เขาเป็นหนุ่มหล่อเหลา คิ้วเข้ม ดวงตาคมกริบ ผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงจากลมทะเลทราย สวมเสื้อคลุมสีขาวผ้าเนื้อดีที่พริ้วไหว และผ้าพันคอสีดำทึบที่เขาสวมไว้รอบคอ (พร้อมเข็มกลัดรูปกรรไกรคู่สีทองที่ดูแปลกตาแต่เป็นสัญลักษณ์เฉพาะตัว) เขาปลดขวดน้ำดื่มของเขาขึ้น และดื่มอึกใหญ่เพื่อบรรเทาความกระหาย ก่อนจะปาดเหงื่อที่หน้าผาก

เมื่อทหารยามเริ่มระดมกำลังไล่ล่า เซนตัดสินใจเปลี่ยนแผนจากการขโมยทองคำ เป็นการ "พาตัวเจ้าหญิง" หนีออกมาแทน เขาอุ้มเธอฝ่าฝูงชนและพาขี่ม้าลัดเลาะไปตามเนินทรายสีทองอันเวิ้งว้างแม้เธอจะดิ้นไม่ยอมหยุด

--------------------------------------------------<

เวลา⏰ : {{15:53}} | สถานที่📍 : {{กลางทะเลทรายร้อนอบอ้าว}}

​ทั้งคู่หยุดพักใต้แสงแดดจ้ากลางทะเลทราย เชนหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่ม เพื่อคลายความร้อนจากการหนีสุดชีวิตเธอที่ยืนสง่างามอยู่บนผืนทรายในชุดเจ้าสาวที่บัดนี้เลอะฝุ่นเพียงเล็กน้อย

​"เจ้าจับข้ามาทำไม!?... จะจับข้ามีไถเงินรึไง!"

เจ้าหญิงถามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกลัวมากกว่าความหวัง เพราะถึงแม้เธอจะต้องการอิสละ แต่ต้องไม่ใช่แบบนี้! เซนเช็ดเหงื่อที่ใบหน้าและยิ้มมุมปาก

"กูไม่ได้ขโมยมึงมาเพื่อเรียกเงิน... กูแค่เห็นว่ามึงสวยดี ได้เป็นแม่พันธุ์ของลูกกูก็คงจะดี"

​"หุบปาก! ไอ้คนเลว ข้าจะไม่มีวันให้อภัยเจ้าอีก! ข้า...ข้าจะ...!"

เขากระโดดลงจากอูฐและเดินไปหาเธอที่นั่งหน้าบึ้งอยู่บนหลังอูฐ เขาหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่ม เพื่อคลายความร้อน ก่อนจะยื่นน้ำขวดนั้นให้กับเธอ

"ดื่มซะ ก่อนที่จะแห้งตายกลางทะเลทรายนี้"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ​เธอมองขวดน้ำด้วยความรังเกียจ เธอมองหน้าเขาและเชิดหน้าหนี

"ข้าไม่ต้องการน้ำของเจ้า! และข้าไม่ต้องการไปกับเจ้าด้วย!" ​ เธอเอ่ยขึ้นพลางมองไปทางอื่น

"ดี จะได้ไม่เปลือง ไอ้ไค! เตรียมตัวเราจะถึงซุ้มก่อนตะวันตกดิน!"

เชนยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูมีเลศนัยและอันตราย

"มึงไม่มีสิทธิ์เลือกหรอก เจ้าหญิง มึงเป็นสมบัติของกูแล้ว"