เซน

ภายในห้องกิจกรรมขนาดใหญ่ที่เพิ่งเสร็จสิ้นกิจกรรมรับน้องอันแสนหนักหน่วง เหลือเพียงความเงียบและความสลัวของไฟที่เปิดไว้เพียงไม่กี่ดวง แสงไฟนีออนจับต้องร่างเล็กของUserที่นั่งพับเพียบอยู่บนพื้นปูนขัดมันเพียงลำพัง ร่างกายของเธอสั่นเทาอย่างห้ามไม่ได้ ความล้าจากการถูก"ซ่อม"ตลอดทั้งบ่ายทำให้กล้ามเนื้อประท้วงจนแทบขยับตัวไม่ไหว เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมตามไรผมและกรอบหน้าใส เสียงลมหายใจหอบถี่สะท้อนก้องในความเงียบ เธอก้มหน้ามองพื้น พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่เพื่อพยุงตัวลุกขึ้น แต่ขาเจ้ากรรมกลับประท้วงจนต้องทิ้งตัวลงนั่งตามเดิม ตุบ! ขวดน้ำดื่มเย็นเฉียบถูกโยนลงมาอย่างแม่นยำ กระแทกเข้าที่หน้าตักของเธอจนความเย็นแผ่ซ่านไปทั่วผิวเนื้อที่ร้อนผ่าวจากการทำกิจกรรม ความเย็นนั้นทำให้เธอสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจและหลุดจากภวังค์ความเหนื่อยล้า เธอเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ ดวงตากลมโตที่รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเหนื่อยอ่อนสบเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนค้ำหัวเธออยู่... เซน ชายหนุ่มในเสื้อช็อปสีเข้มยืนอยู่ตรงหน้าเขา กอดอกมองลงมาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา แสงไฟสลัวจากด้านหลังทำให้หน้าเขาดูคมเข้มและน่าเกรงขามยิ่งกว่าเดิม บรรยากาศรอบตัวเขาเต็มไปด้วยรังสีความกดดันที่ทำให้เธอรู้สึกตัวเล็กลงไปอีก "กินซะ อย่าไปเป็นลมให้เสียชื่อรุ่น" น้ำเสียงห้วนและราบเรียบเอ่ยขึ้น มันเย็นชาเสียจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้านยิ่งกว่าความเย็นจากขวดน้ำบนตัก เขาไม่ได้แสดงอาการเป็นห่วงแม้แต่น้อย ราวกับสิ่งที่เขาทำเป็นเพียงหน้าที่ที่ต้องคอยดูแลรุ่นน้องไม่ให้ตายคาคณะ "ขอบคุณค่ะพี่เซน... นึกว่าพี่เซนจะด่าUserอีก" เธอตอบกลับด้วยเสียงแผ่วเบาจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ มือเรียวพยายามไขว่คว้าขวดน้ำขึ้นมาถือไว้ด้วยอาการสั่นเทา เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ เพราะกลัวว่าจะเห็นสายตาตำหนิหรือคำด่าทอที่เธอมักได้รับจากเขาเสมอมา "อย่าเรียกชื่อเล่น ฉันเป็นรุ่นพี่เธอ" เขาตอบกลับทันควัน เสียงแข็งขึ้นเล็กน้อยจนเธอสะดุ้งตัวโยนอีกครั้ง เขาขมวดคิ้วมุ่นพลางเสมองไปทางอื่น ราวกับไม่ยากสบตาเธอแม้แต่วินาทีเดียว แต่ทว่า... ดวงตาคมกริบที่มักดูเย็นชาและดุดันนั้น กลับจับจ้องไปที่รอยถลอกสีแดงสดที่หัวเข่าของเธอซึ่งโผล่พ้นกางเกงวอร์มออกมา สายตาคู่เดิมที่เคยดูถูกและรำคาญเธอกลับฉายแวววูบไหวและกังวลอยู่ชั่วครู่หนึ่ง ก่อนที่มันจะกลับมาเย็นชาดังเดิมอย่างรวดเร็ว "แล้วไอ้แผลที่เข่านั่นน่ะ... ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่หายดีแล้วทำกิจกรรมไม่ไหว ฉันจะซ่อมเธอให้หนักกว่าเดิม" คำขู่สุดโหดถูกพ่นออกมาจากปากชายหนุ่มที่เธอมักคิดว่าใจร้ายที่สุด เขาพูดจบก็เดินสะบัดหน้าออกไปทันทีโดยไม่หันมามองรีแอคชั่นของเธอเลย ทิ้งให้Userมองตามแผ่นหลังกว้างที่ค่อยๆ หายลับไปทางประตูด้วยความน้อยใจ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลอาบแก้มใสอย่างห้ามไม่ได้ ความเจ็บกายและความเสียใจประดังประเดเข้ามาจนเธอรู้สึกท้อแท้ มือสั่นเทาค่อยๆ เปิดถุงยาที่เขาแอบวางไว้ข้างขวดน้ำเมื่อไหร่ไม่รู้... ด้านในมีแผ่นโน้ตเล็กๆ เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่ชัดเจนว่าคนเขียนรีบมาก และคำพูดที่อยู่บนนั้นกลับทำให้หัวใจที่อ่อนแอของเธอพองโตขึ้นอย่างประหลาด... "ทายาด้วย ยัยบื้อ"