Brief
**จุดเริ่มต้นความเเค้น**
ท่ามกลางบรรยากาศอันตึงเครียดภายในห้องประชุมขนาดใหญ่ของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ กลิ่นของกาวลาเท็กซ์ แผ่นอะคริลิกที่เพิ่งถูกตัดด้วยเลเซอร์ และไอระเหยจากสีสเปรย์ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศที่เย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศกลาง แสงไฟนีออนด้านบนสะท้อนลงบนพื้นกระเบื้องยางขัดมันจนเกิดเป็นเงาพร่าเลือน วันนี้คือวัน "Jury" หรือวันตรวจโปรเจกต์จบการศึกษาที่สำคัญที่สุดในชีวิตนักศึกษา และสำหรับ "อัครพล" หรือที่เพื่อนเรียกว่า "หลง" มันคือวันที่จะตัดสินว่าอุดมการณ์ความเชื่อเรื่อง 'ฮวงจุ้ย' ของเขาจะสามารถยืนหยัดอยู่ในโลกของสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ได้หรือไม่
หลงยืนอยู่หน้าบอร์ดนำเสนอขนาดใหญ่ มือของเขาสั่นเทาเล็กน้อยขณะพยายามจัดวางโมเดลอาคารจำลองไม้ไผ่ผสมผสานกับโครงสร้างเหล็กดิบที่เขาใช้เวลาอดหลับอดนอนสร้างมันขึ้นมาตลอดสามเดือนเต็ม มันเป็นงานออกแบบที่เขาภาคภูมิใจที่สุด
"ศูนย์ฟื้นฟูจิตใจแห่งสายลม"
อาคารที่ถูกวางผังตามทิศทางลมมงคลและการไหลเวียนของพลังงาน 'ชี่' โดยไม่ขัดกับหลักอากาศพลศาสตร์สมัยใหม่ เขาใส่ใจทุกรายละเอียด ตั้งแต่ตำแหน่งของช่องหน้าต่างที่ต้องไม่ตรงกันเพื่อป้องกันพลังงานรั่วไหล ไปจนถึงการจัดวางบันไดที่ต้องไม่ประจันหน้ากับประตูหลัก
"มงคลชัยอนันต์... ถึงคิวมึงแล้ว"
เสียงประกาศจากอาจารย์ทรงคุณวุฒิที่มีใบหน้าเรียบเฉยดังขึ้น หลงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เดินก้าวออกไปยืนข้างผลงานของตน ท่ามกลางสายตาเกือบห้าสิบคู่ที่จ้องมองมา และในจำนวนนั้นมีกลุ่มของ "พัด" "เฌอ" "บิ๊ก" และ "ก้อง" นั่งอยู่แถวหน้าสุดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
พัดในชุดนักศึกษาที่เนี้ยบกริบขยับแว่นสายตากรอบบางของเขาเล็กน้อย พลางกระซิบกระซาบกับเฌอที่กำลังนั่งไขว่ห้างกอดอกด้วยท่าทางนางพญา รอยยิ้มที่มุมปากของพวกเขานั้นเด่นชัดเสียจนหลงรู้สึกเสียวสันหลังวูบ ก้องที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่รอช้าที่จะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเตรียมกดบันทึกวิดีโอ ราวกับรู้ล่วงหน้าว่าโชว์ความอัปยศกำลังจะเริ่มขึ้น
หลงเริ่มอธิบายแนวความคิดอย่างตั้งใจ
"อาคารหลังนี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อความสวยงามเพียงอย่างเดียวครับ แต่มันคือการสอดประสานระหว่างศาสตร์ฮวงจุ้ยที่บรรพบุรุษสั่งสมมา กับเทคนิคการก่อสร้างยุคใหม่ ผมเลือกวางตำแหน่งอาคารเฉียงสิบห้าองศาเพื่อรับกระแสลมน้ำ..."
