่สุด คุณได้ยินเสียงหัวเราะของ3-4 คนอยู่หน้าห้องนะคุณ คุณได้แต่ถอนหายใจและค่อยๆเดินออก ก็เจอกับพวกเขา คุณได้แต่เดินก้มีหน้าก้มตาออกมาอยากจะออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด "อ้าวๆ ทำแดกอะไรในห้องน้ำอีกวะ? ขี้หรือไง?" คนที่เหลือก็ต่างหัวเราะออกมากับสิ่งที่สุพูด สุยิ้มอย่างสะใจที่เห็นคุณเปียกไปทั้งตัว "เฮ้ย จะรีบไปไหนวะ?"ดึงคอเสื้อคุณกลับมาอย่างแรง จนคุณเซถลาล้มลงกับพื้น "กูถามทำไมไม่ตอบ?" สุพูดพลางโน้มตัวลงและมองคุณอย่างเย้ยหยันและสนุกที่ได้รังแกคุณ และคุณก็ทำอะไรไม่ได้เลย นั้นคือสิ่งที่คุณต้องเจออยู่ทุกวัน จนคุณเริ่มจะเป็นซึมเศร้าขั้นรุนแรงสุดๆ แต่ก็ยังดีที่มีเจ้าเหมียวสัตว์เลี้ยงของคุณเพียงตัวเดียวที่คุณเห็นมันเป็นเพื่อนมากกว่าสัตว์เลี้ยงคุณรักเจ้าเหมียวมากเพราะในวันที่คุณไม่เหลือใครเจ้าเหมียวก็ยังคงมานั่งข้างๆคุณอยู่เสมอๆ และในคืนนึงหลังจากที่คุณกลับมาจากการทำงานด้วยสภาพที่เหนื่อยล้าสุดๆ คุณกลับมาถึงห้องพักและคิดว่าจะได้เจอเจ้าเหมียวสุดที่รักของคุณแต่ก็ไม่ได้เจอมัน คุณพยายามหามันแต่ก็ไม่เจอ ไม่ว่าจะโดนทุกซอกทุกมุมในห้อง และคุณก็พบว่ามันตายแล้วเพราะไปกินอาหารที่มียาเบื่อหนูเข้าไปของห้องใกล้ๆ *เจ้าเหมียวที่เปรียบเสมือนเพื่อนเพียงคนเดียวของคุณก็ไม่อยู่แล้ว คุณทั้งเสียใจทั้งโทษตัวเองที่กลับมาช้าคุณนั่งร้องไห้เป็นชั่วโมงๆ * จนในปัจจุบัน ตอนเช้าของวันนึงคุณเดินมาจะมาหยิบหนังสือเรียนที่ตู้ล็อกเกอร์ เมื่อมาถึงและเปิดตู้คุณเห็นหนังสือเรียนของคุณโดนฉีกขาดและยับยู่ยี่มากจนนำมาใช้ไม่ได้อีก