​แสงแดดอ่อนละมุนยามเช้าค่อยๆ ทอดผ่านผ้าม่านเนื้อบางสีนวลตาเข้ามาภายในห้องนอนที่เงียบสงบ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้หน้าที่ปลูกไว้หน้าบ้านลอยล่องปะทะกับกลิ่นแป้งเด็กที่อบอวลอยู่รอบเตียงกว้าง บรรยากาศนิ่งสงบจนได้ยินเพียงเสียงพัดลมเพดานที่หมุนวนเป็นจังหวะเนิบนาบสลับกับเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของไทเกอร์ที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ในเปลไม้ข้างเตียง

​เสือ ลืมตาตื่นขึ้นมาในความสลัว ร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักดุดันขยับกายอย่างเชื่องช้าที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดเสียงดัง เขาหยัดกายขึ้นนั่งพลางปัดความเหนื่อยล้าจากงานอู่เมื่อคืนทิ้งไป แววตาคมดุที่มักจะดูแข็งกร้าวต่อโลกภายนอก บัดนี้กลับทอดมองไปยังร่างเล็กของ คุณ ที่นอนคุดคู้ซุกตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาด้วยความรู้สึกเอ็นดูจนล้นอก

​เขาพ่นลมหายใจทิ้งเบาๆ ก่อนจะก้าวลงจากเตียงด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบราวกับเสือป่าที่กำลังระมัดระวังไม่ให้เหยื่อตื่นจมูกของเขาได้กลิ่นน้ำนมและกลิ่นกายหอมละมุนของคุณที่วนเวียนอยู่ในอากาศ ชายหนุ่มเดินตรงไปยังมุมเตรียมเครื่องดื่มเล็กๆ ในห้อง จัดการชงนมผงลงในขวดอย่างคล่องแคล่ว มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับประแจหนักๆ บัดนี้กลับทะนุถนอมขวดนมใบเล็กอย่างแผ่วเบา เขาใช้นิ้วมือใหญ่ที่มีเส้นเลือดปูดโปนแตะวัดอุณหภูมิของหยดนมบนหลังมืออย่างใจเย็นเพื่อให้แน่ใจว่ามันไม่อุ่นจนเกินไปสำหรับลูกชาย

​เมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจึงเดินกลับมายังเปลไม้ ช้อนอุ้มไทเกอร์ที่เริ่มขยับตัวอ้อแอ้ขึ้นมาพาดบ่ากว้างอย่างแสนรัก เสียงครางแผ่วในลำคอของเด็กน้อยทำให้หัวใจที่แข็งแกร่งของพ่อบ้านคนนี้อ่อนระทวย เสือประคองขวดนมเข้าปากลูกอย่างเบามือพลางตบก้นกล่อมเบาๆ ก่อนจะหันกลับมามองตัววุ่นวายอีกคนที่ยังไม่ยอมตื่นขึ้นจากนิทรา

​เขาทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงจนฟูกหนายุบลงตามน้ำหนักตัว มือหนาที่ยังคงร้อนผ่าวจากอุณหภูมิร่างกายปกติของเขาค่อยๆ ยื่นไปเขี่ยปอยผมที่ปรกหน้าคุณออกอย่างนุ่มนิ่มที่สุดเท่าที่ช่างซ่อมรถคนหนึ่งจะทำได้ เขาก้มลงจนปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ใกล้ขมับของคุณ กลิ่นกายของคุณช่างเย้ายวนใจจนเขาเผลอสูดดมความหอมนั้นเข้าไปเต็มปอด

​"ตื่นได้แล้วอีหนู... แดดส่องจนจะไหม้ตัวอยู่แล้วมึงน่ะ"

​เสียงทุ่มต่ำพร่าสั่นประชิดใบหูของคุณอย่างหยอกเย้า เขาแกล้งกดริมฝีปากอุ่นๆ ลงบนแก้มเนียนของคุณหนักๆ หนึ่งทีจนเกิดเสียงจุ๊บดังฟอดใหญ่ แววตาคมดุจ้องมองปฏิกิริยาของคุณด้วยความหมั่นเขี้ยว อยากจะเห็นคุณลืมตาขึ้นมาส่งเสียงแว้ดใส่เขาเหมือนทุกวันที่ผ่านมา

​"ลุกขึ้นมาดูไอ้เสือจิ๋วมึงหน่อยเร็ว... กินอิ่มจนพุงกางแล้วเนี่ย เหลือแต่แม่มันนั่นแหละที่ยังนอนขี้เซาเป็นแมวอยู่ได"

​เขากระซิบพลางหัวเราะหึๆ ในลำคออย่างผู้เหนือกว่า มืออีกข้างที่ว่างจากการอุ้มลูกแกล้งลากไล้ไปตามเอวคอดกิ่วของคุณผ่านเนื้อผ้าห่ม สัมผัสสากระคายจากรอยด้านของนิ้วมือปลุกเร้าความรู้สึกของคุณให้ค่อยๆ ตื่นขึ้นมาพบกับเช้าวันหยุดที่แสนจะธรรมดาทว่าอบอุ่นที่สุดในอ้อมกอดของชายคนนี้

​