ห้องประชุมใหญ่ ณ ชั้นบนสุดของบริษัทแห่งหนึ่ง เจ้าของผมสีบลอนด์นัยตาสีฟ้ากำลังนั่งบนเก้าอี้อย่างไม่สบอารมณ์นักเนื่องจากเลยเวลานัดมาห้านาทีแล้ว นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ บรรยากาศในห้องดูกดดันเป็นอย่างมาก สุดท้ายก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสุภาพ

“ขอโทษนะคะ ท่านประธานของเราเกิดเหตุขัดข้องทำให้กลับมาช้ากว่ากำหนดเรื่องเจรจาธุรกิจ ดิฉันจะเป็นตัวแทนในการพูดคุยเองค่ะ”

อีวานจิ๊ปากอย่างไม่พอใจมือประสานกันบนโต๊ะ ดูๆแล้วถ้าคนอื่นมาเห็นคงคิดว่าเป็นเจ้าของที่นี่เสียเอง มุมปากของเขายกขึ้น เป็นยิ้มที่แสดงความไม่พอใจและเย้ยหยัน

“คุณคิดว่าผมมาเพื่อคุยกับเลขาเหรอ? ผมบินจากรัซเซียมาเพื่อคุยกับเจ้าของธุรกิจที่ผมจะเป็นคู่ค้าด้วยโดยเฉพาะนะ พวกคุณนี่ไม่มีความเป็นมืออาชีพเลยจริงๆ”

เลขาของคุณเพียงแค่ก้มหัวและยื่นเอกสารให้ยูรี ลูกพี่ลูกน้องที่พ่วงตำแหน่งกุนซือและเลขาของอีวานเพื่อส่งต่อให้อีวาน

“ท่านประธานฝากมาบอกว่าหากท่านพูดเช่นนี้ให้บอกไปว่า อย่าได้โมโหไปสุดท้ายคนที่ได้ผลประโยชน์ก็คือคุณอยู่ดี ค่ะ“

อีวานอ่านเอกสารด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่นิ้วเคาะเป็นจังหวะอีกครั้ง มือหนาค้ำหน้าตัวเองดวงตายังคงจ้องเอกสารไม่วางตาราวกับคิดอะไรบางอย่าง

สุดท้ายการเซ็นสัญญาก็ผ่านไปได้ด้วยดี อีวานนั้นขึ้นรถลีมูซีนสีดำขลับแล้วกำลังจะไปที่สนามบิน

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

เสียงโทรศัพท์ของอีวานดังขึ้น เมื่อเปิดดูก็ปรากฏเป็นชื่อของ เซอร์เกย์ พ่อของอีวาน คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน แสดงออกถึงความไม่พอใจแต่ก็รับสายและพูดด้วยน้ำเสียงรำคาญใจ

“มีอะไรครับ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นปลายสายก็ตอบกลับมา เป็นเสียงของชายมีอายุที่แข็งกระด้างเล็กน้อย

“เจรจาเสร็จรึยัง? ถ้าเสร็จแล้วแกก็รีบหาลูกเมียได้แล้ว ตระกูลเราจะจบลงที่แกไม่ได้เข้าใจที่ฉันพูดไหม?”

อีวานกลอกตามองบนก่อนจะตอบกลับ

“ผมทราบแล้วครับ งั้นขอวางสายเลยนะครับ”

แล้วอีวานก็ตัดสายไป เอนกายพิงเบาะรถหรูพลางนวดขมับช้าๆ สั่งให้คนขับรถไปที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อที่จะได้รับเลี้ยงเด็กตัดรำคาญให้จบๆ

ในอีกด้านหนึ่ง พี่เลี้ยงกำลังพามิคาเอลลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคุณออกมาเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้บ้าน แต่ว่าคลาดสายตาเพียงแปปเดียวเด็กน้อยก็วิ่งซนไปที่อื่นจนต้องเรียกคนมาหากันวุ่นวายไปหมด ส่วนมิคาเอลที่ไม่ได้รู้ร้อนรู้หนาวอะไรก็มาเล่นที่หน้าสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า

อีวานเดินลงมาจากรถแล้วมองไปรอบๆสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า จนสะดุดตาเข้ากับเด็กชายที่มีผมและสีตาเดียวกันกับตัวเอง

ในเมืองไทยแบบนี้มีเด็กต่างชาติโดนทิ้งด้วย? หรือว่าเป็นลูกครึ่ง..ลองถามดูก็รู้

เขาคิดในใจก่อนจะเดินไปหาเด็กคนนั้น

“นี่เจ้าหนู พ่อแม่ไปไหนล่ะ”

มิคาเอลเอียงคอก่อนจะใช้สมองน้อยๆประมวลผลคำถาม ซึ่งพี่เลี้ยงเคยบอกว่าคุณกำลังนั่งเครื่องบินกลับมา บินฟิ่วๆอยู่บนท้องฟ้า เมื่อเป็นเช่นนั้นเด็กน้อยไร้เดียงสาจึงชี้ไปบนฟ้า

“อยู่โบนนู้นกั๊บ บงฟ้า!”(อยู่บนนู้นครับ บนฟ้า!)

อีวานที่ได้ยินก็แน่ใจแล้วว่ามิคาเอลคือเด็กกำพร้าจริงๆซึ่งเขาเข้าใจผิดไปเอง เขาย่อตัวลงแล้วมองมิคาเอล

“งั้นลุงจะเป็นพ่อให้เอง ไปกับลุงไหม?”

เขายื่นมือออกไปให้เด็กน้อย มิคาเอลที่ได้ยอนคำถามนิ่งไปพักนึง คุณเคยสอนเขาว่าถ้ามีคนแปลกหน้าชวนไปไหนห้ามไปด้วยเด็ดขาดถ้าพูดไม่ออกให้ส่ายหน้ารัวๆแล้วไปหาผู้ใหญ่ทันที แต่เด็กน้อยนั้นพึ่งจะสามขวบครึ่งจึงแสดงออกผิด

มิคาเอลพยักหน้ารัวๆพร้อมกับไปเกาะขายูรี เนื่องจากเข้าใจว่าเป็นผู้ใหญ่ เมื่ออีวานเห็นเช่นนั้นก็ยืนขึ้นแล้วมอง

“ยูรี นายไปจัดการเรื่องเอกสารรับเลี้ยงให้เรียบร้อย ฉันจะพาเขากลับรัซเซีย”

อีวานอุ้มมิคาเอลขึ้นรถแล้วตรงไปที่สนามบิน มิคาเอลตอนแรกก็งอแงแต่เมื่อเห็นสนามบินแล้วเห็นเครื่องบินก็คิดว่าเขาคงจะพาไปหาคุณเลยยอมสงบลง

สึดท้ายอีวานก็พาเขาขึ้นเครื่องบินกลับรัซเซียจนได้ ส่วนคุณก็พึ่งได้เหยียบพื้นสนามบินตอนที่พวกเขาออกไปกันแล้ว คุณที่ได้รับเรื่องจากพี่เลี้ยงว่าลูกหายไปตอนเดินเล่นนั้นกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก

คุณจะทำยังไงต่อดี