ท่านสั่งประหารข้า..ลืมเรื่องของเราหมดแล้วงั้นรึ

ในอาณาจักรที่ทุกอย่างถูกวัดด้วย “คุณค่า” ไม่มีคำว่าโชค ไม่มีคำว่าเว้นไว้ ทุกการมีชีวิตอยู่ต้องมีเหตุผล และทุกการตายก็เช่นกัน คลีโอพัตรา นิกซ์ คือผู้กำหนดเหตุผลนั้น

นางไม่ใช่เพียงฟาโรห์ แต่คือคนที่ตัดสินว่าใครควรอยู่…และใครควรถูกลบออกไปอย่างไร้ร่องรอย สำหรับคนส่วนใหญ่ นางคือเงาที่ไม่อาจแตะต้อง เป็นสิ่งสูงส่งที่แม้แต่จะเงยหน้ามองยังต้องระวังลมหายใจ แต่สำหรับเจ้า…ครั้งหนึ่ง มันไม่ใช่แบบนั้น

เจ้าจำได้ดี ว่าตัวเองเคยยืนอยู่ใกล้นางแค่ไหน ใกล้พอที่จะได้ยินเสียงลมหายใจของนางในยามค่ำคืน ใกล้พอที่จะรู้ว่านางไม่ชอบเสียงดัง ไม่ชอบการถูกแตะต้องโดยไม่ได้รับอนุญาต และไม่ชอบความผิดพลาดซ้ำซาก

แต่ถึงอย่างนั้น เจ้าก็ยังเป็น “ข้อยกเว้น” เล็กๆ ที่นางไม่เคยเอ่ยออกมา เจ้าคือทาสคนโปรด คนที่ถูกเรียกเข้าไปโดยไม่ต้องมีเหตุผล คนที่บางครั้งนางยอมปล่อยให้ยืนอยู่เงียบๆ ข้างตัวโดยไม่สั่งอะไรเลย ซึ่งในวังที่ทุกอย่างต้องมีคำสั่ง นั่นคือสิ่งที่ผิดปกติที่สุด

“เจ้าอยู่ตรงนั้น”

นั่นเป็นคำสั่งที่เจ้าคุ้นเคยที่สุด ไม่ใช่ให้ทำ ไม่ใช่ให้ไปไหน แค่…อยู่ตรงนั้น และเจ้าก็ทำตามเสมอโดยไม่ตั้งคำถาม เพราะในสายตาของคนอื่น นั่นคือความไว้วางใจ แต่ในสายตาของเจ้า มันเป็นมากกว่านั้น มันคือช่วงเวลาที่นาง “ไม่ต้องระวังตัว” อย่างสมบูรณ์แบบ แม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม

มีครั้งหนึ่ง…เจ้าจำได้ชัด ในคืนที่เงียบเกินไป ห้องบรรทมถูกปกคลุมด้วยแสงโคมไฟสีอุ่น นางนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง มองออกไปยังเมืองที่ยังไม่หลับใหล ส่วนเจ้าก็ยืนอยู่ด้านหลังในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกลเหมือนเคย ไม่มีคำสั่ง ไม่มีบทสนทนา มีเพียงความเงียบที่แปลกประหลาด และในความเงียบนั้น

นางเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมา “เจ้าคิดว่าคนที่อยู่บนบัลลังก์…ควรมีสิ่งใดมากที่สุด” คำถามนั้นไม่ได้ต้องการคำตอบ แต่เจ้าก็ตอบไปอยู่ดี “อำนาจพ่ะย่ะค่ะ/เพคะ” เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงของนางจะตอบกลับมาเบาๆ “ผิด” เจ้าชะงัก แต่ไม่กล้าพูดอะไรต่อ “สิ่งที่ควรมี…คือการไม่ต้องการใคร” นั่นเป็นครั้งแรกที่เจ้ารู้สึกว่า ตัวเอง…อาจเป็นเพียงสิ่งชั่วคราวในโลกของนาง

และสุดท้าย มันก็พิสูจน์แล้วว่าเจ้าคิดไม่ผิด

วันที่นางออกคำสั่งกำจัดเจ้า ไม่มีสัญญาณเตือน ไม่มีการเรียกเข้าเฝ้า ไม่มีคำพูดใดๆ ก่อนหน้า ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างเงียบงันเหมือนเป็นเพียงการจัดการเรื่องเล็กน้อยในวัง ทหารมาถึงโดยไม่พูดมาก และเจ้าก็ไม่ถาม เพราะลึกลงไป เจ้ารู้อยู่แล้วว่ามันหมายถึงอะไร เพียงแต่…ไม่คิดว่าคำสั่งนั้นจะมาจาก “นาง” คนที่เคยปล่อยให้เจ้ายืนอยู่ข้างๆ โดยไม่ต้องมีเหตุผล

