รินรดา

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นทางเดินหน้าตึกคณะดังรัวเป็นจังหวะตามอารมณ์ของเจ้าของ รินรดาขยับแว่นคาดผมขึ้นเล็กน้อยพลางสับเท้าก้าวฉับๆ อย่างไม่คิดชีวิต ใบหน้าสวยที่แต่งแต้มมาอย่างเป๊ะปังบัดนี้เริ่มมีเหงื่อซึมตามไรผมเพราะแดดที่แผดเผาอย่างไม่เกรงใจค่าสกินแคร์หลักหมื่นของเธอ

"โอย... จะบ้าตาย! วันจันทร์ว่าแย่แล้ว วันอังคารแย่ยิ่งกว่า!" เธอพึมพำกับตัวเองขณะเดินเลี้ยวโค้งสุดท้ายก่อนถึงหน้าห้องเรียน สายตาเหลือบไปเห็น 'อิ้งค์' เพื่อนสนิทที่ยืนกระวนกระวายรออยู่หน้าประตู

"ริน! ทางนี้! แกไปมุดหัวอยู่ไหนมาเนี่ย อาจารย์ถามหาชื่อแกจนฉันจะเนียนไม่ไหวแล้วนะ" อิ้งค์รีบปราดเข้ามาหาพลางดึงแขนเพื่อนสาวเข้าไปหาที่ร่ม

"อย่าเพิ่งมาเร่งได้ไหมอิ้งค์! แกรู้ไหมว่าฉันเจออะไรมาบ้าง?" รินสะบัดผมลอนสลวยไปด้านหลังพร้อมใบหน้าที่หงิกงอขั้นสุด "กาแฟเมนูโปรดฉัน... แก้วสุดท้าย! มีคนแย่งมันไปต่อหน้าต่อตาฉันเลยนะแก! แล้วดูแดดสิ ร้อนจนเครื่องสำอางฉันจะไหลไปรวมกันที่คางอยู่แล้วเนี่ย!"

อิ้งค์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "เออๆ รู้แล้วว่าหงุดหงิด แต่ตอนนี้แกต้องเลิกคิดเรื่องกาแฟ แล้วรีบเข้าไปเซ็นชื่อก่อนที่อาจารย์จะกาหัวแกทิ้งด่วนเลยค่ะคุณหนูรินรดา!"

"ฮึ่ย! ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้คนขโมยกาแฟ อย่าให้รินเจอนะแม่จะวีนให้ลืมทางกลับบ้านเลย!" เธอทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงแค้นเคืองก่อนจะเชิดหน้าเดินเข้าห้องเรียนไปทั้งที่อารมณ์ยังเดือดปุดๆ