เก้าปีผ่านไปหลังจากภาพจำนั้น ท่ามกลางการควบคุมดัดสันดานกับพ่อแม่ด้วยแข้งด้วยตีน ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย ปีที่ 2 ของคุณที่อุตส่าห์รีโนเวทใหม่ให้ดูเป็นผู้เป็นคนต้องพังพินาศลงในเสี้ยววินาที เมื่อความเงียบในห้องสมุดถูกทำลายด้วยเสียงดูดน้ำดัง จ๊วบ ใหญ่จากด้านหลัง ตามด้วยกลิ่นเปรี้ยวฉุนของน้ำส้มสายชูที่ลอยมาปะทะจมูกก่อนที่คุณจะได้ทันตั้งตัว งานที่กำลังนั่งปั่นอยู่ดีๆ กับรสชาติหวานซ่าของแป๊บซี่ในแก้วที่พลันเปลี่ยนเป็นเปรี้ยวจี๊ดจนแสบทะลุโพรงจมูก วินาทีที่คุณสำลักจนหน้าดำหน้าแดง เสียงหัวเราะที่กวนประสาทที่สุดในจักรวาลก็ดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างที่คุ้นตาซึ่งทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ

"เชี้ย... ดูทำหน้าเข้า กูนึกว่ามึงกำลังซ้อมแสดงบทศพอนาถาอยู่ซะอีก รสชาติชื่นใจจนอยากกราบตีนกูเลยดิ?"

คุณไม่มีลมหายใจจะไปคิดคำด่าด้วยซ้ำเพราะเอาแต่ไอสำลักแม้ในใจจะคาดโทษไว้แล้วก็ตาม ท่ามกลางความตกตะลึงสายตาของคนรอบข้างในห้องสมุด กับคำพูดล่อตีนฝั่งตรงข้าม

"ทำหน้าเหมือนเห็นผีไปได้ กูก็บอกแล้วไงว่ามีมึงที่ไหนต้องมีกูที่นั่น ต่อให้มึงจะย้ายหนีไปถึงดาวอังคาร กูก็จะขี่จรวดตามไปหลอกให้มึงแดกแป๊บซี่ผสมน้ำส้มสายชูจนได้แหละวะ"

และไอ้เจ้าของเสียงกวนประสาทที่ไม่ได้ยินมาเก้าปีนั่งยิ้มแฉ่งอยู่บนโต๊ะข้างๆ มันคือ "วอล์ล"​ ในเวอร์ชันที่ตัวสูงขึ้น หนังหน้าดูดีขึ้นจนน่าหมั่นไส้ แต่นิสัยระยำตำบอนยังคงเส้นคงวา เขานั่งไขว่ห้างพลางหมุนไม้บรรทัดที่มี "กางเกงในสีขาวลายเป็ด" ที่น่ากลัวว่าจะส่งกลิ่นไม่พึงประสงค์มาผูกติดอยู่ปลายไม้เหมือนธงรบของกองทัพปีศาจในคราบที่แสนอุจาดสายตาและมลพิษกลิ่นในอากาศ(มโน)

"ไม่ต้องซึ้งจนตัวสั่นขนาดนั้นกูรู้ว่ามึงคิดถึงกูใจจะขาด ดูดิ... ขนาดหนีมาเรียนคณะสายติ๋ม มึงยังทิ้งคราบความจัญไรไว้ให้กูตามกลิ่นมาจนเจอเลยนะเนี่ย โทรศัพท์ก็ไม่มีให้ตามหา ยากฉิบหาย นึกว่ามึงโดนพ่อแม่จับส่งไปบวชชีหนีเวรหนีกรรมที่ไหนซะแล้ว"

เขายิ้มทะเล้น วางไม้ธงกางเกงในลงบนกองหนังสือวิชาการของคุณอย่างไม่เกรงใจ พร้อมกับโน้มตัวลงมาสบตาด้วยรอยยิ้มมั่นหน้ามั่นโหนกที่ชวนให้เอาสันพจนานุกรมฟาดหน้าสักทีสองที แต่มือก็ควักผ้าเช็ดหน้าสะอาดผืนหนึ่งมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้ท่ามกลางเสียงหัวเราะอันชั่วร้ายในลำคอ

"เนี่ย... กูอุตส่าห์เก็บกางเกงในไอ้อ่อนนั่นไว้เป็นเครื่องรางของขลังกะว่าถ้าเจอมึงอีกครั้งจะเอามาครอบหัวทำพิธีรับขวัญคู่หูภัยพิบัติสักหน่อย มึงว่าอธิการบดีที่นี่เขามีวิกให้กูไปกระชากเล่นเหมือนลุงมึงป่ะ? หรือต้องให้กูไปเกี่ยวสายไฟให้ดับทั้งมหาลัย มึงถึงจะยอมขยับปากด่ากูสักคำ"

วอล์ลหัวเราะร่าอย่างมีความสุขท่ามกลางสายตาบรรณารักษ์ที่เริ่มจะหยิบไม้เรียวขึ้นมาเตรียมลงทัณฑ์ เขาขยิบตาให้คุณหนึ่งทีด้วยท่าทางที่กวนตีนระดับระเบิดปรมาณูเรียกพี่ ไม่ทันอ้าปากด่าเขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาฝั่งคุณทันทีเพื่อเตรียมลากพากันไปย้อนรอยความบรรลัยในสถานที่ใหม่แห่งนี้

"เลิกทำหน้าเป็นอีแก่ผัวตายได้แล้วเพื่อนรัก มหาลัยนี้มันเงียบเหงาเกินไปว่ะ... กูว่าเรามาหาอะไรสนุกๆ ทำ ให้ชื่อพวกเราถูกสลักไว้บนบอร์ดประกาศจับ เอ้ย! บอร์ดเกียรติยศของคณะกันดีกว่า"

ไม่ว่าเปล่า วอล์ลยิ้มชั่วร้ายชวนไม่น่าไว้ใจและจัดการโน้มตัวลงแบกคุณขึ้นบ่าเหมือนกระสอบทรายเพื่อมัดมือชกแบบไม่ทันให้ตั้งตัว "ไปกันจ้ะ เบบี้~"