"ตลกชะมัด"
เสียงของเฌอดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอพลางปัดเส้นผมยาวสลวยของเธอไปข้างหลัง
"นี่มันปีไหนแล้วหลง? เรากำลังเรียนสถาปัตยกรรมนะ ไม่ใช่เรียนเป็นสัปเหร่อหรือซินแสตามศาลเจ้า งานออกแบบมึงมันดู 'งมงาย' จนเหม็นกลิ่นธูปไปหมดแล้วเนี่ย"
เสียงหัวเราะครืนดังขึ้นจากคนรอบข้าง หลงหน้าชาไปแถบหนึ่งแต่เขายังคงพยายามควบคุมสติ
"มันไม่ใช่แค่เรื่องความเชื่อครับเฌอ แต่มันคือการจัดการสภาพแวดล้อมเพื่อสุขภาพจิตของผู้ใช้งาน..."
"จัดการสภาพแวดล้อมหรือจัดการความโง่กันแน่?"
พัดลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินตรงมาที่โมเดลของหลงด้วยท่าทางคุกคาม เขาหยิบปากกาสเก็ตช์ภาพราคาแพงขึ้นมาเคาะลงบนหลังคาโมเดลไม้ไผ่อย่างไร้มารยาท
"งานสถาปัตยกรรมคือศิลปะและฟังก์ชันที่ตอบโจทย์มนุษย์ด้วยเหตุผล แต่งานของมึงมันคือขยะที่สร้างขึ้นจากความเพ้อเจ้อ ทิศมังกร? ทางผ่านผี? มึงกล้าดียังไงเอาเรื่องไร้สาระพวกนี้มาปนกับงานที่พวกกูทุ่มเทเรียนมา?"
"พัด อย่าทำแบบนั้น นั่นมันงานกู..."
หลงพยายามจะขยับเข้าไปห้าม แต่บิ๊ก วิศวกรหนุ่มร่างกำยำในกลุ่มนั้นเดินเข้ามาขวางหน้าเขาไว้ แผงอกหนาของบิ๊กกดดันให้หลงต้องถอยหลังกลับไป
"บิ๊กคำนวณมาให้แล้วนะพัด"
บิ๊กพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความดูแคลน
"ตามหลักโครงสร้างแบบที่ไอ้หลงมันทำเนี่ย ถ้าเอาตามทิศลมฮวงจุ้ยของมัน ตึกหลังนี้จะเกิดแรงบิดมหาศาลจนถล่มลงมาภายในไม่กี่ปี มันคือการออกแบบที่อันตรายและขัดกับหลักวิศวกรรมสิ้นดี มึงมันก็แค่พวกขี้แพ้ที่พยายามหาเรื่องลี้ลับมาพรางความห่วยแตกของตัวเอง"
ในวินาทีนั้นเอง พัดที่กำลังโกรธจัดและต้องการจะสั่งสอนหลงให้หลาบจำ ก็ทำในสิ่งที่หลงไม่คาดคิด เขาใช้มือข้างที่ถือปากกากวาดแรงๆ ลงบนโมเดลไม้ไผ่ เสียง "เปรี๊ยะ" ของไม้ที่หักสะบั้นดังชัดเจนในห้องที่เงียบสนิท ชิ้นส่วนหลังคาที่หลงบรรจงถักทอด้วยมือกระเด็นหลุดออกไปกองกับพื้น พัดยังไม่หยุดเพียงเท่านั้น เขาคว้าแผ่นเพลทพลาสติกที่เป็นผังอาคารหลักขึ้นมา แล้วออกแรงบิดจนมันแตกกระจายเป็นสองซีก
"นี่คือวิธีแก้แบบของกู"
พัดพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ
"รื้อทิ้งซะ เพราะมันไม่มีค่าพอจะเรียกว่างานออกแบบด้วยซ้ำ"
เฌอเดินเข้ามาสมทบ เธอหยิบแก้วกาแฟเย็นที่ถือนิ่งมานานแล้วสาดลงไปบนพอร์ทโฟลิโอและแบบแปลนกระดาษไขที่หลงวาดมาอย่างสวยงาม น้ำกาแฟสีน้ำตาลเข้มซึมเข้าไปในเนื้อกระดาษจนตัวอักษรและลายเส้นเริ่มพร่าเลือน
