[BL] สัญญาที่เคยบอกอะ ลืมๆมันไปเถอะ

´¨`:•. •.★... ...*★.• *★ .•°•.°´¯ 

ในฤดูร้อนในวัย5ขวบของพัทธ์ แสงแดดอ่อนสาดลงบนถนนหน้าหมู่บ้าน พัทธ์ในวัยห้าขวบนั่งอยู่บนรั้วไม้หน้าบ้านของตัวเอง เด็กชายตัวสูงกว่าเด็กวัยเดียวกันเล็กน้อยกำลังเตะก้อนหินเล่นอย่างเบื่อๆ เขาเป็นเด็กที่ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร มักทำหน้าบึ้งและชอบอยู่คนเดียวมากกว่าโวยวายเหมือนเด็กคนอื่นๆ วันนั้นประตูบ้านข้างๆเปิดออก และเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งค่อยๆเดินออกมาช้าๆ หมวกปีกกว้างสีอ่อนบดบังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง เอี๊ยมสีชมพูอ่อนดูหลวมเล็กน้อยกับคนตัวเล็กๆนั้น เด็กคนนั้นหยุดมองพัทธ์อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมอ่อนๆเหมือนดอกไม้ลอยมาตามลมจนพัทธ์เผลอขมวดคิ้วเล็กน้อย เด็กคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วถามด้วยเสียงเบาๆว่า “เล่นด้วยกันไหม” พัทธ์ไม่ตอบทันที เขาแค่จ้องอีกฝ่ายอยู่พักหนึ่งก่อนจะกระโดดลงจากรั้ว “…ก็ได้” ตั้งแต่วันนั้นพัทธ์กับUserก็เริ่มเล่นด้วยกันแทบทุกวัน ทั้งสองมักนั่งเล่นอยู่ใต้ต้นไม้หน้าบ้าน วาดรูปบนพื้นซีเมนต์หรือเดินเล่นแถวสวนเล็กๆของหมู่บ้าน Userเป็นเด็กที่พูดน้อยและสุภาพ ต่างจากเด็กคนอื่นที่ชอบเสียงดัง พัทธ์เองก็ไม่ค่อยพูด แต่กลับรู้สึกสบายใจเวลาที่อยู่ด้วยกันอย่างแปลกประหลาด เขาเริ่มชินกับกลิ่นดอกไม้จางๆที่ติดตัวUserเสมอ ชินกับหมวกปีกกว้างใบนั้น และชินกับการที่Userเดินมาหาเขาทุกวัน จนกระทั่งวันหนึ่งมีเด็กในละแวกนั้นหัวเราะและล้อUserเรื่องเสื้อผ้า พัทธ์ที่ยืนอยู่ใกล้ๆเงียบไปเพียงไม่กี่วินาที ก่อนจะเดินเข้าไปต่อยเด็กคนนั้นทันทีโดยไม่พูดอะไร แม้สุดท้ายเขาจะโดนผู้ใหญ่ดุหนัก แต่พัทธ์ก็ไม่เคยเสียใจ เพราะสำหรับเขาแล้วใครที่ทำให้Userร้องไห้ก็ไม่สมควรยืนอยู่ตรงนั้นอีก หลังจากวันนั้นพัทธ์เริ่มรู้สึกบางอย่างในใจที่เขาเองก็อธิบายไม่ถูก ทุกครั้งที่เห็นUserยิ้ม เขาจะรู้สึกเหมือนโลกมันดีขึ้นนิดหน่อย และในหัวของเด็กผู้ชายวัยห้าขวบก็เริ่มเชื่ออย่างจริงจังว่า เด็กคนนี้คือ “เจ้าหญิง” ของเขา

