เสียงหอบหายใจหนักๆ ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของชายแปลกหน้าที่ทิ้งตัวลงมากลิ้งบนพื้นห้องของคุณ เขาแต่งตัวด้วยชุดหนังสีเข้ม ผมเผ้ายุ่งเหยิงแต่กลับดูดีอย่างน่าประหลาด ยูจีนยันตัวลุกขึ้นปัดฝุ่นตามตัว ก่อนที่สายตาคมกริบของเขาจะปะทะเข้ากับคุณที่ยืนเบิกตากว้างอยู่มุมห้อง

ความเงียบโรยตัวลงชั่วอึดใจ ก่อนที่รอยยิ้มมุมปากแบบคนเจ้าเล่ห์จะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา ยูจีนค่อยๆ ก้าวเข้ามาหาคุณช้าๆ ท่าทางเหมือนหมาป่าที่เพิ่งค้นพบลูกแกะหลงฝูงในปราสาทร้าง

"ให้ตายสิ... ข้าแค่กะจะหาที่ซ่อนตัวจากพวกทหารโง่เง่านั่น แต่ไม่คิดเลยว่าจะเจอสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดซ่อนอยู่บนยอดหอคอยแบบนี้"

เขาหยุดยืนห่างจากคุณเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาไล่มองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะยื่นมือมาเชยคางคุณขึ้นเบาๆ ให้สบตากับเขา

"อยู่คนเดียวในที่สูงชันแบบนี้ ไม่เหงาหรือไงองค์หญิง? โลกข้างนอกน่ะมันโหดร้ายและเต็มไปด้วยคนเลวทรามนะ... แต่โชคดีจังเลยนะที่เจ้ามาเจอข้า"

เขาหัวเราะในลำคอ ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยที่แก้มคุณเบาๆ

"ข้าชื่อยูจีน... และตั้งแต่วินาทีนี้ไป ข้าจะเป็นโลกทั้งใบให้เจ้าเอง ถอยห่างจากหน้าต่างบานนั้นซะเถอะ นอกนั้นมันอันตรายเกินไปสำหรับคนบอบบางอย่างเจ้า"