"อุ๊ย! โทษทีนะหลง พอดีเห็นสีมันซีดๆ เลยเพิ่ม 'สีมงคล' ให้ เห็นมึงชอบสีน้ำตาลไม้ๆ อยู่แล้วนี่นา"
เธอกล่าวยิ้มๆ ขณะที่ก้องหัวเราะร่าและซูมกล้องเข้าไปบันทึกภาพความพินาศนั้นไว้เพื่อเอาไปลงในกลุ่มโซเชียล
หลงยืนนิ่งค้างดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างด้วยความช็อก ภาพที่เขาเห็นตรงหน้าคือเศษซากของความฝันและความตั้งใจที่ถูกทำลายลงในพริบตา น้ำตาแห่งความอัปยศเอ่อล้นขึ้นมาที่ขอบตา แต่เขากัดฟันแน่นไม่ยอมให้มันไหลออกมาต่อหน้าพวกคนใจร้ายกลุ่มนี้ เขาได้ยินเสียงอาจารย์ตำหนิพัดเพียงเบาๆ ก่อนจะหันมาบอกหลงด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า
"ไปทำมาใหม่นะอัครพล งานที่มีความเชื่อมาเกี่ยวข้องมากเกินไปแบบนี้... คณะเราให้ผ่านไม่ได้จริงๆ"
พัดและกลุ่มเพื่อนของเขาเดินหัวเราะร่าออกไปจากห้องประชุม ทิ้งให้หลงยืนอยู่กลางกองขยะที่เคยเป็นผลงานเกียรตินิยมของเขา แสงอาทิตย์ยามเย็นที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาอาบไล้เศษไม้ที่หักพังดูคล้ายกับรอยเลือดที่กระเด็นอยู่บนพื้น ความเจ็บปวดจากการถูกเหยียบยำศักดิ์ศรีค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงแห่งความแค้นที่สุมอยู่ในอก
เขาก้มลงหยิบเศษโมเดลไม้ไผ่ที่เปื้อนน้ำกาแฟขึ้นมาถือไว้แน่นจนมันทิ่มเข้าไปในฝ่ามือจนเลือดซิบ ลมหายใจที่เคยสั่นเครือเริ่มเปลี่ยนเป็นจังหวะที่นิ่งสนิท ดวงตาที่เคยง่วงนอนและอ่อนโยนกลับกลายเป็นวาวโรจน์และคมกริบราวกับดวงตามังกรที่พร้อมจะล่าเหยื่อ
"พัด... เฌอ... บิ๊ก... ก้อง..."
เขาเอ่ยชื่อเหล่านั้นออกมาเบาๆ ราวกับคำสาปแช่ง
"วันนี้พวกมึงฉีกแบบกู... วันนี้พวกมึงราดน้ำใส่ความฝันกู... วันนี้พวกมึงด่าว่าศาสตร์ของกูมันไร้ค่า..."
เขามองไปที่ทางประตูห้องที่พวกนั้นเพิ่งเดินออกไป แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างถาวร มันไม่ใช่แววตาของนักศึกษาที่ขี้แพ้อีกต่อไป แต่มันคือแววตาของชายที่จะกลับมาเอาคืนทุกอย่างเป็นร้อยเท่าพันเท่า
"จำวันนี้ไว้ให้ดีนะเพื่อน..."
หลงแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างน่าขนลุก
"เพราะวันไหนที่พวกมึงก้าวขึ้นไปยืนบนจุดสูงสุดของความภูมิใจ... กูจะกลับมาในฐานะคนที่พวกมึงต้องกราบกรานเพื่อขอร้องไม่ให้กู 'สั่งรื้อ' ความสำเร็จของพวกมึงทิ้งด้วยปากของกูเอง กูจะทำให้พวกมึงรู้ว่า พลังที่พวกมึงมองว่าไร้สาระเนี่ยแหละ... ที่จะเหยียบพวกมึงให้จมดินยิ่งกว่าที่มึงทำกับกูวันนี้!"
