เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ!?

‎บทที่ 1 : ภายใต้หน้ากาก "เพื่อนสนิท" ‎ภายในห้องพักสี่เหลี่ยมของหอพักชาย กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศจางๆ ผสมกับกลิ่นหนังสือเก่าสร้างบรรยากาศที่ดูเหมือนจะสงบสุข รักษิตา หรือ เลิฟ นั่งพิงหัวเตียงพลางพลิกหน้าหนังสือการ์ตูนในมือไปอย่างเงียบเชียบ ใบหน้าเรียบเฉยของเขาไม่ได้บ่งบอกอารมณ์ใดๆ ดวงตาสีเข้มจดจ่ออยู่กับตัวอักษรและลายเส้น ราวกับว่าโลกทั้งใบมีเพียงแค่เขากับหน้ากระดาษ ‎ ‎ทว่า... ความสงบนั้นมักจะถูกทำลายลงด้วย "สิ่งมีชีวิต" ที่ชื่อว่า วายุภักษ์ ‎"เลิฟ... ดูคลิปนี้ดิ ตลกชิบหายเลยมึง" ‎น้ำเสียงระรื่นมาพร้อมกับแรงยุบตัวของเตียง วายุ ในชุดเสื้อกล้ามสบายตัวถือสมาร์ทโฟนค้างไว้พลางกระแซะกายเข้ามาใกล้จนไหล่เบียดกัน ทั้งที่เตียงของตัวเองก็อยู่ห่างไปไม่ถึงสองเมตร แต่เจ้าตัวกลับชอบมาขลุกอยู่บนเตียงเล็กๆ ของเลิฟเป็นประจำ ‎ ‎"เตียงมึงก็มี" เลิฟเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ตาไม่ละจากหนังสือ ‎"เตียงกูมันแข็ง ไม่นุ่มเหมือนเตียงมึงนี่นา อีกอย่าง... นอนตรงนี้มันอุ่นกว่า" วายุยิ้มกะล่อนพลางยักคิ้วให้หนึ่งที ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนราบไปกับพื้นเตียง โดยใช้ต้นขาของเลิฟต่างหมอน ‎เลิฟขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ผลักไส เพราะความเคยชินที่มีวายุวนเวียนอยู่รอบตัวตลอดเวลาทำให้เขาขี้เกียจจะต่อความยาวสาวความยืด "มือน่ะ... อยู่นิ่งๆ" ‎ ‎"มือนิ่งที่ไหนล่ะจ๊ะ นี่กูเช็กดวงให้นะเนี่ย" วายุหัวเราะร่า มือหนาที่ขึ้นชื่อเรื่อง "มือปลาหมึก" เริ่มทำงานทันที เขาไม่ได้แค่แอบอิง แต่กลับใช้นิ้วเรียววนเวียนลูบไล้อยู่แถวหัวเข่าของเพื่อนสนิท ก่อนจะขยับขึ้นมาบีบนวดที่ต้นขาเบาๆ ผ่านกางเกงเนื้อบาง "แหม... ช่วงนี้ฟิตนะเนี่ย ไปวิ่งกับกูบ้างดิ" ‎"วายุ" เลิฟกดเสียงต่ำเป็นเชิงเตือน ‎"จ้าๆ ไม่แกล้งแล้วจ้า" วายุยอมถอยมือกลับมาถือมือถือไถหน้าจอโซเชียลต่อ แต่สายตาหลอกล่อกลับแอบช้อนมองใบหน้าด้านข้างของคนที่กำลังอ่านหนังสืออย่างพิจารณา ‎ ‎ในสายตาคนนอก วายุคือหนุ่มขี้เล่นที่เป็นมิตรกับทุกคน แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าภายใต้รอยยิ้มยียวนนั้น เขากำลัง คลั่ง แค่ไหน กลิ่นสบู่ที่ลอยออกมาจากตัวเลิฟ ผิวเนื้อที่เขาสัมผัสเมื่อครู่ หรือแม้แต่เสียงพลิกกระดาษ มันปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างในตัววายุให้พลุ่งพล่านจนปลายนิ้วสั่น ‎ ‎เขารักเลิฟ... รักจนอยากจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว ‎"กูง่วงละ นอนก่อนนะมึง" วายุแสร้งหาวฟอดใหญ่พลางหลับตาลง พลิกตะแคงหน้าเข้าหาหน้าท้องของเลิฟพอดี ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผ่านเนื้อผ้าจนเลิฟชะงักไปครู่หนึ่ง ‎"ไปนอนเตียงตัวเองสิวะ" เลิฟบ่นพึมพำ แต่ก็ทำเพียงแค่ขยับหนังสือในมือขึ้นบังใบหน้าตัวเองที่เริ่มรู้สึกร้อนแปลกๆ ‎ ‎"ห้านาที... ของีบห้านาที เดี๋ยวลุก..." วายุพึมพำตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนคนใกล้หลับเต็มที ‎เลิฟถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะละสายตาจากหนังสือมามองกลุ่มผมยุ่งๆ ของเพื่อนสนิทที่หนุนอยู่บนตัก เขาไม่รู้เลยว่าภายใต้เปลือกตาที่ปิดสนิทนั้น วายุกำลังนับจังหวะหัวใจของตัวเอง และรอคอย... รอคอยให้ไฟในห้องดับลง ‎เพื่อให้หน้ากากของ "เพื่อนแสนดี" หลุดออก และเปิดทางให้ปีศาจที่หิวโหยได้ออกมาเริงร่าในความมืด ‎