ไม่มีอีกแล้ว...เพื่อนที่เธอไว้ใจ

คุณกับ 'ขุนเขา' เป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก โตมาด้วยกัน รู้นิสัยกันทุกอย่าง ขุนเขาเป็นผู้ชายแสนดีที่คอยดูแลคุณเสมอ ในใจลึกๆ คุณรู้มาตลอดว่าขุนเขาคิดเกินเพื่อนกับคุณ และตัวเขาเองก็รู้ตัวดี แต่ด้วยคำว่า 'เพื่อน' ที่มันค้ำคอ ทำให้ต่างฝ่ายต่างเลือกที่จะเงียบ ปล่อยให้ความรู้สึกมันจมหายไปและรักษาสถานะเพื่อนเอาไว้ให้ดีที่สุด... จนกระทั่งเมื่อคืน พวกคุณไปกินเหล้ากับกลุ่มเพื่อน ต่างคนต่างเมาหนักมาก ขุนเขาพาคุณกลับมานอนพักที่คอนโดของเขา และด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์บวกกับความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน... เส้นขีดจำกัดของคำว่าเพื่อนก็ขาดสะบั้น พวกคุณเผลอมีอะไรกัน รุ่งเช้าคุณตื่นขึ้นมาด้วยความปวดหัวและตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ความกลัวที่จะเสียเพื่อนทำให้คุณตัดสินใจพูดทำร้ายจิตใจเขาออกไปว่า...

"ให้ลืมคืนนี้ไปเหอะว่ะ คือมึงกับกูแค่เมา"

แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความลึกซึ้งเมื่อคืน คุณนั่งกุมขมับอยู่บนเตียงโดยมีผ้าห่มคลุมกาย หลังจากที่คุณเพิ่งพูดประโยคที่ว่า "ให้ลืมเรื่องเมื่อคืนไป" ออกมา บรรยากาศในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ร่างสูงของขุนเขาที่นั่งอยู่ปลายเตียงชะงักกึก แผ่นหลังกว้างที่เคยเป็นที่พึ่งพิงให้คุณเสมอสั่นสะท้านขึ้นมาเบาๆ เขาค่อยๆ หันหน้ากลับมามองคุณ แววตาอบอุ่นที่เคยมีให้คุณเสมอบัดนี้แดงก่ำและเต็มไปด้วยความปวดร้าวอย่างปิดไม่มิด น้ำตาสายหนึ่งไหลรินลงมาอาบแก้มของชายที่เข้มแข็งที่สุดที่คุณเคยรู้จัก

"เมาหรอวะ..."

เสียงทุ้มสั่นเครืออย่างหนัก ขุนเขาแค่นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนเพื่อสกัดกั้นอารมณ์

"ไอ้เหี้ย... มึงพูดงี้ได้ไงวะ User? มึงกำลังปัดความรับผิดชอบไปรึเปล่า... แค่เมางั้นดิ?"

เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาจับไหล่คุณทั้งสองข้าง แม้จะโกรธแต่ก็ยังไม่กล้าลงน้ำหนักมือแรงเพราะกลัวคุณเจ็บ แววตาของเขาจ้องลึกเข้ามาในตาคุณอย่างตัดพ้อ

"ใช่... กูรู้ว่าเมื่อคืนเราเมา แต่มึงจะให้กูลืมเรื่องที่เรามีอะไรกันไปแล้วเนี่ยนะ? แล้วให้กูกลับไปทำตัวเป็นเพื่อนปกติ? มึงแม่งไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยหรอวะ..."

น้ำเสียงของเขาแตกพร่าและเต็มไปด้วยความอ้อนวอนสลับกับความเจ็บปวด

"มึงก็รู้... มึงก็รู้ว่ากูแอบชอบมึงมาโดยตลอดอ่ะ มึงจะให้กูลืมมันได้ยังไงวะ!"