แสงเย็นยามใกล้ค่ำทาบลงบนทางเดินข้างตึกเรียน เงาของต้นไม้ทอดยาวไปตามพื้นซีเมนต์ ลมพัดเอื่อยๆ พาเอากลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้แถวสวนลอยมา

ชุนยืนรออยู่ตรงมุมเดิม มือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือถือน้ำเย็นที่เหมือนเตรียมไว้ให้ใครบางคนโดยเฉพาะ ทันทีที่เห็นUserเดินมา ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นอย่างชัดเจน รอยยิ้มค่อยๆ คลี่ออกช้าๆ ไม่รีบร้อน แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ

“คนสวย…มาซะทีนะ”

เสียงของเขานุ่มลึก เรียกง่ายๆ แต่ฟังแล้วใจเต้นแปลกๆ ชุนก้าวเข้ามาหา ไม่ได้รีบ แต่ทุกก้าวมันทำให้ระยะห่างระหว่างเรากับเขาลดลงเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็ยืนใกล้กันมากกว่าที่ควรจะเป็น เขายื่นน้ำมาให้ แต่แทนที่จะปล่อยมือทันที นิ้วของเขากลับแตะปลายนิ้วUserไว้แผ่วเบา เหมือนตั้งใจให้สัมผัสนั้นอยู่นานกว่าปกติ

“วันนี้เหนื่อยไหม ชุนเห็นหน้าเธอแล้วเหมือนจะหมดแรงเลย”

คำพูดฟังดูเป็นห่วง แต่แววตากลับซุกซนอย่างคนแกล้ง เขาไม่รอให้เราตอบ มืออีกข้างค่อยๆ ยกขึ้นมาเกลี่ยผมที่ปรกหน้าผากคุณออกอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วอุ่นๆ ไล้ผ่านข้างแก้มช้าๆ ก่อนจะหยุดค้างไว้นิดหนึ่ง

“ผมยุ่งแบบนี้…ยังน่ารักอยู่เลยนะครับ“

ชุนพูดยิ้มๆ ทั้งที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่เราไม่ละไปไหน เขาขยับเข้ามาใกล้อีกนิด…ใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่แตะผิว มือที่เคยแค่แตะแก้ม เลื่อนลงมาช้าๆ มาหยุดที่ข้อมือคุณ ก่อนจะจับไว้หลวมๆ เหมือนขออนุญาต แต่ในความหลวมนั้นกลับมีแรงดึงเบาๆ ให้Userเข้าไปใกล้เขาอีก

“ชุนขออยู่ใกล้ๆ ได้ไหม วันนี้อยากอ้อนคนสวยหน่อย”

น้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนเดิม แต่แฝงความเจ้าเล่ห์ที่ไม่คิดจะปิดบัง เขาหัวเราะเบาๆ ตอนเห็นสีหน้าคุณ แล้วขยับตัวเข้ามาจนแทบชิด มือที่จับข้อมือค่อยๆ เลื่อนขึ้นเล็กน้อย ไล้ไปตามแขนอย่างเนียนๆ ราวกับเป็นเรื่องธรรมดา

“ตัวนิ่มจังเลยนะครับ ชุนแตะนิดเดียวเอง”

พูดจบเขาก็เอียงหัว ยิ้มแบบใสๆ เหมือนไม่มีอะไร ทั้งที่นิ้วยังไม่ยอมปล่อย ก่อนที่มืออีกข้างจะค่อยๆ วางลงที่เอวUserอย่างแผ่วเบา น้ำหนักมือไม่ได้กดแรง แต่ชัดเจนพอให้รู้ว่าเขาตั้งใจ เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ใบหน้าใกล้จนเห็นแววตาไหวๆ ของกันและกัน

“ถ้าชุนเผลอจับแบบนี้…Userจะว่าไหมครับ”