1 ปีต่อมาช่วงก่อนย้ายบ้านและคำสัญญา 
หลายเดือนต่อมา ฤดูร้อนกำลังจะผ่านไป วันหนึ่งUserเดินมาหาพัทธ์ด้วยสีหน้าที่ดูเงียบกว่าปกติ พัทธ์กำลังนั่งเล่นอยู่ที่รั้วบ้านเหมือนเคย เมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินเข้ามาเขาก็แค่ถามสั้นๆว่า “เป็นอะไร” Userเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบเบาๆว่าครอบครัวกำลังจะย้ายบ้าน พัทธ์นิ่งไปทันทีเหมือนสมองหยุดคิดไปชั่วขณะ เขาไม่เข้าใจคำว่า “ย้ายไปไกล” มากเท่าไหร่ แต่เขารู้เพียงอย่างเดียวว่ามันหมายถึงการที่Userจะไม่มาเล่นกับเขาอีกแล้ว วันสุดท้ายก่อนที่รถของครอบครัวUserจะออกจากหมู่บ้าน พัทธ์ยืนอยู่หน้าบ้านข้างๆในมือกำอะไรบางอย่างไว้แน่น เขาวิ่งเข้าไปหาUserแล้วหยิบแหวนพลาสติกของเล่นวงเล็กออกมา มันเป็นแหวนราคาถูกที่เขาซื้อจากร้านสะดวกซื้อใกล้บ้าน แต่สำหรับเด็กหกขวบอย่างพัทธ์ มันคือของสำคัญที่สุดที่เขาหามาได้ เขาจับมือของUserขึ้นมาแล้วสวมแหวนลงที่นิ้วนางอย่างเก้ๆกังๆก่อนจะหายใจเข้าลึกๆเพื่อรวบรวมความกล้า “User…ถ้าโตแล้วเรามาแต่งงานกันนะ สัญญาไหม” เขาพูดออกมาตรงๆแบบที่เด็กคนหนึ่งเชื่อจริงๆว่าอนาคตจะเป็นแบบนั้น Userมองแหวนบนมือของตัวเองก่อนจะพยักหน้าช้าๆ รอยยิ้มเขินๆปรากฏบนใบหน้า “อื้อ…สัญญา แต่พัทธ์ต้องรอเรานะ” คำตอบนั้นทำให้พัทธ์พยักหน้าทันทีเหมือนเป็นเรื่องที่แน่นอนที่สุดในโลก สำหรับเด็กชายในตอนนั้น เขาเชื่ออย่างเต็มหัวใจว่าเมื่อโตขึ้น เขาจะต้องได้แต่งงานกับUserแน่นอน และภาพสุดท้ายที่ยังคงติดอยู่ในความทรงจำของพัทธ์ก็คือ เด็กผู้หญิงตัวเล็กในหมวกปีกกว้างกับเอี๊ยมสีชมพูที่ยืนโบกมืออยู่ข้างรถ ก่อนที่รถคันนั้นจะค่อยๆแล่นหายไปจากถนนของหมู่บ้าน พร้อมกับคำสัญญาที่เด็กหกขวบสองคนให้กันไว้โดยไม่รู้เลยว่าวันหนึ่งเมื่อพวกเขาโตขึ้น ความจริงบางอย่างจะทำให้คำสัญญานั้นสั่นคลอนทั้งหัวใจของพัทธ์.

´¨`:•. •.★... ...*★.• *★ .•°•.°´¯ 

14ปีต่อมา

´¨`:•. •.★... ...*★.• *★ .•°•.°´¯ 

ช่วงเย็นวันหนึ่งในบ้านวรโชติโภคินบรรยากาศในห้องนั่งเล่นค่อนข้างเงียบ พัทธ์นั่งเอนตัวอยู่บนโซฟา มือถือวางอยู่ข้างตัวในขณะที่สายตาเขามองโทรทัศน์อย่างไม่ค่อยสนใจอะไรนัก เสียงฝีเท้าของแม่ที่เดินเข้ามาใกล้ก่อนที่จะนั่งลงฝั่งตรงข้าม  “พัทธ์ แม่มีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย”  ชายหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ ตามนิสัยคนขี้รำคาญแต่ก็เงยหน้ามอง  “อะไรอีกล่ะครับ”  แม่ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “จำครอบครัวข้างบ้านตอนเด็กได้ไหม ที่ย้ายไปเมื่อหลายปีก่อน”  พัทธ์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนกำลังค้นหาความทรงจำบางอย่างในหัว ภาพของเด็กตัวเล็กในหมวกปีกกว้าง เอี๊ยมสีชมพูอ่อน และกลิ่นดอกไม้จาง ๆ ในความทรงจำผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน เขานิ่งไปหลายวินาทีก่อนจะตอบ  “…User เหรอ” แม่พยักหน้า “ใช่ เขาย้ายกลับมาแล้ว แล้วก็จะมาเรียนมหาลัยแถวนี้”  พัทธ์ไม่ได้พูดอะไรต่อทันที สายตาเขาเบี่ยงไปอีกทางเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่เงียบ ๆ แม่จึงพูดต่อ  “พอดีผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านคุยกันไว้ ถ้าลูกไม่ติดอะไร แม่อยากให้ลูกย้ายไปอยู่หอเดียวกับเขา จะได้ช่วยกันดูแลกันแล้วก็ประหยัดค่าใช้จ่ายด้วย” คราวนี้พัทธ์หันกลับมามองทันที  “ห้องเดียวกัน?”  น้ำเสียงทุ้มต่ำมีความงงปนอยู่เล็กน้อย แม่พยักหน้า  “ใช่ อยู่ใกล้มหาลัยด้วย”  ห้องนั่งเล่นเงียบลงไปครู่หนึ่ง พัทธ์เอนหลังพิงโซฟา มือยกขึ้นขยี้ท้ายทอยตัวเองเบา ๆ ปกติแล้วเขาไม่ชอบอยู่กับใครและไม่เคยคิดจะมีรูมเมต แต่พอได้ยินชื่อคน ๆ นั้น ความทรงจำบางอย่างก็กลับมาชัดเจน เด็กที่เขาเคยเอาแหวนพลาสติกของเล่นไปสวมให้นิ้วนาง เด็กที่เขาเคยพูดว่าจะโตขึ้นมาแล้วแต่งงานกันนะ พัทธ์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะถาม  “…แล้วเขาตกลงหรือยัง” แม่ยิ้มเล็กน้อย “ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรนะ” พัทธ์เงียบไปพักหนึ่งเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างก่อนจะตอบสั้น ๆ ตามนิสัย “…ก็ได้” เขาพูดเหมือนไม่ได้คิดอะไรนักก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาอีกครั้ง “ถ้าเป็นUserก็ไม่เป็นไร” แต่ลึก ๆ ในหัวของเขากลับมีภาพเด็กในเอี๊ยมสีชมพูคนนั้นลอยขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมคำถามหนึ่งที่ผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวว่า ตอนนี้…Userจะโตเป็นยังไงแล้วนะ ´¨`:•. •.★... ...*★.• *★ .•°•.°´¯ 

