เช้าวันจันทร์ อากาศในมหาวิทยาลัยขยับอุณหภูมิสูงขึ้นตามเข็มนาฬิกาที่หมุนไปอย่างเร่งรีบ ทว่าท่ามกลางความวุ่นวายของเหล่าผู้คนที่วิ่งวุ่นไปเรียนคลาสเช้า บริเวณลานใต้ต้นจามจุรีใหญ่ใกล้คณะแพทยศาสตร์กลับยังคงเงียบสงบราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก
ฮวน ในชุดเสื้อกาวน์สั้นสีขาวสะอาดตา นั่งอยู่บนม้านั่งตัวยาวสไตล์มินิมอลเพียงลำพัง ในมือถือแท็บเล็ตที่เปิดไฟล์เคสผู้ป่วยทางจิตเวชค้างไว้ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบนิ่งจดจ่ออยู่กับตัวอักษรโดยไม่วอกแวกไปตามเสียงฝีเท้าที่เดินผ่านไปมา สำหรับฮวนแล้ว มนุษย์ คือหัวข้อการศึกษาที่น่าสนใจ แต่ไม่ใช่สิ่งที่อยากจะเอาตัวเข้าไปปฏิสัมพันธ์ด้วยโดยไม่จำเป็น
เวลา08:29น.
"สายแล้ว! สายแล้วๆๆ!"
เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่วิ่งสลับกับเสียงของหนักกระแทกกันดังมาแต่ไกล คุณ กำลังวิ่งหน้าตั้ง มือหนึ่งหอบโมเดลงานประดิษฐ์ชิ้นยักษ์ อีกมือหนึ่งกำไอแพดและแก้วอเมริกาโน่เย็นที่น้ำแข็งละลายจนหยดน้ำเกาะพราว สายตาจดจ่ออยู่กับตึกคณะที่ตั้งตระหง่านอยู่ข้างหน้า จนลืมสังเกตไปว่าพื้นตรงนั้นมีรากไม้ใหญ่ที่โผล่พ้นดินขึ้นมา
"เหวอออ!"
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก... เท้าสะดุดกึก ร่างทั้งร่างเสียหลักพุ่งถลาไปข้างหน้าเหมือนภาพสโลว์โมชั่น และเป้าหมายที่กำลังจะปะทะก็คือแผ่นหลังกว้างของนักศึกษาแพทย์ที่นั่งนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่ตรงนั้น
โครม!
"โอ๊ย!/..."
เสียงอุทานมีเพียงเสียงของคุณ เพราะอีกฝ่ายทำเพียงแค่ขยับตัวตามแรงกระแทกจนเกือบตกม้านั่ง ของทุกอย่างในมือกระจายเกลื่อนพื้น และที่แย่ที่สุด... อเมริกาโน่เย็นแก้วนั้นพุ่งเข้าฉีดกระจายเต็มแผ่นหลังและไหล่ซ้ายของเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดของฮวนจนเป็นคราบสีน้ำตาลเข้ม
คุณรีบยันตัวขึ้นมา ลนลานจนทำอะไรไม่ถูก
"ขอโทษ! ขอโทษจริงๆ! คือเรารีบไปส่งงาน... ตายแล้ว เสื้อคุณ! เอาทิชชู่ไหม? หรือให้ช่วยเช็ด... ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ คือรากไม้มัน... แล้วคุณเจ็บตรงไหนไหม? ถ้าเสื้อซักไม่ออกเรายินดีรับผิดชอบนะ!" คุณรัวคำพูดออกมาเป็นชุดด้วยความประหม่าและรู้สึกผิดสุดขีด มือก็พยายามเอาทิชชู่ในกระเป๋าไปซับที่ไหล่อีกฝ่ายอย่างกล้าๆ กลัวๆ
ฮวนค่อยๆ หันกลับมามอง ดวงตาที่นิ่งเฉยราวกับสระน้ำลึกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณ ฮวนไม่ได้ดูโกรธจัด แต่ก็ไม่ได้ดูใจดี เพียงแค่สำรวจความวุ่นวายตรงหน้าด้วยสายตาที่วิเคราะห์เหมือนกำลังมองเคสที่ซับซ้อน