หลงทิ้งเศษไม้ในมือลงบนกองขยะ แล้วเดินหันหลังออกจากห้องประชุมไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย จิตวิญญาณของสถาปนิกผู้ใจดีได้ตายจากไปในเย็นวันนั้น และถูกแทนที่ด้วย "ซินแสหลง" ผู้มีเข็มทิศมังกรในมือและค้อนปอนด์แห่งการแก้แค้นที่พร้อมจะทุบทุกสิ่งให้พินาศหากมันขวางทางมงคลของเขา นี่คือจุดเริ่มต้นของตำนานการรื้อถอนที่ทั้งวงการจะต้องจดจำไปตลอดกาล
เสียงเครื่องยนต์ดีเซลของรถกระบะแต่งซิ่งสีดำด้านคำรามต่ำอยู่หน้าคฤหาสน์หรูสไตล์โมเดิร์นที่เพิ่งสร้างเสร็จไปกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ "หลง" ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน เขาอยู่ในชุดเสื้อคอจีนผ้าลินินสีขาวสะอาดตา กางเกงสแล็คสีดำขรับพาดบ่าด้วยสายคล้อง "หล่อแก" หนังแท้ราคาแพงระยับ ดวงตาชั้นเดียวทรงอัลมอนด์หรี่ปรือมองยอดอาคารทรงกล่องเหลี่ยมที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ห่างไกลจากคำว่าชื่นชม
"ง่วงฉิบหาย..."
หลงพึมพำกับตัวเองพลางยกมือขึ้นปิดปากหาวหวอด จนน้ำตาคลอหน่วยที่หางตา แต่วินาทีที่สายตาของเขาปะทะเข้ากับโครงสร้างเสาคู่หน้าบ้านที่วางตำแหน่งขัดหูขัดตา หัวใจที่เคยเฉื่อยชาของเขากลับเต้นระรัวด้วยความหงุดหงิดคันยิบๆ มันคือสัญชาตญาณของคนที่มีปากกาแดงอยู่ในสายเลือด เห็นงานออกแบบขยะๆ แบบนี้แล้วมันอยากจะกระชากแบบแปลนมาขีดฆ่าให้ราบพนาสูรเสียเดี๋ยวนี้
"อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ซินแสกระจอกที่ชอบเที่ยวรื้อบ้านคนอื่นนี่เอง"
เสียงแหลมสูงที่เต็มไปด้วยจีบปากจีบคอดังขึ้นจากระเบียงชั้นสอง "เฌอ" ในชุดอินทีเรียดีไซน์เนอร์แบรนด์เนมตัวเก่งยืนกอดอกจ้องมองลงมาด้วยสายตาดูแคลน ข้างๆ เธอคือ "พัด" ที่สวมสูทลำลองสีเทาอ่อน ยืนปัดฝุ่นที่ปกเสื้อด้วยท่าทางเนี้ยบกริบราวกับกลัวว่าอากาศแถวนี้จะทำให้เสื้อราคาแพงของเขาแปดเปื้อน
"พัด มึงดูสิ เพื่อนเก่าเรามาถึงแล้วว่ะ สงสัยที่บ้านไม่มีเงินจ่ายค่าไฟ เลยต้องเที่ยวเดินสายหลอกแดกเจ้าของบ้านไปวันๆ"
พัดหัวเราะหึในลำคอ สายตาจ้องจับผิดไม้บรรทัดเหล็กนำเข้าจากเยอรมันที่หลงหยิบขึ้นมาเคาะฝ่ามือเล่นเป็นจังหวะ
หลงไม่ได้ตอบโต้ในทันที เขาเดินนิ่งๆ เข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าโถงทางเข้าขนาดใหญ่ที่ถูกออกแบบมาด้วยกระจกใสสูงเสียดฟ้า เขาเงยหน้ามองเพดานที มองพื้นที แล้วก็ใช้ไม้บรรทัดเหล็กเคาะลงบนเสาปูนเปลือยเบาๆ เสียง "แต๊ก... แต๊ก..." ดังสะท้อนในความเงียบ
"นี่พัด... กูถามจริง มึงจบเกียรตินิยมมาได้ยังไงวะ?"
หลงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กวนประสาทขั้นสุด เขาหันไปสบตาพัดที่กำลังขมวดคิ้ว "มึงออกแบบบ้าน หรือมึงกำลังออกแบบ 'ที่เก็บอัฐิ' รวมญาติให้เจ้าของบ้านเขาอยู่กันแน่?"
"มึงว่าไงนะหลง!"
พัดเดินลงบันไดมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ
"นี่มันงานสถาปัตยกรรมระดับรางวัล กราฟิกฟอร์มมึงดูไม่ออกหรือไง สเปซที่กูสร้างมันคือสุนทรียภาพ!"
หลงแค่นยิ้มมุมปาก ยิ้มแบบที่ใครเห็นก็น่าหมั่นไส้จนอยากจะประเคนฝ่าเท้าเข้าให
้ "สุนทรียภาพบ้านมึงสิ... มึงดูประตูหน้าบ้านกับประตูหลังบ้านนั่นสิเพื่อน ตรงกันเป็นเส้นไม้บรรทัดขนาดนี้ มึงกะจะให้เจ้าของเขาหาเงินมาเท่าไหร่ก็ให้มันพุ่งปรี๊ดออกหลังบ้านไปให้หมดเลยใช่ไหม? นี่กูยังไม่นับเสาไฟที่ตั้งประจันหน้าประตูเหมือนธูปดอกเดียวปักหน้าศพนะ มึงกะจะให้เขามาจัดงานสวดศพกันตั้งแต่วันขึ้นบ้านใหม่เลยเหรอ? รื้อเถอะเพื่อน... กูขอร้อง เชื่อกู"
"ไอ้หลง! มึงอย่ามาพล่ามเรื่องงมงายแถวนี้!"
บิ๊ก วิศวกรโครงสร้างเดินออกมาสมทบ แผงอกหนาของเขากดดันหลง
"โครงสร้างนี้กูคำนวณมาอย่างดี ความมั่นคงระดับสูงสุด มึงจะมารู้อะไรดีไปกว่าตัวเลขในกระดาษกู?"
หลงหันไปมองบิ๊กพลางทำหน้าหยึยเหมือนเห็นขี้
"โอ้โห... บิ๊ก เพื่อนรัก ตัวเลขมึงอาจจะแม่นนะ แต่ตรรกะมึงพินาศมาก มึงคำนวณน้ำหนักตึกได้ แต่มึงคำนวณ 'พลังงานพิฆาต' ที่พุ่งเข้าหาเจ้าของบ้านไม่ได้ว่ะ มึงดูคานนั่นสิ... พาดทับหัวเตียงในห้องนอนใหญ่แบบนั้น กะจะให้เขาโดนคานทับตายในฝันทุกคืนเลยเหรอ? ถ้ามึงเก่งนัก ทำไมไม่ลองมานอนใต้คานบ้านตัวเองดูบ้างล่ะ?"
หลงขยับตัวเล็กน้อย กางเกงสแล็คสีดำที่ตัดเย็บมาอย่างดีเน้นให้เห็น 'มังกรหลง' ที่ขดตัวอยู่อย่างน่าเกรงขามใต้ร่มผ้า ความมั่นใจลึกๆ ในสรีระและวิชาความรู้ทำให้เขายืนหยัดได้อย่างองอาจท่ามกลางกลุ่มคนที่เกลียดเขา
"มังกรของกูยังบอกเลยว่า... ไซต์งานนี้มันกาลกิณีชัดๆ" เขาพึมพำเบาๆ พร้อมกับกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์
"ก้อง! มึงถ่ายไว้หรือยัง ไอ้ซินแสต้มตุ๋นมันกำลังป่วนงานเรา!"
เฌอแผดเสียงสั่ง ก้องที่ถือกล้อง Mirrorless บนกิมบอลเดินวนไปมาพลางหัวเราะร่า "ถ่ายอยู่จ้าเฌอ คลิปนี้ลงเพจรับรองยอดไลก์พุ่ง ซินแสปากหมาปะทะสถาปนิกเทวดา!"
หลงไม่ได้สนใจกล้อง เขาเดินไปหยุดอยู่หน้ากำแพงรับน้ำหนักส่วนสำคัญ แล้วใช้ไม้บรรทัดเหล็กเคาะปังๆ ลงไป
"ช่างเจต! ลูกพี่! มานี่หน่อย!"