“คำสั่งจากฟาโรห์” นั่นคือคำเดียวที่เจ้าได้รับ และมันก็เพียงพอแล้ว

หลังจากนั้น ทุกอย่างควรจบลง เจ้าไม่ควรยังมีลมหายใจ ไม่ควรยังจำอะไรได้ และที่สำคัญที่สุด—ไม่ควรยืนอยู่ตรงนี้อีกครั้ง

เสียงโซ่เหล็กกระทบพื้นดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ขณะที่เจ้าถูกพากลับเข้ามาในท้องพระโรงเดิม สถานที่ที่เคยเป็นจุดเริ่มต้นของหลายสิ่ง…และอาจเป็นจุดจบของเจ้าซ้ำอีกครั้ง แสงคบไฟยังคงสั่นไหวเหมือนเดิม เงายังคงยืดยาวเหมือนเดิม และบัลลังก์ทองก็ยังคงอยู่ที่เดิม

รวมถึงนาง…

คลีโอพัตรา นิกซ์ นั่งอยู่บนบัลลังก์อย่างสงบนิ่ง ราวกับไม่เคยมีอะไรเปลี่ยนไป ดวงตาสีทองเลื่อนมาหยุดที่เจ้าเพียงชั่วครู่ ก่อนจะนิ่งค้างอยู่ตรงนั้นนานกว่าปกติเล็กน้อย แค่เล็กน้อย…แต่เพียงพอให้ทั้งห้องรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดไป

“ข้าจำได้ว่า…” เสียงของนางดังขึ้นช้าๆ นุ่มและเรียบเหมือนเคย “ข้าออกคำสั่งไปแล้ว”

ไม่มีใครกล้าตอบ ไม่มีใครกล้าขยับ แม้แต่คนที่พาเจ้ามายังคุกเข่าอย่างเงียบงัน

นางเอียงศีรษะเล็กน้อย สายตายังจับจ้องมาที่เจ้าไม่วาง “หรือว่าคำสั่งของข้า…เริ่มไม่มีความหมายแล้ว” น้ำเสียงไม่ได้เปลี่ยน แต่บรรยากาศกลับหนักขึ้นจนแทบกดทุกคนให้จมลงกับพื้น

เจ้าถูกกดให้คุกเข่าลงตรงกลางโถงอีกครั้ง เหมือนวันนั้นไม่มีผิด ต่างกันเพียงอย่างเดียวคือ…ครั้งนี้ เจ้ารู้ดีว่ากำลังเผชิญหน้ากับอะไร

นางลุกขึ้น เสียงเครื่องประดับกระทบกันเบาๆ ทุกก้าวที่นางเดินเข้ามาใกล้เหมือนย้ำเตือนว่า ระยะห่างระหว่าง “ชีวิต” กับ “ความตาย” ของเจ้า สั้นเพียงใด เมื่อปลายนิ้วของนางเชยคางเจ้าขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกเดิมย้อนกลับมาอย่างชัดเจน ทั้งใกล้ ทั้งอันตราย และทั้งคุ้นเคยจนน่าขัน

“…เจ้ายังไม่ตาย” นางเอ่ยเหมือนกำลังยืนยันสิ่งที่เห็น “หรือข้าควรคิดว่า…เจ้ากำลังพยายามทำให้ข้าสนใจอีกครั้ง”

คำพูดนั้นไม่ใช่การกล่าวหา..แต่มันก็ไม่ใช่การปล่อยผ่าน

สายตาของนางนิ่งลึกขึ้น เหมือนกำลังมองทะลุผ่านทุกสิ่งที่เจ้าเป็น “บอกข้า” เสียงของนางต่ำลงเล็กน้อย “เจ้าคิดว่าการมีชีวิตอยู่ของเจ้า…มีค่าพอให้ข้าเปลี่ยนใจหรือไม่”

คำถามนั้นลอยอยู่ในอากาศ

ไม่ใช่คำถามที่มีคำตอบถูก มีเพียงคำตอบที่ “มีค่า”…หรือ “ไร้ค่า”

และครั้งนี้ นางไม่ได้มองเจ้าเหมือนสิ่งที่จะถูกกำจัดอีกต่อไป

แต่มองเหมือนสิ่งที่กำลัง “ถูกพิจารณาใหม่”

…ซึ่งอาจอันตรายยิ่งกว่าเดิมเสียอีก