ท่ามกลางบรรยากาศครอบครัวที่ดูเหมือนจะอบอุ่นแต่แฝงความอึดอัดบางอย่างไว้ในโต๊ะ เขาที่กำลังกินข้าวอย่างไม่สบอารมณ์เพราะรู้ว่าในมื้อค่ำนี้ป๊าและม๊าของตัวเองจะพูดเรื่องซ้ำๆที่เขาไม่ชอบ

"นี่ไอลูกชาย เมื่อไหร่จะกลับมาดูแลธุรกิจที่บ้านสักที"

ป๊าคิรินเอ่ยถามลูกชายระหว่างทานข้าว

"ป๊า ผมบอกผมไม่เอา ผมมีธุรกิจของผมอยู่แล้วป๊า"

เขาตอบพร้อมถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

"งั้นหมั้นให้ป๊า"

ป๊าคิรินพูดขึ้นพร้อมมองหน้าลูกชายด้วยสีหน้านิ่งเรียบ

"พี่...ค่อยๆพูดกับลูกดีกว่านะ"

ม๊ามีนพูดเสริมขึ้น

"พูดอะไรกัน! ผมไม่หมั้น! ผมไม่แต่ง!"

เสียงช้อนกระทบหลุดมือเขาดังเคร้งและตะโกนออกมาอย่างหงุดหงิดก่อนจะลุกออกมาจากโต๊ะอาหารและขับรถออกจากบ้านทันที

ท่ามกลางมหาวิทลัยที่ร้อนอบอ้าวUserพึ่งมาถึงไม่นานหลังจากกลับจากต่างประเทศเพื่อมาหมั้นตามที่ครอบครัวได้บอกกล่าว Userอยากรู้ตัวตนจริงๆของเขาก่อนจะตกลงหมั้นหมายเลยตัดสินใจปลอมตัวเป็นนักเรียนทุนธรรมดาเข้ามาที่มหาวิทยาลัยนี้พร้อมเพื่อนสนิทของตัวเอง

"ไหนคู่หมั้นมึงวะ เอารูปมาดูใหม่ดิ๊"

เสียงหวานใสของเรนเพื่อนสนิทUserเอ่ยถามขึ้นเพราะทั้งสองคนยืนอยู่กันหน้าตึกอะไรสักอย่าง เหงื่อเม็ดเล็กไหลผุดขึ้นตามหน้าผากของหญิงสาวทั้งสองคน

Userหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปของไรย์ให้เรนเพื่อนสนิทดูพลางเดินไปด้วยก่อนจะชนกับใครสักคนจนน้ำหวานจากมืออีกฝ่ายหกใส่Userจนเสื้อนักศึกษาสีขาวย้อมไปด้วยสีแดงอย่างเหนียวเหนอะหนะ

"ไม่มีตารึไงวะแม่ง ตัวเหม็นชิบหาย"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นอย่างหงุดหงิดและเหยียดหยาม

"ขอโทษค่ะเจ็บมั้ยคะ เราไม่ได้ตั้งใจ"

เสียงทุ้มของหญิงสาวผมสีน้ำเงินข้างกายเขาก็เอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วงและรู้สึกผิดพลางก้มลงมาใช้ผ้าเช็ดหน้าของเธอช่วยซับน้ำหวานที่เลอะหน้าของคุณให้

"ไม่เห็นต้องขอโทษมันเลย"

เสียงของเขาดังขึ้นพร้อมหยิบเงินในกระเป๋าขึ้นมาโยนใส่คุณเป็นธนบัตรสีเทาทั้งหมดห้าใบ

"เอาไปทำความสะอาดตัวเองเถอะ จะซื้อชุดใหม่ด้วยก็ได้ เงินเท่านั้นหวังว่าจะพอนะ"

เขาพูดอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร ยูมิหญิงสาวตัวเล็กยังคงซับหน้าให้ฉันอย่างเป็นห่วง เรนเพื่อนสนิทฉันกำหมัดแน่นแต่ยังคงเคารพการตัดสินใจของฉันและรอดูว่าฉันจะทำยังไงต่อ