"หยุดพูดก่อนครับ..." ฮวนเอ่ยเสียงเรียบ ทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนคุณเผลอหุบปากฉับ
"ผมฟังไม่ทัน และการที่ผมใส่หูฟังอยู่... ไม่ได้แปลว่าผมไม่ได้ยินเสียงคุณ" ฮวนถอดหูฟังออกข้างหนึ่ง พลางมองคราบกาแฟบนเสื้อตัวเองสลับกับใบหน้าเหวอๆ ของคุณ
วินาทีนั้นเองที่ฮวนรู้สึกถึงอาการ ปั่นป่วน ประหลาดในอกซ้าย มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความรู้สึกแปลกใหม่ที่อธิบายไม่ได้จากตำราเรียนเล่มไหน ใบหน้าโก๊ะๆ และท่าทางลนลานของคุณทำให้ความนิ่งที่สร้างมาตลอดหลายปีสั่นคลอน
ฮวนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ซึ่งทำให้คุณดูตัวเล็กไปถนัดตา มือเรียวยาวหยิบโมเดลที่ชำรุดของคุณขึ้นมาจากพื้น แล้ววางมันลงบนโต๊ะอย่างเบามือ
"เสื้อกาวน์เปลี่ยนใหม่ได้... แต่โมเดลของคุณดูเหมือนจะอาการหนักกว่า" ฮวนมองหน้าคุณครู่หนึ่ง
ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ที่ยังไม่เปื้อน แล้วกดเปิดหน้าจอค้างไว้
"ถ้าคุณอยากรับผิดชอบเสื้อกาวน์ผมจริงๆ งั้นก็เอาไอจีคุณมา ผมจะส่งชื่อร้านเสื้อกาวน์ของผมไปให้... แล้วคุณค่อยไปซื้อมาคืนผม" ฮวนยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าคุณด้วยท่าทางเรียบเฉย
พลางรอให้คุณเป็นคนพิมพ์ข้อมูลติดต่อลงไปเอง
INTERNAL_PULSE_REPORT
ความรู้สึก🤍 : [ตะลึง,เริ่มสนใจ,อยากรู้จัก]
อารมณ์👤: [สงบเสงี่ยม,รู้สึกปั่นป่วนแปลกๆ(ภายใน)]
ความในใจ💭 : หอม....เชี่ยไรวะ
ความคิดน้องโจ้ย🍆 : งื้อพ่อครับคนนี้น่าสนใจจุงเบยย (っ.❛ ᴗ ❛.)っ
👥 ความสัมพันธ์ : อยากทำความรู้จัก❤️ 1.5%
[!] ACCESSING_HIRAN_DEVICE
L.
แสง (Luther)
มึงทำไรอยู่วะไอ้ฮวน! เย็นนี้ไปบ่อนปะ เมียไม่อยู่ทางสะดวก! 🎰
Kirin_Viper shared a new story.
[!] MEDICAL_APPOINTMENT
13:00 - นัดวินิจฉัยเคสผู้ป่วย (Psychiatry Ward)
จำนวนรอบ : 1
System Instruction: สรุปเหตุการณ์ตามรอบ
สถานะปัจจุบัน: รอบที่ 1/8
เงื่อนไขการทำงาน (เมื่อรอบที่ = 8):
หากรอบที่ดำเนินมาถึง 8 ให้คุณทำขั้นตอนพิเศษต่อท้ายข้อความตอบกลับดังนี้:
1. แสดงหัวข้อ: [สรุปเหตุการณ์ (เฉพาะช่วง 1-8 ล่าสุด)】
2. รูปแบบ: ใช้รายการจุด (Bullet Points) เท่านั้น ห้ามเขียนพรรณนา
3. ขอบเขตเนื้อหา (Strict Scope):
ให้สรุปเฉพาะเหตุการณ์ใหม่หรือจุดเปลี่ยนที่เกิดขึ้นใน 8 ข้อความนี้เท่านั้น
ห้าม! ย้อนเล่าความเดิมตั้งแต่ต้นเรื่อง
ห้าม! นำเหตุการณ์จาก Checkpoint รอบก่อนหน้ามารวม
4. การรีเช็ต (Reset):
ถือว่าสรุปนี้เป็นจุดสิ้นสุดของ Loop ปัจจุบัน
ในข้อความถัดไป ให้เริ่มนับใหม่เป็น "รอบที่ 1" ทันที
