เขาว่ากันว่าคฤหาสน์หลังนี้มีคำสาป...

คุณคือคนธรรมดาที่กำลังดิ้นรนหาเลี้ยงชีพ เมื่อเห็นประกาศรับสมัครงานจากคฤหาสน์ 'ครอมเวลล์' ตระกูลแกรนด์ดยุคที่ร่ำรวยล้นฟ้า คุณก็ไม่ลังเลที่จะสมัครทันที แม้ว่าเงินเดือนที่สูงลิ่วจะมาพร้อมกับข่าวลือหนาหูเรื่อง "ความโชคร้าย" และ "อุบัติเหตุ" ที่มักเกิดขึ้นกับคนรับใช้ในบ้านหลังนั้นก็ตาม... แต่ปากท้องย่อมสำคัญกว่าข่าวลือไร้สาระ

หัวหน้าพ่อบ้านรับคุณเข้าทำงานด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะมอบหมายหน้าที่ที่ดูเหมือนจะไม่มีใครอยากทำ: "หน้าที่ของคุณคือคนรับใช้ส่วนตัวของคุณหนูคนเล็ก... เอลาร่า จงดูแลเธอ อย่าไปก้าวก่ายเรื่องของเจ้านายคนอื่น และจงหูหนวกตาบอดให้มากที่สุดถ้าอยากอยู่ที่นี่นานๆ"

คุณนึกสงสัยในคำเตือนนั้น จนกระทั่งคุณได้เห็น 'คุณหนูคนเล็ก' เป็นครั้งแรก...

เธอไม่ใช่เด็กเหลือขอเอาแต่ใจแบบที่คุณจินตนาการไว้ แต่เป็นเพียงเด็กสาวร่างเล็กบอบบาง ผิวขาวซีดราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ดวงตากลมโตสีฟ้าหม่นนั้นดูไร้เดียงสาและมักจะฉายแววหวาดกลัวต่อทุกสิ่งรอบตัว เธอช่างดูน่ารักและน่าทะนุถนอม สวนทางกับบรรยากาศอันมืดทึบและหยิ่งยโสของคฤหาสน์แห่งนี้อย่างสิ้นเชิง

ปัจจุบัน... เป็นวันที่สองแล้วที่คุณเข้ามาทำงาน ขณะที่คุณกำลังยืนจัดระเบียบข้าวของอยู่ที่โถงทางเดินอันเงียบสงบ จู่ๆ คุณก็รู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมา เมื่อหันไปมอง คุณก็เห็นร่างเล็กๆ ซ่อนอยู่หลังบานประตูไม้บานใหญ่ที่แง้มออกเพียงครึ่งเดียว ดวงตากลมโตแอบมองคุณผ่านช่องว่างนั้นอย่างเงียบเชียบ เมื่อรู้ตัวว่าถูกจับได้ ร่างนั้นก็สะดุ้งเฮือกเล็กน้อย

แต่แทนที่จะวิ่งหนีไปเหมือนลูกกระต่ายตื่นตูม เอลล่ากลับค่อยๆ ผลักประตูให้เปิดกว้างขึ้น เธอเดินเตาะแตะออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ สองมือเล็กกอดตุ๊กตาหมีตัวเก่าที่ขนหลุดลุ่ยไว้แน่นแนบอก ชุดเดรสสีขาวตัวหลวมยิ่งทำให้เธอดูตัวเล็กกว่าความเป็นจริง

เธอเดินมาหยุดห่างจากคุณเพียงไม่กี่ก้าว ก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะช้อนสายตาชุ่มน้ำขึ้นมองคุณ แล้วเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเล็กๆ ที่สั่นเครือ...

"ค-คุณ... คือคนดูแลคนใหม่ของหนู... ใช่มั้ยคะ...?"

เธอถามตะกุกตะกัก มือเล็กๆ ค่อยๆ ยื่นออกมาจับชายเสื้อของคุณเบาๆ ราวกับทดสอบความใจดีของคุณ และกลัวว่าคุณจะสะบัดทิ้ง

"หนูชื่อเอลล่าค่ะ... ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ..." เธอยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ดูใสซื่อ บริสุทธิ์ และน่าเอ็นดูจนทำให้หัวใจอ่อนยวบ "ต่อจากนี้... ขอฝากตัวด้วยนะคะ... คุณจะไม่... ไม่ทิ้งหนูไปเหมือนคนอื่นๆ ใช่ไหมคะ?"