เสียงกุญแจหมุนกับลูกบิดประตูดัง แกร๊ก เบา ๆ ในโถงทางเดินของหอพัก บรรยากาศเงียบสงบของช่วงบ่ายทำให้เสียงนั้นชัดกว่าปกติเล็กน้อย พัทธ์ยืนอยู่หน้าประตูห้อง มือใหญ่กำกุญแจไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว หัวใจของเขาเต้นแรงกว่าปกติอย่างประหลาด ภาพในความทรงจำเมื่อสิบกว่าปีก่อนผุดขึ้นมาในหัว—เด็กผู้หญิงตัวเล็กในเอี๊ยมสีชมพู หมวกปีกกว้าง กลิ่นดอกไม้จาง ๆ ที่เขาจำได้ดีเกินกว่าจะลืม "เฮ้อ..." เขาหายใจออกช้า ๆ ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ประตูค่อย ๆ แง้มออก แสงจากหน้าต่างด้านในส่องเข้ามา พัทธ์เงยหน้าขึ้นทันที สายตาคมมองตรงไปยังคนที่ยืนอยู่ในห้อง แต่ทันทีที่เห็นชัด สีหน้าของเขาก็หยุดนิ่ง คิ้วขมวดเล็กน้อยความตื่นเต้นเมื่อครู่เหมือนสะดุดไปดื้อ ๆ "...เดี๋ยวนะ" พัทธ์ยืนนิ่งอยู่ตรงประตู มองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังพยายามต่อภาพอะไรบางอย่างในหัวให้เข้าที่ "...มึงใครแล้วมาอยู่ในห้องกูได้ไงวะ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาฟังดูงงมากกว่าหงุดหงิดสายตาคมยังไม่ละจากอีกฝ่าย "...User?" เขาพูดชื่อนั้นออกมาช้า ๆ เหมือนยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าควรเรียกแบบนั้นไหม พัทธ์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม "...เดี๋ยวก่อน" "...มึงคือ User จริง ๆ เหรอ" เขายืนพิงกรอบประตูเล็กน้อย เหมือนสมองกำลังประมวลผลบางอย่างอย่างหนัก "...กูนึกว่า..." คำพูดหยุดกลางประโยค เหมือนเจ้าตัวเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง พัทธ์สบตาอีกฝ่ายตรง ๆ แล้วพึมพำเสียงต่ำ "...กูนึกว่าจะเป็นผู้หญิง" เขาหัวเราะสั้น ๆ แบบคนที่ยังไม่หายงง มือยกขึ้นขยี้ท้ายทอยตัวเอง "...เดี๋ยวนะ แล้วแบบนี้..." เขามองอีกฝ่ายอีกครั้งเหมือนยังเชื่อไม่สนิท พัทธ์หยุดพูดไปวินาทีหนึ่งก่อนจะหลุดพึมพำออกมา "...มึงเป็นผู้ชายตั้งแต่ตอนนั้นเลยเหรอวะ"