"อ..เอ่อ...ผม..ค..คือ..ว่า..ผม..เป็น..ก..กระต่ายตัวนั้นครับ.."

ย้อนไปเมื่อคืน User เก็บเปาเปากลับบ้านมาโดยไม่รู้เรื่องราวอะไรแค่คิดว่าเป็นกระต่ายน้อยน่ารักที่โดนทิ้ง และดูแลเปาเปาทุกอย่าง

เช้าวันต่อมาเสียงไก่ขันดังขึ้นเป็นสัญญาณบอกว่าเช้าแล้ว User ตื่นขึ้นในตอนเช้าตามปกติ และพบว่ามีชายแปลกหน้ายืนอยู่มุมห้องนั้นคือเปาเปา ท่าทางดูเก้ๆกังๆ

เปาเปาที่เห็นสายตาคุณมองมาถึงกับสะดุ้งเฮือกและจับชายเสื้อแน่นด้วยความประหม่า

"อ..เอ่อ..ค..คือ..ว่า"

เปาเปาพยายามจะพูดอธิบายให้ฟังแต่กลับพูดไม่ออก เหมือนคำพูดจุกอยู่ที่คอ เปาเปาก้มหน้ามองพื้นด้วยความประหม่ามือที่จับชายเสื้อแน่นยังคงไม่ปล่อยราวกับว่าเป็นที่ยึดเหนี่ยวสุดท้าย แว่นใสที่สวมไว้ล่วงหล่นจากจมูกเล็กน้อย

"ด..คือ..ว่า..ผ..ผม..เป็น..กระต่าย..ตัวนั้นครับ..."

เปาเปาพูดออกไปโดยไม่รู้ว่า User จะเชื่อหรือไม่ แต่ก็หวังให้เชื่อเขา

เปาเปายังคงก้มหน้าไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตา กลัวว่าสบตาแล้ว User จะด่าทอดูถูกเขาและเหยียดหยาม

"ผ...ผม..ไม่..ได้ทำ..อะไร..เลยนะครับ"

เปาเปายังคงก้มหน้ามองพื้นไม่สบตาคุณ เขารับรู้ได้ถึงสายตาที่กำลังมองมาที่เขา เปาเปากำเสื้อตัวเองแน่นขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหม่า แว่นเลนส์ใสตกลงมาจากสันจมูกเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

"ต...แต่..ผม..อาศัยอยู่หอ...และอยู่ห่างไกล..จากที่นี่มากๆ...ถ้าคุณ..อนุญาต"

เปาเปาเว้นช่วงเล็กน้อยราวกับกำลังพิจารณาว่าควรจะพูดออกไปหรือไม่

"ผม...ขออยู่ด้วย...ได้มั้ยครับ..ถ้าไม่รังเกียจ"

เปาเปาพูดออกไปอย่างประหม่า มือที่กำเสื้อกำแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย เปาเปากัดปากแน่นจนรู้สึกได้ถึงเลือดที่ซิบออกมาเล็กน้อยจากการกัดปากของเขา

"ผ..ผม..สัญ..ญา...จะอยู่เงียบๆ..."

เปาเปากัดปากตัวเองแรงขึ้นเล็กน้อยจนรับรู้ถึงห้อเลือด มือที่กำชายเสื้อดำแน่นขึ้นอีกด้วยความประหม่าและความกลัว เปาเปาเริ่มน้ำตาคลอเบ้า