เจตนิพัทธ์ หรือลูกพี่เจต เดินก้าวเข้าอาณาเขตบ้านด้วยท่าทางดุดัน มือหนาปานค้อนปอนด์ปัดฝุ่นออกจากบ่าก่อนจะวางค้อนอันเขื่องลงบนพื้นกระเบื้องราคาแพงจนเกิดเสียงดังสนั่น
"มีอะไรซินแส? สั่งมาเลย ทุบแหลกเซอร์วิสพร้อมสแตนบาย"
"กำแพงนี้... ตู้ปลานี้... และเสาต้นนี้..."
หลงชี้ไม้บรรทัดเหล็กไปตามจุดต่างๆ
"รื้อให้เกลี้ยงครับลูกพี่ มันขวางทางรวยเจ้าของบ้าน และที่สำคัญ... มันขวางลูกตาผมว่ะ"
"ไอ้หลง! มึงกล้าดียังไงสั่งรื้อบ้านราคาพันล้านของลูกค้ากู!"
พัดถลันเข้ามาหา แต่เจตเดินขยับมาขวางไว้เพียงนิดเดียว พัดก็ต้องหยุดกึกเพราะขนาดตัวที่ต่างกันเหมือนมดกับตึกระฟ้า
หลงหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเช็กยอดเงินในบัญชีที่โชว์เลขแปดร้อยกว่าล้านพลางแค่นยิ้ม
"กูไม่ได้แค่กล้านะพัด... แต่เจ้าของโครงการนี้เขาเซ็นเช็คให้กูแล้ว เขาบอกว่าถ้าซินแสหลงบอกว่า 'รื้อ' ก็คือต้อง 'ทุบ' มึงอยากเถียงกับกู หรืออยากเถียงกับเช็คเงินสดที่กูถืออยู่ล่ะ?"
เฌอหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่าพ่อของเธอเกรงใจหลงขนาดไหน
"หลง... มึงทำแบบนี้ทำไม? มึงแค้นพวกกูขนาดนั้นเลยเหรอ?"
หลงนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยปั่นประสาทกลับกลายเป็นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในขั้วโลก
"กูไม่ได้สั่งรื้อแค่ตึก... แต่กูจะรื้อสันดานพวกมึงด้วย ความภาคภูมิใจจอมปลอมที่พวกมึงสร้างขึ้นบนการเหยียบย่ำคนอื่นเมื่อวันนั้น กูจะทุบมันให้ละเอียดเป็นฝุ่นปูนให้ดู"
เขาหันไปหาเจตแล้วพยักหน้าช้าๆ
"เริ่มได้เลยครับลูกพี่ ทุบตรงคานนั่นก่อนเลย ผมอยากเห็นน้ำตาของ 'สถาปนิกเกียรตินิยม' มันไหลออกมาแทนน้ำกาแฟที่เคยราดงานผมวันนั้น"
เสียงค้อนปอนด์ปะทะกับคอนกรีตดังสนั่นหวั่นไหว เศษปูนปลิวว่อนไปทั่วโถงหรูหรา พัดยืนทรุดตัวลงกับพื้นมองดูงานชิ้นเอกของตัวเองถูกทำลาย เฌอกรีดร้องด้วยความขัดใจ ขณะที่หลงเดินนิ่งๆ ออกไปที่หน้าประตู เขาหยิบไม้บรรทัดเหล็กขึ้นมาเคาะเพดานเป็นจังหวะสุดท้าย ก่อนจะหันมาทิ้งประโยคที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องจดจำไปชั่วชีวิต
"อ้อ... ลืมบอกไป ท่าทางยืนหน้าแดงกุมมือตัวเองแบบนั้นน่ะพัด... มันดูไม่ได้มงคลเลยนะ รื้อสีหน้ามึงทิ้งซะเถอะ เห็นแล้วกูคลื่นไส้"
หลงพูดจบก็เดินขึ้นรถกระบะดำด้านไป ทิ้งให้ความวินาศสันตะโรที่เขา 'สั่งรื้อ' กลายเป็นอนุสรณ์สถานแห่งความแค้นที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่เขาเคยออกแบบมา โดยไม่ลืมจะกูเกิลหา 'วิธีด่าคนสุภาพแต่เจ็บถึงกระดูกดำ' เพื่อเตรียมไว้ใช้ในไซต์งานหน้าต่อไปอย่างใจเย็น
