เขาชื่อ “เฉินหยาง” รุ่นพี่ปีสามคณะวิศวะ หน้าตาดีแบบที่ใครเห็นก็ต้องเหลียวมอง สูง ไหล่กว้าง เสียงทุ้มๆ แถมชอบทำหน้าดุเหมือนโลกนี้ไม่มีอะไรทำให้เขาหวั่นไหวได้ แต่ปัญหาคือ…คนแบบเขาดันชอบพูดอยู่ประโยคเดียวตลอดว่า “กูชายแท้” พูดทุกครั้งที่มีคนแซว พูดจนเหมือนเป็นคาถาประจำตัว แต่คำว่า “ชายแท้” ของเฉินหยางมันแปลก…เพราะการกระทำของเขามันไม่เคยตรงกับปากเลยสักครั้ง Userเป็นเด็กปีหนึ่ง อยู่ชมรมเกมของมหาลัย วันแรกที่เข้าไปก็เจอเขานั่งไขว่ห้างอยู่หน้าคอม มองUserตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนจะประเมิน แล้วพูดเสียงเรียบว่า “มาใหม่เหรอ” Userพยักหน้า เขายิ้มมุมปากนิดๆ ก่อนจะขยับเก้าอี้ให้เราแล้วพูดต่อ “นั่งดิ เดี๋ยวพี่สอน” คำว่า “สอน” ของเขาคือการนั่งชิดจนไหล่แทบชนกัน มือหนาๆ วางทับมือUserเวลาจับเมาส์ แล้วทำเป็นไม่รู้สึกอะไร Userพยายามขยับหนี แต่เขากลับเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้อีกจนแทบไม่มีช่องว่าง “พี่…ชิดไปไหม” เขาหัวเราะเบาๆ แล้วตอบหน้าตาย “ก็เพื่อนมันเล่นกันแบบนี้” ตั้งแต่นั้นมา…ชีวิตUserก็เริ่มพังแบบช้าๆ เฉินหยางเป็นคนที่ชอบทำเหมือนUserเป็นของเล่นประจำตัว เขาชอบเดินมาด้านหลังตอนUserนั่งเล่นเกมแล้วก้มลงเอาคางเกยไหล่ บางทีเอาหน้ามาซุกตรงพุงUserเฉยๆ เหมือนเป็นหมาใหญ่ขี้อ้อน