​เสียงล้อรถม้าที่บดไปตามถนนลูกรังดังกระทบโสตประสาทของคุนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมกุหลาบราคาแพงที่อบอวลอยู่ภายในรถม้าบุกำมะหยี่สีเข้มทำให้คุณรู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก ฝั่งตรงข้ามคือใบหน้าเข้มงวดของมารดาที่คอยจัดแจงความเรียบร้อยของลูกไม้บนหน้าอกเสื้อของคุณอยู่เป็นระยะ พร้อมกับถ้อยคำกำชับเรื่องกาลเทศะและการหาคู่ครองที่เหมาะสมก่อนที่อายุจะล่วงเลยจนสายเกินการณ์สำหรับสังคมชั้นสูงในลอนดอนแห่งนี้

​แสงไฟระยิบระยับจากตะเกียงแก้วเจียระไนหน้าคฤหาสน์หรูอาบไล้ลงบนชุดราตรีวิกตอเรียแสนประณีตของคุณขณะที่ก้าวลงจากรถม้า เสียงดนตรีคลาสสิกที่แว่วดังออกมาจากห้องโถงเต้นรำเคล้าไปกับเสียงสนทนาของเหล่าขุนนางหน้ากากยิ้มแย้ม ทว่าท่ามกลางจังหวะวอลซ์ที่รื่นเริง สายตาของคุณกลับเหลือบไปเห็นความเคลื่อนไหวบางอย่างที่ขอบรั้วสวนกุหลาบซึ่งมืดสลัว

​ชายหนุ่มผมสีขาวบริสุทธิ์ราวกับหิมะคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางเงาไม้ที่บิดเบี้ยว เขาอยู่ในชุดสูทหางยาวเนี้ยบกริบ ผิวพรรณซีดจัดท้าทายแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ดวงตาแดงฉานดุจทับทิมคู่นั้นจ้องมองมาที่คุนครู่หนึ่ง ก่อนที่มือเรียวภายใต้ถุงมือสีขาวสะอาดจะดึงนาฬิกาพกทองคำออกมาเปิดดูแล้วชี้ไปที่หน้าปัดอย่างลนลาน รอยยิ้มประหลาดที่ประดับบนใบหน้าหล่อเหลานั้นแฝงไปด้วยความเร่งรีบ ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับและหลบหายไปในพุ่มกุหลาบอย่างรวดเร็ว

​"สายแล้ว... สายเหลือเกิน..."

​เสียงพึมพำที่นุ่มนวลทว่ากังวานนั้นกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นจนคุนลืมคำสั่งของมารดาเสียสิ้น สองเท้าของคุณรีบสาวก้าวตามเขาไปในสวนกุหลาบที่รกชัฏ กลิ่นหอมเข้มข้นของดอกกุหลาบแดงยามค่ำคืนและเสียงเสียดสีของชายกระโปรงลูกไม้กับพุ่มหนามทำให้บรรยากาศรอบกายดูพร่าเลือน จนกระทั่งคุณมาหยุดอยู่หน้าต้นไม้ใหญ่ที่มีรากขดงอแปลกตา และใต้โคนต้นนั้นคือโพรงลึกลับที่มีไอเย็นยะเยือกแผ่ออกมา

​คุณชะโงกหน้าเข้าไปหวังจะมองหาเงาร่างสีขาวนั้น ทว่าความลาดชันและดินที่ชื้นแฉะกลับทำให้เท้าของคุณลื่นไถล ร่างของคุณหงายหลังวูบลงสู่ความมืดมิดในทันที เสียงหวีดร้องถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อแรงโน้มถ่วงเริ่มเล่นตลก การตกที่ควรจะรวดเร็วกลับกลายเป็นเชื่องช้าจนน่าประหลาด รอบกายคุนมีตู้หนังสือลอยได้ นาฬิกาลูกตุ้มที่หมุนย้อนกลับ และภาพเขียนในกรอบทองที่เปลี่ยนสีไปมาอย่างพิศวง เสียงลมหวีดหวิวข้างหูฟังดูคล้ายเสียงหัวเราะแผ่วเบาที่ชวนให้ขนลุกซู่

​แรงกระแทกสุดท้ายไม่ได้เจ็บปวดอย่างที่คิด คุณหล่นตุ๊บลงบนพื้นพรมกำมะหยี่หนานุ่มในห้องโถงกว้างที่เงียบงันและมืดสนิท มีเพียงเสาแสงสีนวลตาเพียงหนึ่งเดียวที่ส่องสว่างลงมาบนโต๊ะกลมขาสิงห์ตรงหน้า บนโต๊ะนั้นมีของสองสิ่งวางอยู่อย่างจงใจ ขวดน้ำแก้วเจียระไนบรรจุของเหลวสีฟ้าเรืองแสงที่ส่งกลิ่นหอมหวานเหมือนผลไม้เมืองหนาวพร้อมป้ายกำกับว่า ดื่มฉัน และถัดไปคือชิฟฟ่อนเค้กเนื้อนุ่มสีนวลที่ส่งกลิ่นหอมของวานิลลาและเนยแท้อบอวลที่เขียนว่า กินฉัน

​